منم مشکل تو رو داشتم و دارم هنوز هم بعد چندسال فوبیای مادر بی ناموس این خانواده تو RE7 رو دارممن هوس کردم برم سراغ RE9، ولی گفتم قبلش نسخههای هفتم و هشتم رو بازی کنم که دیگه این سری جدید کامل بشه.
گذشته از اینکه بازی ترسناک بهم نمیسازه، بازی ترسناک اول شخص ۱۰۰ برابر بیشتر بهم نمیسازه و بازی ترسناک اول شخصی که کمبود مهمات داشته باشیم و توی محیطهای تنگ به آرومی راه بریم هم ۱۰۰۰ برابر بیشتر بهم نمیسازه!به خاطر همین هیچوقت به بازی کردن RE7 فکر نکرده بودم، ولی نمیدونم چه فعل و انفعالاتی توی مغزم رخ داد که فکر کردم چند وقت پیش یه آپدیتی اومده که گزینه سوم شخص هم داره.
رفتم دانلودش کردم و دیدم خیر! اصلاً همچین گزینهای نیست و توهم زده بودم.ولی پیش خودم گفتم خجالت بکش و ترس رو بذار کنار و برو توی دلش و شکستش بده! خلاصه شروع کردیم و... از همون اوایل دچار سکتههای پیاپی شدم و تا اینجاش که ۳ ساعت و خردهای گذشته هم چند بار روح از بدنم خارج شده، ولی قصد کنارهگیری ندارم!
فقط میتونم بگم لعنت بر اون کسی که این ایده جک جونورهای نامیرا رو انداخت توی RE! مهمترین دلیلی که RE2R رو کنار گذاشتم، جناب Mr. X بود و RE3R رو هم به خاطر Nemesis بازی نمیکنم و الآن توی این بازی هم دوباره از این مصیبتها داریم! یعنی وضعیت در حدیه که پدر خونواده رفت زیر ماشین و آتیش گرفت و ترکید و سرش له شد و... ولی دوباره با اقتدار برگشت و نفسکش میطلبید!
غرض از مزاحمت و نوشتن این چیزها توی تاپیک RE9 این بود که بپرسم آیا نسخههای هشتم و نهم هم از این جک جونورها دارن که هی توی راهرو دنبال آدم بیفتن و با شلیک و مبارزه معمولی از بین نرن؟!
تنها بازی ترسناک سری بایوزاردِ که اونم بعد یک ساعت ترسش از بین میره. درکل یه جونور عجیب و غریب ترسی که نداره چون با خودت میگی این برای همین ساخته شده، ترس واقعی وقتی میاد که گیر یک آدم غیر نرمال بی افتی و نمی تونی بفهمیش (خود بِیکر مثلا)من هوس کردم برم سراغ RE9، ولی گفتم قبلش نسخههای هفتم و هشتم رو بازی کنم که دیگه این سری جدید کامل بشه.
گذشته از اینکه بازی ترسناک بهم نمیسازه، بازی ترسناک اول شخص ۱۰۰ برابر بیشتر بهم نمیسازه و بازی ترسناک اول شخصی که کمبود مهمات داشته باشیم و توی محیطهای تنگ به آرومی راه بریم هم ۱۰۰۰ برابر بیشتر بهم نمیسازه!
رفتم دانلودش کردم و دیدم خیر! اصلاً همچین گزینهای نیست و توهم زده بودم.
فقط میتونم بگم لعنت بر اون کسی که این ایده جک جونورهای نامیرا رو انداخت توی RE! مهمترین دلیلی که RE2R رو کنار گذاشتم، جناب Mr. X بود و RE3R رو هم به خاطر Nemesis بازی نمیکنم و الآن توی این بازی هم دوباره از این مصیبتها داریم! یعنی وضعیت در حدیه که پدر خونواده رفت زیر ماشین و آتیش گرفت و ترکید و سرش له شد و... ولی دوباره با اقتدار برگشت و نفسکش میطلبید!
غرض از مزاحمت و نوشتن این چیزها توی تاپیک RE9 این بود که بپرسم آیا نسخههای هشتم و نهم هم از این جک جونورها دارن که هی توی راهرو دنبال آدم بیفتن و با شلیک و مبارزه معمولی از بین نرن؟!
ولی هر دو کیفیت ساخت 10/10 دارن و تجربشون واجبه.)
فعلاً دارم تلاشم رو میکنم، ولی مطمئن نیستم که موفق بشم!بله، نسخه 9 که بخش های گریس خدای این جک و جونور هست و منی که تنها توی باغ بازی های ترسناک میکردم بازم برام بخش های گریس وحشتناک بود
اما خجالت بکش اریا جان و بعد از اینهمه سال خودت رو از نعمت این بازیها محروم نکن، به ترس غلبه کن و تجربشون کن بی نظیرن
مخصوصاً این اول شخص بودنش خیلی اوضاع رو بدتر میکنه و داری برای خودت قدم میزنی و یه دفعه یه نره خری از توی دیوار میاد بیرون و توی حالت اول شخص تأثیرش خیلی بیشتر از سوم شخصه! الآن رفتم قیافه زیباش رو نگاه کردم و یادم اومد که توی یکی از نمایشهای بازی دیده بودمش و خیلی چیز هولناکی بود! لعنت بهشون!تا دلت بخواد زیاد
مخصوصا 9 با گریس یه دختربچه 3 4 متری پدرسگ میفته دنبالت میخواد باهات بازی کنه
برو خجالت بکش!
روحیهم نمیخوره، ولی از اون طرف آثار ترسناک فانتزی و علمیتخیلی یه اتمسفر جالب و جک جونورهایی دارن که باهاشون خیلی حال میکنم و حیفم میاد از دستشون بدم! حالا توی فیلم و سریال مشکلی نیست و زیاد نمیترسم و حتی بعضی وقتها برام عجیبه که ملت به یه سری از فیلمها میگن ترسناک، ولی بازیها مخصوصاً اگه جامپاسکر داشته باشن بیچارهم میکنن.
جالب نبودنِ مود سوم شخص رو به شهادت در زمان تجربه اول شخص ترجیح میدم!فقط نسخه هشتم مود سوم شخص داره.
ولی من توصیه میکنم اول شخص بازی کنیش، چون با آپدیت به بازی اضافه شده و خیلی چیز جالبی در نیومده.
درخصوص Stalker ها هم آره!
بعد واکنش مثبت به Mr. X یه جورایی امضای RE ها شدن و تو هر شماره حداقل یه segment بر این اساس تو بازی هست، ترسناکترینش هم برای Requiem هس از نظر من!
اون رو یادم رفته بود!منم مشکل تو رو داشتم و دارم هنوز هم بعد چندسال فوبیای مادر بی ناموس این خانواده تو RE7 رو دارم
۹ رو بازی نکردم اما ویلیج هم همین داستانه وقتی اون فتوس غول پیکر گذاشت دنبالم بازی رو آنیستال و باش خداحافظی کردم، ریکوئیم رو هم به همین دلیل سراغش نرفتم، امیدوارم یه زمانی سر عقل بیان و برگردن به فرمول RE4
چند سال پیش یه ویدیو ازش دیدم و خیلی چیز فجیعی بود. با یه مظلومیت خاصی میاومد دهنش رو ۵ متر باز میکرد و... من کلاً سابقه ترسم از RE فراتر از این حرفاست و برمیگرده به نسخه دوم روی PS1. قبلاً توی یکی دو تا از تاپیکها گفتم، وقتی به اولین مواجهه با لیکر عزیز توی RE2 رسیدم، دیگه مخزن ترسم انقدر پُر شد که میخواست لبریز بشه و از بازی اومدم بیرون و باهاش خداحافظی کردم و بعدش هم دو تا سیدی رو گذاشتم روی همدیگه و شکوندم که هوس نکنم دوباره سراغش برم!تنها بازی ترسناک سری بایوزاردِ که اونم بعد یک ساعت ترسش از بین میره. درکل یه جونور عجیب و غریب ترسی که نداره چون با خودت میگی این برای همین ساخته شده، ترس واقعی وقتی میاد که گیر یک آدم غیر نرمال بی افتی و نمی تونی بفهمیش (خود بِیکر مثلا)
از بین dlcهای این نسخه Ethan Must Die و The Bedroom رو بهت پیشنهاد میدم.
شماره های 8 و 9 هم در برابر بایوزارد ترس خیلی کمتری دارن و یه جاهایی سبک بازی کلا عوض میشه!
(با این مواردی که گفتی، اگه خیلی تو بازی عمیق میشی و میخوای مو رو از ماست بکشی هیچوقت سمت سری Silent Hill مخصوصا شماره دوم نرو
(انقدر بازیها ارزون بودن که میشد از این کارها کرد، نه مثل الآن...) اون تقریباً هم به خاطر اینه که توی باس آخر، چند بار مُردم و حوصلهم سر رفت و اومدم بیرون و بعدش دیگه نرفتم سراغش که بازی رو تموم کنم. 
فعلاً دارم تلاشم رو میکنم، ولی مطمئن نیستم که موفق بشم!
الآن رفتم قیافه زیباش رو نگاه کردم و یادم اومد که توی یکی از نمایشهای بازی دیده بودمش و خیلی چیز هولناکی بود! لعنت بهشون!
برو خجالت بکش!
روحیهم نمیخوره، ولی از اون طرف آثار ترسناک فانتزی و علمیتخیلی یه اتمسفر جالب و جک جونورهایی دارن که باهاشون خیلی حال میکنم و حیفم میاد از دستشون بدم! حالا توی فیلم و سریال مشکلی نیست و زیاد نمیترسم و حتی بعضی وقتها برام عجیبه که ملت به یه سری از فیلمها میگن ترسناک، ولی بازیها مخصوصاً اگه جامپاسکر داشته باشن بیچارهم میکنن.
واقعاً این مبحث صدا خیلی تأثیر داره توی ژانر وحشت. یعنی کافیه صدا رو پایین بیاریم تا ۸۰،۹۰ درصد از قدرت جامپاسکرها کم بشه! ولی از اون طرف دلم نمیاد خیلی هم کمش کنم و لذت بازی رو پایین میاره.
جالب نبودنِ مود سوم شخص رو به شهادت در زمان تجربه اول شخص ترجیح میدم!
اون رو یادم رفته بود!
من کلاً سابقه ترسم از RE فراتر از این حرفاست و برمیگرده به نسخه دوم روی PS1. قبلاً توی یکی دو تا از تاپیکها گفتم، وقتی به اولین مواجهه با لیکر عزیز توی RE2 رسیدم، دیگه مخزن ترسم انقدر پُر شد که میخواست لبریز بشه و از بازی اومدم بیرون و باهاش خداحافظی کردم و بعدش هم دو تا سیدی رو گذاشتم روی همدیگه و شکوندم که هوس نکنم دوباره سراغش برم!
بعد از اون هم نسبت خاصی با سری RE نداشتم. مثلاً Code Veronica رو برای دریمکست گرفتم ولی فقط یکی دو بار رفتم توی بازی و ولش کردم. حتی نسخه چهارم رو به عنوان یه اثر انقلابی تا اواسطش رفتم ولی تموم نکردم. تنها نسخهای که تقریباً(!) تموم کردم، RE5 بود که اصلاً ترسناک نبود.
اتفاقاً چند وقت پیش بازسازی Silent Hill 2 رو تموم کردم و بسی لذت بردم، در کنار بسی موهای سر که ریخته شد و دیگه درنیومد! یکی SH2 و یکی هم Alan Wake 2 که اون هم با وجود اتمسفر فجیع و جامپاسکرهای دیوانهوارش تموم کردم، ولی حداقل اونا سوم شخص بودن و قابل تحملتر از اول شخص کُندی که تا میای از دست دشمن فرار کنی، از پشت خرخرهت رو میجوه و فرصت هیچ کاری نداری!
" و یه سری از هر چند سطحی ولی رضایت بخش ترین بخش های اکشن بازی رو بهت ارائه می کنه
خب اینجور که میگی بنظر فوبیا از خود بازیه، نه اون hide and seek معروف!من کلاً سابقه ترسم از RE فراتر از این حرفاست و برمیگرده به نسخه دوم روی PS1. قبلاً توی یکی دو تا از تاپیکها گفتم، وقتی به اولین مواجهه با لیکر عزیز توی RE2 رسیدم، دیگه مخزن ترسم انقدر پُر شد که میخواست لبریز بشه و از بازی اومدم بیرون و باهاش خداحافظی کردم و بعدش هم دو تا سیدی رو گذاشتم روی همدیگه و شکوندم که هوس نکنم دوباره سراغش برم!
بعد از اون هم نسبت خاصی با سری RE نداشتم. مثلاً Code Veronica رو برای دریمکست گرفتم ولی فقط یکی دو بار رفتم توی بازی و ولش کردم. حتی نسخه چهارم رو به عنوان یه اثر انقلابی تا اواسطش رفتم ولی تموم نکردم. تنها نسخهای که تقریباً(!) تموم کردم، RE5 بود که اصلاً ترسناک نبود.
اتفاقاً چند وقت پیش بازسازی Silent Hill 2 رو تموم کردم و بسی لذت بردم، در کنار بسی موهای سر که ریخته شد و دیگه درنیومد! یکی SH2 و یکی هم Alan Wake 2 که اون هم با وجود اتمسفر فجیع و جامپاسکرهای دیوانهوارش تموم کردم، ولی حداقل اونا سوم شخص بودن و قابل تحملتر از اول شخص کُندی که تا میای از دست دشمن فرار کنی، از پشت خرخرهت رو میجوه و فرصت هیچ کاری نداری!
و بنظر من 90 درصدش به مقوله صوت برمیگرده تا صرفا تصویر. (شاید برای تو مقدارش فرق کنه ولی قطعا صوت درصد بالاتری داره تا تصویر) مثلا CV.) چون مستقیم رفتی سراغ 7 چیزی رو از دست ندادی، یجورایی ریبوت سری بود ولی در ادامه داستان ها میره تو هم و تو یه سری از دست نوشته های خود 7 هم سر نخ های دقیقی از شماره های دیگه هست.
9 فرست امپرشن قوی داره. ولی وقتی تمامش میکنی ( من خودم 5 بار رفتمش) اون حس رضایتی که اویل 7-8 میدن نداره برای من که فن قدیمی سری هستم
جا داره بگم بازیهای تیم نینجا هم اینطورن.سال دیگه لیک ها میگن میاد. با دوتا دی ال سی بازی. اگر یادت باشه سر ویلیج هم زیاد طول کشید. کلا من خودم خیلی از این روش عرضه DLC بدم میاد. مثلا دراگون داگما یک قرن پیش اومده تازه دارن DLC رو میدن. مطمئنا هم اونیموشا یا پرگماتا هم همین بساط رو احتمالا دارند. الان آدم بازی های کپکام رو بزاره چند سال بعد بره بازی کامل تری گیرش میاد
به طور کامل و دقیق توضیح بده مرحله زندان سایلنت هیل ۲ رو چجوری رد کردی و چه حالی شدیاتفاقاً چند وقت پیش بازسازی Silent Hill 2 رو تموم کردم و بسی لذت بردم، در کنار بسی موهای سر که ریخته شد و دیگه درنیومد! یکی SH2 و یکی هم Alan Wake 2 که اون هم با وجود اتمسفر فجیع و جامپاسکرهای دیوانهوارش تموم کردم، ولی حداقل اونا سوم شخص بودن و قابل تحملتر از اول شخص کُندی که تا میای از دست دشمن فرار کنی، از پشت خرخرهت رو میجوه و فرصت هیچ کاری نداری!
چون من که همه چی به یه ورمه، اونجا قشنگ تا سکته رفتم
اتفاقاً چند وقت پیش بازسازی Silent Hill 2 رو تموم کردم و بسی لذت بردم، در کنار بسی موهای سر که ریخته شد و دیگه درنیومد! یکی SH2 و یکی هم Alan Wake 2 که اون هم با وجود اتمسفر فجیع و جامپاسکرهای دیوانهوارش تموم کردم، ولی حداقل اونا سوم شخص بودن و قابل تحملتر از اول شخص کُندی که تا میای از دست دشمن فرار کنی، از پشت خرخرهت رو میجوه و فرصت هیچ کاری نداری!
بقیه اش اصلا ترسناک نبود.
بخش های لیون به شدت ضعیف بود کیلو کیلو مهمات میداد میزدی میرفتی جلو عین رزیدنت6 چیز به یاد موندنی هم نداشت
یکی هم Alan Wake 2 که اون هم با وجود اتمسفر فجیع و جامپاسکرهای دیوانهوارش تموم کردم، ولی حداقل اونا سوم شخص بودن و قابل تحملتر از اول شخص کُندی که تا میای از دست دشمن فرار کنی، از پشت خرخرهت رو میجوه و فرصت هیچ کاری نداری!
Google