Nightcrawler
خب اول باید اعتراف کنم که انتظار یه فیلم دیوانه وار تر و سوررئال تری از فیلم داشتم و راستش رو هم بخواید نمیدونم چرا! شاید بخاطر یه تریلر بود که از فیلم دیدم و فکر میکردم فیلم سوررئال تر باشه و کمتر تاریک ولی کاملا برعکس شد و فیلم فوق العاده تاریک هست و کوچکترین حس کمدی نداره و روی موضوعی که میخواد تعریف کنه کاملا جدی هست.
اول از همه بگم که بیس کلی فیلم و در واقع همون پلات فوق العادست و دست روی موضوع کاملا جالب توجه و بسیار هم جدی از نظر خطرناک بودن آینده اش گذاشته. زمانی که خبرنگار خودش خبرساز ( باعث خبر ) میشه. یه کاراکتر جذاب و یونیک و کاملا دیوانه که شاید بدترین خصوصیت و بهترین خصوصیتی که داره اینه که هرجوری شده به هدفش میرسه. بازم مثل بازی های اخیرش جیک جیلنهال بی نقص بازی میکنه و هر دقیقه از فیلم رو که میدیدم به نامزد شدن بردلی کوپر و نامزد نشدن جیک جیلنهال میخندیدم و تاسف میخوردم.
فیلم در زمان حال جریان داره ولی به شکل خیلی جالبی یه حس نوآر و دهه 60 الی 70 میلادی داره و علاوه بر این تم اون فضای تاریک و بسیار ترسناک ( نه ترس مثل فیلم های ترسناک ) هم کلا پکیج فضای صحنه های فیلم رو کامل میکنه.
فیلم طبق معمول فیلم های هم ژانر و سبکش متاسفانه تحویل گرفته نشد در فصل جوایز و واقعا جای تاسف داره و امیدوارم حداقل برای عواملش هم که شده اون جایزه فیلمنامه رو بگیره ولی تو همون بخش هم رقیب های خیلی سرسختی داره.
بازیگر های نقش مکمل فیلم هم خیلی خوب بودند و هر چند 70 درصد فیلم از نظر داستان رو دوش کاراکتر اصلی بود ولی خب بازم خوب و بدون مشکل بودند. نکته ای که دوست دارم بگم اینه که اون صحنه تعقیب و گریز اواخر فیلم بقدری هیجان انگیز و جالب بود که قریب به اکثر فیلم های اکشنی که این وظیفه رو دارن که هیجان رو به بیننده اشون بدن، تواناییش رو نداشتن. اون قسمت فیلم واقعا عالی بود و نقطه تکمیل فیلم و ترنسفر کامل شخصیت فیلم بود که تبدیل میشه به یکی از ترسناک ترین انسان موجود.
نیازی نیست که من توصیه کنم فیلم رو ببینید ولی خب میگم که ببینید چون نمونه اش خیلی کم و موضوع و پلات فیلم هم در عین یونیک و تازه بودن بسیار جذاب و همراه کننده ست.
8/10
==================================
Little Miss Sunshine
اول از همه اینکه چرا و دقیقا به چه شکل من اصلا از وجودیت چنین فیلم زیبایی بی خبر بودم؟ نکته دوم هم اینکه وقتی این فیلم رو دیدم خدا رو هزار مرتبه شکر کردم که مراسم های انتخاب زیبا ترین کودک و این چرت و پرتا اخیرا داره در اکثر کشور های اروپایی ممنوع و غیر قانونی میشه و اکثر روانشناس های این مراسم رو برای کودکان و خردسالان یه زهر و تخریب کننده تشخیص دادن.
البته کل فیلم رو این موضوع مانور نداره و با توجه زمان طولانی ساختش برای چنین فیلمی (5 سال !! ) خیلی موضوع های متنوع و تامل برانگیزی رو قصد داره تعریف کنه. از مشکلات همچنس گرایان تا سرباز های جنگ ویتنام و مادران خانه دار و بازی سنی تینیجری و...
فیلم هم یه روند فوق العاده دلنشینی داره که به شخصه عاشق این سبک فیلم های مسافرتی هستم و وقتی چنین داستان زیبایی هم روایت میشه درشون دیگه نورعلی نور میشه. چقدر بازی های فیلم خوب و عالی هستند و دلنشین ترینشون که مسلما ابیگل برسلین هست که تو اون سن واقعا بی نقص بازی میکنه با اون شکم گوگولی مگولیش
و بع از اونهم نقش جالب و جنجال برانگیز استیو کرل در کاراکتر فرانک هست که خیلی بازیگر های بزرگ قرار بوده نقشش رو اجرا کنند ( از رابین ویلیامز تا اوون ویلسون و جیم کری و بیل موری و..) ولی اخر استیو کرل نقش رو میگیره و فکر کنم با همدیگه هم عقیده باشیم که آخر فیلم همه به خودمون میگین بهترین انتخاب همین استیو کرل بود چون اونم بی اغراق عالی و زیبا بازی میکنه.
نهایت اینکه اگه مثل بنده از دیدن این فیلم غافل بودید یا دلتون نیومده تا الان نگاه کنید همین الان برید فیلم رو بگیرید و لذت ببرید. اون صحنه اخر فیلم و رقص کاراکتر ها به قدری دلم رو خنک کرد که اصلا نمیدونستم چکار کنم. یه کمدی تاریک و انتقادی بی نظیر که الان داریم تاثیرش رو میبینیم.
9/10
Google