این امولیتوری که من ازش استفاده میکنم هر جایی که بخوای میتونی سیو کنی و خیلی راحتهمن مشکلم با سیو کردنه. آخه یبار امدم عشقم The World Ends with You رو با امولاتور بازی کنم انقدر دردسر داشت که در نهایت بیخیال شدم. سر همین خاطره بدی دارم!ولی محض خاطر توصیخ تو یبار دیگه میرم سراعش ببینم موفق میشم یا نه!
پ.ن: من از تم مدرسه ای بدم میاد!یعنی بدم نمیاد، دنبالش نیستم. بدبختی و بیچارگی و ... چین اینا؟
موضوعاتی که من رو قلقلک میدن اصولا چیزهایی هست که بتونه برام سوال ایجاد کنه. خصوصا درباری ماهیت وجودی انسان. عین مثلا Ghost in the Shell. یا بحث متافیزیک و دین داشته باشه و... تقریبا از همه کارهای این مدلی خوشم میاد و جدی قلمداد میکنم، چیزی که می ارزه وقت بزاری و ببینی و یاد بگیری، باقی رو هم صرفا سرگرمی که اگه وقت کنم، میرم سمتش، اونم بخاطر رفع خستگی و... البته قبول دارم که این سلیقه عجیبی هست ولی نباید از من انتظار دیگه ای هم داشت!
![]()
پ.ن: دقیقا برعکس منی پس چون من از تم مدرسه ای و روابط بین انسانا خوشم میاد
توی این دبیرستان انواع و اقسام دانش آموز هم سن و سال خودت با بیماری و معلولیت های مختلف رو میبینی. کسایی که سوختگی شدید دارن, کسایی که بینایی یا شنوایی شون رو از دست دادن، افرادی که دست یا پا ندارن و.... بازی بر اساس Route ـی که انتخاب میکنی با زندگی هر کدوم از اینا آشنات میکنه و مشکلات و سختیهای که بخاطر این معلولیت یا مریضیشون دارن رو بهت نشون میده. از طرف دیگه خیلی هم خوب بهت یادآور میشه که ورای تفاوتهای که شاید به ظاهر در اونا با آدمای عادی میبینی، باطن و احساساتشون هیچ فرقی با ما ندارن و کاملا عادی هستند.
البته کیفیت هر Route متفاوته (که دلیل هم داره) ولی تا الان من خودم سه تا از Route ها رو رفتم و ۲تاشون واقعا عالی بودن.
الان دقت کردم دیدم این همه توضیح دادم ولی هنوز اسمش رو نگفتم :sweatsmile: Katawa Shoujo


(ماکان،شرم کن!





