دیوید کیج: Beyond : Two Souls یک سرگرمی نیست

[Safety & Peace]

آنهایی که فکر میکنند که Beyond در واقع حرکتی دیگر از عنوان قبلی Quantic Dream یعنی Heavy Rain است، باید دوباره فکر کنند.
شاید چیز هایی باشد که شما از بازی جدید دیوید کیج بخواهید، اما کیج آن چیزی را میخواهد، میسازد. و اگر تصمیم بگیرد که Beyond باید چیزی بیشتر از سرگرمی باشد، هیچ چیز نمیتواند کیج را از رسیدن به آن منصرف سازد.

در گفتگویی با Edge، کیج اذعان داشت:

هدف من سورپرایز کردن مردم است، اینکه چیزی را به آنها بدهم که میخواهند، بدون دانستن اینکه آن را میخواهند. من میخوام یک سفر احساسی را خلق کنم، یک تجربه منحصر به فرد.

من به این علاقه مند نیستم که به آنها "سرگرمی" بدهم، من میخواهم به آنها "معنا" بدهم.
من نمیخواهم که" انگشتان" آنها را به چالش بکشم، من میخواهم که "ذهن" آنها را به چالش بکشم.

شاید این بی ربط و تا حد زیادی بلند پروازانه به نظر برسد. شاید این چیزی نباشد که مردم واقعا بخواهند. اما این هدف من است و قصد دارم با Beyond : Two Souls چیزی متفاوت بسازم.

Beyond : Two Sould در انحصار PS3 بوده و داستان دختری 15 ساله به نام Jodie Holmes به هنر پیشگی Ellen Page را دنبال میکند.

منبع

 

[Heart Broken]

خوب ما هم میگیم که آقای کیج اولین نفر نبوده و آخرین نفر هم نخواهد بود. خیلی از بازی ها بودن که ارتباط طولانی و بلند مدت با مخاطب ایجاد کردن. حتی بلند مدت تر از بازی های کیج. برای مثال بازی ها و کاراکتر هایی مثل splinter Cell و MGS رو در نظر بگیرید. هر کودومشون تو سبک خودشون موفق ترین عناوینی هستن که هنوز هنوز هم دارن بازیکن ها رو به سوی خودشون میکشن و در عین حال چندین و چند ساله که از ذهن ها پاک نمیشن و نخواهند شد. اما مسئله اینه که ایشون بیش از حد بعضی وقت ها بلو میکنن کاراشون رو طوری که انگار هیچ کسی در حد و اندازه های ایشون نیستن. اگر بحث احساس و فیلم سازی هم بشه بازم بزرگانی بهتر از ایشون بودن (اشتباه نکنید من نمیگم ایشون کارشون بده یا نمیتونن کار رو درست انجام بدن اتفاقا تو انتقال احساسات خیلی خوب عمل میکنن). فیلم هایی نظیر Beautiful Mind هستند که مسیر زندگی خیلی ها رو عوض کردن اما مطمئن باشید عناوینی مثل HR نمی تونن حتی به نزدیکی های این آثار برسن. خیلی معدود کسانی هستن که HR رو با تمام جزئیات به خاطرشون خواهند سپرد.

ببخشید ولی من با دیود کیج و نطق‌هاش کاری ندارم، اصلاً هم قصد این رو نداشتم که شخصیتش رو بالا ببرم، فقط من در مورد نحوه کاریش گفتم. ایشون هر کسی که هست، تونست تو این نسل سبک جدیدی ایجاد بکنه، همین ریسک کردنش بسیار ارزشمنده. این سبک از بازی سازی کاملاً جا نیفتده تا بازی‌های موفقش رو برای شما لیست کنم.

شما مثال MGS، SC و ... رو بزنید ولی دقت نکردید که من تاکید بر تفاوت سبک کردم. بازی‌ای مثل HR نمیاد قهرمانی مثل سم فیشر یا بیگ باس رو برای شما معرفی کنه، میاد یک داستان واقعی رو با استفاده از چند شخصیت تعریف می‌کنه، داستان رکن اساسی تو این بازی هست، و شخصیت‌ها در قالب داستان تأثیرگذار میشند، مطمئناً هدف کیج هم این نبوده که از ایسن مارس قهرمانی مثل سم فیشر بسازه و این کاملاً بدیهیه.

امیدوارم منظورم رو فهمیده باشید.

 

[FaRd!N]

ببخشید ولی من با دیود کیج و نطق‌هاش کاری ندارم، اصلاً هم قصد این رو نداشتم که شخصیتش رو بالا ببرم، فقط من در مورد نحوه کاریش گفتم. ایشون هر کسی که هست، تونست تو این نسل سبک جدیدی ایجاد بکنه، همین ریسک کردنش بسیار ارزشمنده. این سبک از بازی سازی کاملاً جا نیفتده تا بازی‌های موفقش رو برای شما لیست کنم.

شما مثال MGS، SC و ... رو بزنید ولی دقت نکردید که من تاکید بر تفاوت سبک کردم. بازی‌ای مثل HR نمیاد قهرمانی مثل سم فیشر یا بیگ باس رو برای شما معرفی کنه، میاد یک داستان واقعی رو با استفاده از چند شخصیت تعریف می‌کنه، داستان رکن اساسی تو این بازی هست، و شخصیت‌ها در قالب داستان تأثیرگذار میشند، مطمئناً هدف کیج هم این نبوده که از ایسن مارس قهرمانی مثل سم فیشر بسازه و این کاملاً بدیهیه.

امیدوارم منظورم رو فهمیده باشید.

خوب من حرف شما رو کاملا قبول دارم. منکرش هم نیستم. مشکل من بیشتر با اون قسمتی هست که بولد کردم براتون. من شخصا (نظر شخصی) به هیچ وجه نمیتونم این روشی که ایشون در پیش گرفتن رو به عنوان صنعت بازی سازی قبول کنم و نخواهم کرد و اصلا هم دوست ندارم ایشون حرفایی بزنن که کل این صنعت و سبکش رو با دیدگاه خودشون زیر سوال ببرن.

 

[king gamer]

من با اسم فارنهایت یاد بازی میفتم که در زمان عرضه خودش بی نظیر بود. ولی با HR به یاد یک بازی میفتم که خودش رو شبیه به فیلم کرده و موفق هم نبوده. البته موفق از نظر کلی عرض می کنم، وگرنه HR جزو اولین بازی هایی هستش که با این استایل وارد بازار شده و به همین خاطر نمره ی قابل قبولی گرفته. منم می تونم یک بازی موزیکال بسازم و توش ترک هایی رو قرار بدم گه تو صنعت بازیسازی تو حالا شنیده نشده. ولی اگه ترک ها رو با آلبوم های خواننده ها و موسیقی دانان مشهور مقایسه کنیم شاید حرف زیادی برای گفتن نداشته باشه! منظورم من هم همین هستش. به قول یکی از دوستان مثل کسی می مونه که چشمش بیناییش ضعیف باشه ولی وقتی در یک جمع کور باشه خودش یک نکته ی مثبت به حساب میاد. در صورتی که آدم هایی هستن در جاهای دیگه که بیناییشون سالم هستش. منظورت رو گرفتم، می خوای بگی بازی متفاوتی ساخته؟ بله منم با شما موافق هستم .

بینید متفاوت بودن کار سختی نیست! اصلاّ کار سختی نیست! و چیزی که متفاوت هستش لزوماّ موفق نیستش. مثلاّ همین iPhone رو ببینید در چند سال قبل. اون زمان متفاوت بود، ولی از نوع خوبش. اما HR تنها متفاوت هستش، همین. و هم من هر چیزی که متفاوت باشه رو حتماّ دوست ندارم. البته فن های بازی (شما رو نمی گم :d) که این جور می خوان جلوه کنن ولی من نه. :d کلاّ این که منظورتون رو گرفتم. :d

از نقل قول زيادي بدم مياد ولي تا اينجا بحث شده بذار كاملش كنم!

ببين قبول داري كه كيج با فارنهايت يك خط مشي جداگونه‌اي ساخت؟ و كيج تنها كاري كه الان داره ميكنه تنها ادامه دادن همين خط مشي هست، بعضي از گيمرها اين مسير رو دوست دارن و بدنبال ديويد راه افتادن(احيانآ ذهنتون به سمت فن كيج متمايا نشه، منظورم اونا نيستند) حالا نقطه عطف تمامي اين بحث‌ها اينجاست كه كسي مثل شما از اين جاده تازه‌تاسيس زده شده و در ايستگاه اول به اسم فارنهايت وفادار مونده، بعضي هم (ممكن هست شما هم در زمره اينا باشي! ) منتظر عنواني به نام توسولز در پشت ديوار انتظار، نشسته‌اند! مسئله اينجاست! و مسئله تنها اين است! !
پ.ن: شرمنده از كساني كه بابت نقل قول خاطررنج شدند!
پ.ن2: شرمنده دوست عزيز اگر كمي تفكرات ما مغاير هستند!
خوش باشي!

 

[pouryaps3]

از نقل قول زيادي بدم مياد ولي تا اينجا بحث شده بذار كاملش كنم!

ببين قبول داري كه كيج با فارنهايت يك خط مشي جداگونه‌اي ساخت؟ و كيج تنها كاري كه الان داره ميكنه تنها ادامه دادن همين خط مشي هست، بعضي از گيمرها اين مسير رو دوست دارن و بدنبال ديويد راه افتادن(احيانآ ذهنتون به سمت فن كيج متمايا نشه، منظورم اونا نيستند) حالا نقطه عطف تمامي اين بحث‌ها اينجاست كه كسي مثل شما از اين جاده تازه‌تاسيس زده شده و در ايستگاه اول به اسم فارنهايت وفادار مونده، بعضي هم (ممكن هست شما هم در زمره اينا باشي! ) منتظر عنواني به نام توسولز در پشت ديوار انتظار، نشسته‌اند! مسئله اينجاست! و مسئله تنها اين است! !
پ.ن: شرمنده از كساني كه بابت نقل قول خاطررنج شدند!
پ.ن2: شرمنده دوست عزيز اگر كمي تفكرات ما مغاير هستند!
خوش باشي!

نه خب ببینید فارنهایت برای زمان خودش خوب بود و ایده ی نابی داشت، اما HR حرف تازه ای برای گفتن نداره و پسرفت کرده. به همین خاطر هستش، وگرنه این همه بازی هستش که سه گانه دارن تغییر زیادی هم نکردن. البته من با این حرفی که دیوید کیج در رابطه با B:TS زد کاملاّ فهمیدم با چه چیزی طرف هستم. البته نه از نظر داستانی، بلکه از نظر گیم پلی. امیدوارم حرف تازه ای برای گفتن داشته باشه.

پ.ن: نه خب خوبیش به اینه که تفکرها فرق می کنه دیگه. :d

شمام همین طور. :d

 

[u.s.a]

کیج هیچی نیست جز یه بازیساز درجه چندم(البته حیف اسم بازیساز که به این آقا بگیم)بابک و آرش و چندین و چند نفر دیگه بارها و بارها اومدن و خیلی قشنگ توضیح دادن.ولی تاثیری نداشت.مشکل من با خزعبلاتی هست که این آقا به عنوان فکت بیان میکنه:

من به این علاقه مند نیستم که به آنها "سرگرمی" بدهم، من میخواهم به آنها "معنا" بدهم.

عناوین زیادی بودن که موفق به انجام این کار شدن.RDR-Mafia 1-MGS-SC و ..........اینا عناوینی هستن که علاوه بر یک داستان بسیار عالی و احساسی،واقعا گیم بودن،نه مسخره بازی.

من نمیخواهم که" انگشتان" آنها را به چالش بکشم، من میخواهم که "ذهن" آنها را به چالش بکشم.

همونطور که گفتم بازیهای زیادی بودن که علاوه بر به چالش کشیدن انگشت،ذهن آدم رو هم به چالش کشیدن.حالا این آقا همه بازیسازها رو احمق میدونه و فکر میکنه تنها راه وارد کردن احساسات به بازیها،روش بسیار خفن "دکمه زنی" هست.

 

[pouryaps3]

البته ناگفته نمونه که ناشر این بازی اسمش Sony Computer Entertainment هست. یعنی الان دیگه به عمق فاجعه پی بردید. :d

 

[paxa]

من که پی اس 3 ندارم و نداشتم و شاهکار قبلیش رو هم بازی نکردم فقط یه چیزی

بازی فقط این نیست که تیر بزنی تو مغز یارو مغزش پخش بشه رو دیوار یا مشت بکوبی تو دماغش دماغش کج بشه!

علاوه بر بازی های اکشن بعضی بازی ها لازمه که فکر و ذهن ادم رو به خودش درگیر کنه...

تا مغز یه کم تکون بخوره!

بازی هم باید داستان قوی داشته باشه و مغز رو تکون بده..اگه یه کم اکشن هم توش باشه چه بهتر

مگرنه مغزتون میشه مثل :

Spoiler

کسی که توی اواتار منه...خل و چل میشید:d

 

[SaDrA-HhH]

کیج هیچی نیست جز یه بازیساز درجه چندم(البته حیف اسم بازیساز که به این آقا بگیم)بابک و آرش و چندین و چند نفر دیگه بارها و بارها اومدن و خیلی قشنگ توضیح دادن.ولی تاثیری نداشت.مشکل من با خزعبلاتی هست که این آقا به عنوان فکت بیان میکنه:

عناوین زیادی بودن که موفق به انجام این کار شدن.RDR-Mafia 1-MGS-SC و ..........اینا عناوینی هستن که علاوه بر یک داستان بسیار عالی و احساسی،واقعا گیم بودن،نه مسخره بازی.

همونطور که گفتم بازیهای زیادی بودن که علاوه بر به چالش کشیدن انگشت،ذهن آدم رو هم به چالش کشیدن.حالا این آقا همه بازیسازها رو احمق میدونه و فکر میکنه تنها راه وارد کردن احساسات به بازیها،روش بسیار خفن "دکمه زنی" هست.

جان من اصلا بازی کردی هوی رینو یا فقط از رو حرف بقیه نظر میدی؟
اونا یه سبکن اینم یه سبکه که از فارنهایت تقریبا شروع شد؛یکی خوشش میاد و یکی ـم خوشش نمیاد.

من شخصا هیچ صجنه ایی تو هیچ بازی اندازه اون قسمت خلاف طی کردن مسیر اوتوبان بهم هیجان وارد نکرد؛آخرش تمام کنترلر خیس شده بود تو دستم.

 

[Dinosaur]

این صحبت هایی که توی یکی دو ماه اخیر در مورد Heavy Rain و دیوید کیج انجام شده ، حداقل یه سودی برای این بنده خدا دیوید داشته و باعث شده من به فکر خرید Heavy Rain بیفتم ! کلی بازی PS3 هست که هنوز انجام ندادم ولی این یکی یه حالت خاصی داره ! یعنی با هر تاپیک و صحبت های دوستان ، تصمیمم برای خریدنش پررنگ تر میشه که ببینم HR چی بوده که یه عده انقدر حال کردن و حتی لقب های جل الخالقی مثل تحول بهش دادن و یه عده در سطح یه شیاد درجه چندم پایینش آوردن !
متآسفانه در حال حاضر اصلآ در مود بازی کردن نیستم و هیچ بازی کاملی رو توی این 2،3 ماه تموم نکردم (به جز بازی های آرکید و کوچیک) ولی از این حال و هوا که در بیام حتمآ میرم سراغش. عاشق فیلم های سینمایی هستم و اگه واقعآ بازی های دیوید کیج همون طور که دوستان میگن ، فیلم سینمایی Interactive و دکمه زنی باشه ، دقیقآ با سلیقه من یکی هست و بعید نیست HR به یکی از بهترین بازی های این نسلم تبدیل بشه ! یعنی هم فیلم سینمایی هست ، هم میشه توش دخالت کرد و هم با 90% بازی های این نسل (بکش ، سنگر بگیر ، بدو ، بکش ، سنگر بگیر ، مرحله بعد ، نارنجک ، سنگر ، بدو ، دشمن خفن ، مرحله بعد ، ...) متفاوت هست. میشه یه تیر و سه نشون !

 

[u.s.a]

جان من اصلا بازی کردی هوی رینو یا فقط از رو حرف بقیه نظر میدی؟
اونا یه سبکن اینم یه سبکه که از فارنهایت تقریبا شروع شد؛یکی خوشش میاد و یکی ـم خوشش نمیاد.

من شخصا هیچ صجنه ایی تو هیچ بازی اندازه اون قسمت خلاف طی کردن مسیر اوتوبان بهم هیجان وارد نکرد؛آخرش تمام کنترلر خیس شده بود تو دستم.

نه بازی نکردم صدرا.
متاسفانه وقتی یه دفعه بپری وسط بحث بدون اینکه صحبتهای قبلی من رو خونده باشی،نتیجش میشه همین.نتیجه گیریهای هَچَل هفت.
نظر من راجع به هوی رین اینه:بار اول که این عنوانو تجربه میکنی برات لذت بخشه و بعضا صحنه های هیجان انگیزی برات رقم میزنه.همین مثال اتوبان که گفتی،واقعا برای منم جالب و هیجان انگیز بود.اما وقتی بازیو تموم میکنی و برای بار دوم میخوای بازیو انجام بدی،هوی رین تبدیل میشه به Heavy $hit.این یه فکته.دفعه اول که شما داری این بازیو انجام میدی،تمام فکر و ذکرت متمرکز رویه داستان و دیالوگها هستش و تقریبا فرصتی برای فکر کردن به خود بازی برات نیست.این که فکر کنی داستان یا گیم پلی چه ایرادهایی داره.و از اونجایی که بازی "مثلا" یه سبک جدید هست و بعضا چند صحنه هیجان انگیز برات ایجاد میکنه،شما فکر میکنی با یه شاهکار طرفی.ولی وقتی بازیو برای بار دوم انجام میدی،دیگه فرصت در اختیارت هست.تو فرصت داری به داستان فکر کنی که از روی فیلمهای دسته چند کپی شده.به شخصیتها فکر کنی.در مرتبه دوم شما سعی میکنی به ظاهر "تصمیمات" جدیدی بگیری و ببینی چه اتفاقی میوفته و اینجاست که حس نفرت از این عنوان در شما بیدار میشه.چون می بینی بسیاری از تصمیمات هیچ نقشی ندارن.و اینجاست که آدم متوجه میشه حتی اون "دکمه زنی" هم بی فایدس و صرفا جهت "فریب گیمر" در بازی قرار داده شده.برای اینکه گیمر بدبخت رو گول بزنن و بگن ببینید چقدر بازی ما جدید و خلاقانس و چقدر تصمیمات شما درش نقش داره و با گفتن جمله تاریخی جناب کیج که میگه "این بازی رو دوبار نباید انجام داد" سعی در زور چپون کردن این تفکر داره.این کار بقدری شرم آور و کثیف هست که حد و اندازه نداره.کیج یه درغگو و یه سیاه کاره.هوی رین یه فریب بزرگ تحت عنوان "سبک جدید با حق انتخاب" هست.

 

[SaDrA-HhH]

@ حسین

الان رو چه حسابی داری میگی تصمیمات هیچ تاثیری تو بازی نداره؟ زنده موندن و مردن ملت تو بازی به تصمیمای شما بستگی داره بعد هیچ اثری نداره؟

هر چیزی چه بازی و چه فیلم و چه کتاب اگه چند بار پشت سر هم تجربه بشن آدم ناخودآگاه یه ایرادایی از توش در میاره که در حالت طبیعی بهش نمیرسه که خوب این به نظر من ضعف نیست به اون صورت.

در کل هوی رین یه بازی جسورانه بود توی این نسل که فروش بازیا از همه چیز بیشتر اهمیت داره و عرضه یه همچین سبکی تو سال 2009 یه جسارت بزرگ بود که دیوید کیج و سونی شجاعانه به خرج دادن که به نظرم تا حدودی به هدفشون رسیدن یعنی یه چیز نسبتا تازه تو یه صنعتی که 90 درصد قوانین پایه ایی توی محصولاتش ثابت و قدیمیه و یه شیوه جدید میتونه مخالف و موافق داشته باشه که میبینیم هوی رین داره ولی مخالفتا و طرفداریای تو بازیسنتر غیر منطقیه.

دیوید کیج ـم نه بهترین کارگردان صنعته و نه یه آدم دزد و درجه چند (!) و عقده ایی؛یه کارگردان خوبه که یه سبک نسبتا جدیدو جا انداخت تقریباً.

این صحبت هایی که توی یکی دو ماه اخیر در مورد Heavy Rain و دیوید کیج انجام شده ، حداقل یه سودی برای این بنده خدا دیوید داشته و باعث شده من به فکر خرید Heavy Rain بیفتم !

کلی بازی PS3 هست که هنوز انجام ندادم ولی این یکی یه حالت خاصی داره ! یعنی با هر تاپیک و صحبت های دوستان ، تصمیمم برای خریدنش پررنگ تر میشه که ببینم HR چی بوده که یه عده انقدر حال کردن و حتی لقب های جل الخالقی مثل تحول بهش دادن و یه عده در سطح یه شیاد درجه چندم پایینش آوردن !

بدون توجه به حرفای اینا برو بازی کن به نظر من
چون دقیقا هیچ کدوم از رو منطق نظر نمیدن یه عده صرف انحصاری سونی بودن دارن خودشونو براش جر میدن بقیه هم هم که 2 دسته میشن یه عده که باز به صرف انحصاری بودن میکوبنش یه عده هم مثل هیترای بارسا و اسپانیا فقط همینجوری الکی بدشون میاد از بازی و همه هم خیلی اتفاقی به لایه های بازی که نفوذ کردن دیدن سوراخ داره (plot hole)

 

[paxa]

در کل هوی رین یه بازی جسورانه بود توی این نسل که فروش بازیا از همه چیز بیشتر اهمیت داره و عرضه یه همچین سبکی تو سال 2009 یه جسارت بزرگ بود که دیوید کیج و سونی شجاعانه به خرج دادن که به نظرم تا حدودی به هدفشون رسیدن یعنی یه چیز نسبتا تازه تو یه صنعتی که 90 درصد قوانین پایه ایی توی محصولاتش ثابت و قدیمیه و یه شیوه جدید میتونه مخالف و موافق داشته باشه که میبینیم هوی رین داره ولی مخالفتا و طرفداریای تو بازیسنتر غیر منطقیه.

به طور کلی دیوید کیج سینما و گیم رو به هم وصل کرد..

 

[Legioner]

من داشتم نظرات رو مي خوندم به پست هاي برخوردم و يه مقدار متعجب شدم!!!!!
بعضي ها تو پستهاشون گفته بودن كيج اصلاً بلد نيست بازي بسازه يا كيج يه بازي سازه رده چندم و....
من فقط خدمت اين دوستان بگم كه اگر كيج يه بازي سازه رده چندم و از بازي سازي هيچي سرش نمي شه هيچوقت:
١ اكثر منتقدين از بازي هاش استقبال نمي كردن و نمره هاي بالا به بازي هايي كه ساخته نمي دادن
٢ اگر ايشون يه بازي ساز رده چندم و بي اهميت بود براي يه مصاحبه اي كه انجام داده ٧ صفحه تاپيك جلو نميرفت

 

[moosa]

نه بازی نکردم صدرا.
متاسفانه وقتی یه دفعه بپری وسط بحث بدون اینکه صحبتهای قبلی من رو خونده باشی،نتیجش میشه همین.نتیجه گیریهای هَچَل هفت.
نظر من راجع به هوی رین اینه:بار اول که این عنوانو تجربه میکنی برات لذت بخشه و بعضا صحنه های هیجان انگیزی برات رقم میزنه.همین مثال اتوبان که گفتی،واقعا برای منم جالب و هیجان انگیز بود.اما وقتی بازیو تموم میکنی و برای بار دوم میخوای بازیو انجام بدی،هوی رین تبدیل میشه به Heavy $hit.این یه فکته.دفعه اول که شما داری این بازیو انجام میدی،تمام فکر و ذکرت متمرکز رویه داستان و دیالوگها هستش و تقریبا فرصتی برای فکر کردن به خود بازی برات نیست.این که فکر کنی داستان یا گیم پلی چه ایرادهایی داره.و از اونجایی که بازی "مثلا" یه سبک جدید هست و بعضا چند صحنه هیجان انگیز برات ایجاد میکنه،شما فکر میکنی با یه شاهکار طرفی.ولی وقتی بازیو برای بار دوم انجام میدی،دیگه فرصت در اختیارت هست.تو فرصت داری به داستان فکر کنی که از روی فیلمهای دسته چند کپی شده.به شخصیتها فکر کنی.در مرتبه دوم شما سعی میکنی به ظاهر "تصمیمات" جدیدی بگیری و ببینی چه اتفاقی میوفته و اینجاست که حس نفرت از این عنوان در شما بیدار میشه.چون می بینی بسیاری از تصمیمات هیچ نقشی ندارن.و اینجاست که آدم متوجه میشه حتی اون "دکمه زنی" هم بی فایدس و صرفا جهت "فریب گیمر" در بازی قرار داده شده.برای اینکه گیمر بدبخت رو گول بزنن و بگن ببینید چقدر بازی ما جدید و خلاقانس و چقدر تصمیمات شما درش نقش داره و با گفتن جمله تاریخی جناب کیج که میگه "این بازی رو دوبار نباید انجام داد" سعی در زور چپون کردن این تفکر داره.این کار بقدری شرم آور و کثیف هست که حد و اندازه نداره.کیج یه درغگو و یه سیاه کاره.هوی رین یه فریب بزرگ تحت عنوان "سبک جدید با حق انتخاب" هست.

ببین دوست من لذت بردن از این بازی به ذهنیت اولیه شما از این بازی برمیگرده.شما نمیتونی که انتظار یه معجزه داشته باشی که هر تصمیمی بتونی بگیری .داستان چیزیه که من ز این بازی می خواستم و بهش رسیدم
ولی اینو قبول دارم که کامل نیست مثلا یه صحنه تو مسیرای مختلف که طی میشه برای شما تکرار میشه و این تو ذوق میزنه و چیزه جالبی نیست. از طرفی محدودیت هایی که بازی داره به عنوان مثال فقط و فقط مسیر از پیش تعیین شده و با ماشین یا هر وسیله ی نقلیه ای طی میکنید حق انتخابی نیست
ولی اینا معمولا نقاط ضعفی هستن که بازی های بعدی حتما رفع میشن نباید به عنوان ایراد رفع نشدنی یا توهین به شعور مخاطب تلقی بشه به هر حال بازی به شدت گستردس و بدیهیه که بازیساز نمیتونه پرداخت کامل به همه جزییات داشته باشه(به عنوان اولین بازیش تو این نسل)

 

[u.s.a]

الان رو چه حسابی داری میگی تصمیمات هیچ تاثیری تو بازی نداره؟ زنده موندن و مردن ملت تو بازی به تصمیمای شما بستگی داره بعد هیچ اثری نداره؟

Spoiler

تصمیماتی که با اسکات شلبی میگیری چقدر تاثیر داره؟اگر راست میگی و میتونی اسکات رو قبل از پایان بازی بکش!!!!!!

واقعا هم حموم کردن،میز صبحونه چیدن،آب میوه خوردن،پوشک بچه عوض کردنخیلی خفنه و اصلا یه سبک جدیدی وارد گیم کرده.