این requiem رو از دست نده اصلا آریا جان. شاهکاره. تا اینجای سال برای من بهترین بازیه سال هست.فعلاً دارم تلاشم رو میکنم، ولی مطمئن نیستم که موفق بشم!مخصوصاً این اول شخص بودنش خیلی اوضاع رو بدتر میکنه و داری برای خودت قدم میزنی و یه دفعه یه نره خری از توی دیوار میاد بیرون و توی حالت اول شخص تأثیرش خیلی بیشتر از سوم شخصه!
الآن رفتم قیافه زیباش رو نگاه کردم و یادم اومد که توی یکی از نمایشهای بازی دیده بودمش و خیلی چیز هولناکی بود! لعنت بهشون!
برو خجالت بکش!
روحیهم نمیخوره، ولی از اون طرف آثار ترسناک فانتزی و علمیتخیلی یه اتمسفر جالب و جک جونورهایی دارن که باهاشون خیلی حال میکنم و حیفم میاد از دستشون بدم! حالا توی فیلم و سریال مشکلی نیست و زیاد نمیترسم و حتی بعضی وقتها برام عجیبه که ملت به یه سری از فیلمها میگن ترسناک، ولی بازیها مخصوصاً اگه جامپاسکر داشته باشن بیچارهم میکنن.
واقعاً این مبحث صدا خیلی تأثیر داره توی ژانر وحشت. یعنی کافیه صدا رو پایین بیاریم تا ۸۰،۹۰ درصد از قدرت جامپاسکرها کم بشه! ولی از اون طرف دلم نمیاد خیلی هم کمش کنم و لذت بازی رو پایین میاره.
جالب نبودنِ مود سوم شخص رو به شهادت در زمان تجربه اول شخص ترجیح میدم!
اون رو یادم رفته بود!
من کلاً سابقه ترسم از RE فراتر از این حرفاست و برمیگرده به نسخه دوم روی PS1. قبلاً توی یکی دو تا از تاپیکها گفتم، وقتی به اولین مواجهه با لیکر عزیز توی RE2 رسیدم، دیگه مخزن ترسم انقدر پُر شد که میخواست لبریز بشه و از بازی اومدم بیرون و باهاش خداحافظی کردم و بعدش هم دو تا سیدی رو گذاشتم روی همدیگه و شکوندم که هوس نکنم دوباره سراغش برم!
بعد از اون هم نسبت خاصی با سری RE نداشتم. مثلاً Code Veronica رو برای دریمکست گرفتم ولی فقط یکی دو بار رفتم توی بازی و ولش کردم. حتی نسخه چهارم رو به عنوان یه اثر انقلابی تا اواسطش رفتم ولی تموم نکردم. تنها نسخهای که تقریباً(!) تموم کردم، RE5 بود که اصلاً ترسناک نبود.
اتفاقاً چند وقت پیش بازسازی Silent Hill 2 رو تموم کردم و بسی لذت بردم، در کنار بسی موهای سر که ریخته شد و دیگه درنیومد! یکی SH2 و یکی هم Alan Wake 2 که اون هم با وجود اتمسفر فجیع و جامپاسکرهای دیوانهوارش تموم کردم، ولی حداقل اونا سوم شخص بودن و قابل تحملتر از اول شخص کُندی که تا میای از دست دشمن فرار کنی، از پشت خرخرهت رو میجوه و فرصت هیچ کاری نداری!
. بخش های لیان هم خیلی اتمسفریک و باحاله. در کل واقعا از نظر من شاهکار بود. بهترین نسخه مدرن اویل هست بدون شک. با اینکه خودم عاشق village هستم ولی این بهترین شکل ساخت مدرن برای اویل بود.
فروش بازی روی Xbox فحشه.طبق گزارش Alinea Analytics، درآمد Requiem از زمان عرضه تاکنون از مرز ۵۰۰ میلیون دلار عبور کرده و این عنوان را به موفقترین بازی تاریخ مجموعه Resident Evil از نظر درآمد تبدیل کرده است.
بر اساس این گزارش، سهم فروش بازی روی پلتفرمهای مختلف به این شکل بوده است:
• پلیاستیشن ۵ – ۴۸.۱ درصد
• کامپیوتر (Steam) – ۴۳.۴ درصد
• ایکسباکس – ۸.۶ درصد
همچنین حدود ۳۰.۸ درصد از نسخههای فروختهشده روی پلیاستیشن ۵ به شکل فیزیکی بودهاند.
داشتم به همین فکر میکردمفروش بازی روی Xbox فحشه.
هزینه پورتش رو جبران میکنه؟
یک سری پلات های داستانی معرفی میشه که به مخاطب القا میکنه "grace کلید حل معمای بزرگی خواهد بود"، ولی زارت! ی آدم کاملا معمولی که لکنت زبان داره، از نظر ظاهری اصلا جذابیتی نداره، شخصیت پردازی نیست کلا و وعده "کلید داستان" بودنهم کشک از آب درمیاد که این مسئله ضعف کاراکتر اصلی متاسفانه شامل مابقی کاراکترا هم میشه. کپی وسکر که اصلا هیچ اهمیتی جز ژست گرفتن و راه به راه از سیگار لب گرفتن کاری انجام نداد الکی انتظار ی باس فایت هیجان انگیز رو داشتم ولی خیر. حتی ویکتور هم باس آبکی ای بود. خود شخصیتش اوایل جالب بود برام ولی تو اکت پایانی بازی که باهاش درگیر شدیم کاملا ناامید کننده بود چون از منظر گیمپلی و حتی طراحی خود باس به شدت تکراری بود و حیف که اهمیت داستانی ای هم باز نداشت! ینی جای کپی وسکر اصغر بود و جای ویکتور جعفر میذاشتیم فرقی نمیکرد چون کاراکترای به یاد موندنی با ویژگی های خاصی نیستن و فقط کپی ای از نمونه هایی هست که بارها تو سری ازشون دیدیم. فرمول Tlou2 اینجا با dna سری re تلفیق شد و به دل من که ننشست. بخش بی هویت و آبکی ای بود و مثل ی حرکت فن سرویس بود برای ارضای عطش طرفدارا از گیمپلی لیان که دیگه زیاده روی بود و طولانی. (آخه طرف تو داستان حتی هدف یا انگیزه خاصی هم نداره! فقط میخواد از بیمارستان فرار کنه و بعد هم کپی وسکر میگه ببا ببرمت ی جای خوب باهاش میره جاش میتونست ی شخصیت پر رو باشه که دنبال کشف حقیقت پشت مرگ مادرشه اینطور وقایع داستانی جالب تری میشد رقم زد تا اینکه "حالا با کپی وسکر بریم جلو خدا کریمه")
خب خیلی وقت بود میخواستم بازیو امتحان کنم ولی وقت نمیشد که خوشبختانه یک هفته ای سرماخوردگی عجیبی گرفتم و بودن در بستر بیماری دل تنگی برا Re رو در وجودم زنده کرد، ولی ایکاش انتظاراتمو پایمال نمیکرد
اول اینکه شخصیت grace هیچ جذابیتی نداره! نه ظاهری جذابه، نه شخصیت پردازی داره، نه از نظر گیمپلی ویژگی خاصی داره و بدتر از همه هییییچ اهمیت داستانی ای هم نداره
شاید بزرگترین مشکلم با بازی اینه که به شدت وام دار بازی های قبلی هست و هیچ خصیصه اورجینالی نداره. داستان آبکیه، شخصیتای جدید همه آبکی و کپی از نمونه هایی هستن که بارها قبلا تو سری ارائه شدن. چه گیمپلی، چه لول دیزاین و چه داستان، بازی هیچ ویژگی منحصر به فردی نداره و همه چیو از بازیای قبلی چپونده رو هم با هم میکس کرده.
بازی هم میخواد اکشن باشه هم نمیخواد دیگه "خییییلی" اکشن باشه که البته با کیلو کیلو مهماتی که بهت میده عملا جنبه بقای بازی از بین میره! به شخصه تو بازیای re همیشه خیلی خساست به خرج میدم تو خرج آیتم ها و گلوله ها چون مدام میترسم ی encounter چالشی پیش بیاد که لوازم کم بیارم، ولی re9 تو دست و دلباز بودن زیاده روی کرده. جوری که بود آخرای بازی حداقل ۹ تا med injector داشتم و کلی گلوله برای همه اسلحه هام.
با ورود به راکون سیتی هم بازی عملا Tlou شد
جذابیت بخش های لیان به این بود که حضورش غالبا کوتاه و کنترل شده بود و به درستی بار اکشن بازی رو به دوش میکشید. شما اول با گریس کلی مخفی کاری و شرایط پراسترس رو میگذرونید و بعد تو بخش های کوتاه و پرهیجان به لیان میرسید که دوپامین راش خالصه. ولی راکون سیتی بازی رو از هویتی که تو نیمه اول ساخت و بنظرم به شدت جذاب بود، دور کرد! و گیمپلی بازی هم اصلاااا بالانس نیست. عملا از ی جایی به بعد راحت میتونید همه سلاحاتونو مکس کنید! پیستول تقریبا بلا استفاده میشه چون میتونید راحت با رایفل و شاتگان کارو در بیارید.
در کل حس میکنم بازی ای هست که شدیدا به سلیقه مخاطب و نوع نگاهش بستگی داره.
خودم به شخصه بازی رو هم دوست داشتم و هم ازش ناامید شدم. بخش راکون سیتی منطقی نبود، داستان بازی به پایان بندی مطلوب و جذابی نمیرسه، باس ها فراموش شدنی و تکرارین بخصوص باس آخر، تلاش برای متنوع کردن بازی به ریتم داستان و گیمپلی و حتی هویت بازی لطمه زده و ایکاش شخصیت grace کاراکتر جذابتری بود که مخاطب میتونست ذره ای بهش اهمیت بده
حضور لیان هم اگه در حد سکشن های کوتاه و پر هیجان در جهت تزریق آدرنالین و شارژ شدن برای ریتم آرومتر بخش های grace نگه میداشتن بهتر میبود.
در کل از اینکه بازی رو تجربه کردم خوشحالم ولی به هیچ وجه شاهکار نیست، بستگی به سلیقه مخاطب بین خوب تا خیلی خوبه که به عنوان فن سری برام در حد "خوب" بود ولی انتظارات متفاوتی نداشتم، نه اینکه بازی کپی کپی و تلفیقی از بازی های دیگه باشه و جرعت خاص بودن نداشته باشه. مشکلم همینه، بازی شهامتی نداره. مدام بهتون مهمات میده، باس هاش چالشی ندارن، مخفی کاری بازی ساده و script شدس و اصلا ترسناک نیست بازی! توهم ترسناک بودن میده ولی واقعا ترسناک نیست.
موارد زیاد دیگه ای هست بخوام گیر بدم ولی بازی لحظات جذاب خودشو داره که اکثرا تو بخش بیمارستان و زیرزمینش اتفاق میفته.
و اون گیمپلی کوتاه تو نقش اون دختر بچه به شدت زائد بود! اون دیگه ته script بودن و فیک ترسناک بودن بازی بود. ولی خب، سازندگان اصرار دارن تو بازیشون *تنوع بیارن حتی اگه کپی ضعیف تر مرحله ای تو re2remake باشه
چطور تونستی بگی گریس هیج جذابیتی نداره؟ ظاهرش جذابه، گیم پلیش جذابه واقعا من بخش گریس خیلی دوس داشتم
من اصلا خودم با عکس گریس... ام چیزه.... شادی کردمچطور تونستی بگی گریس هیج جذابیتی نداره؟ ظاهرش جذابه، گیم پلیش جذابه واقعا من بخش گریس خیلی دوس داشتم
نمیدونم اینا چرا خوششون نمیاد
Google