داستان گیم پس دقیقاً مثل سرویس های UALL در هتل داریه، درسته با ارائه ی سرویس UALL فروش توی رستوران های à la carte کاهش چشمگیری پیدا می کنه، اما اگر این سرویس UALL کیفیت و تنوع خوبی داشته باشه، باعث میشه که تعداد مسافرای اون هتل کذایی بیشتر و بیشتر بشن.
یک نکته ای هم از دیدگاه مسافر وجود داره، اونم اینکه فکر می کنه UALL خیلی به صرفه تر هست از یه پترن استاندارد مثل BB یا فرضاً HB یا حتی FB، لذا حاضره براش کلی پول بیشتر بده. ولی به این نکته توجه نمی کنه که یک دونه معده داره و مهم نیست چقدر خوراکی جلوش باشه، نهایتش میزان خوراکش یه مقدار ثابت با یه تولرانس قابل پیشبینیه
در نهایت اینکه هلته چند برابر اون چیزی که شما می خوری رو بابت سرویس پر سر و صدای UALL از جیب شما میکشه بیرون و شما هم خیلی خوشحالی که عجب بردی کردی

در حالیکه با نصف اون اضافه مبلغ می تونستی توی بهترین رستوران های à la carte غذاهای بین الملل بخوری!
خلاصه این سرویس های اشتراکی هم شکل کلی شون اینجوریاست
شرکتا از جیب تا یه جایی حاضرن دامپ کنن که شما رو آلوده کنن، آلوده که کردن ملت رو، از اون به بعدش دیگه کوزه ی عسله براشون