تو این چندماهه حقیقتا خبری از بازی نبوده که من بخوام پستی بزنم
چرا البته..
دو ماه پیش اگه اشتباه نکنم نینتندو یه آمیبو از زلدای این نسخه معرفی می کنه که زیر می بینیدش. به شدت آمیبوی خوشگلیه با قیمت ناچیز
25$
نینتندوی گور به گور شده که نمیتونه یه دیقه اعصاب همه رو به هم نریزه تو یه اقدام "کاملا" قابل پیش بینی، به این آمیبو یک فیچر دیگه هم اضافه می کنه.
فیچر این آمیبو اینه که اگه موقع بازی اسکن اش کنید میتونید تو همون نقطه فست تراول کنید و دنیای آسمون و با دوباره اسکن کردنش برگردید به نقطه اولیه.
به طور کلی اینا زدن یه فیچری که تو بازی اصلی نبوده و میتونست تو ریمستر یه فیچر جدید باشه رو محدودش کردن به یه آمیبوی 25 دلاری
Typical Nintendo
خدا رو شکر فیچری که قفل کردن پشت این قضیه فیچر خیلی به درد بخوری نیست. Skyward Sword به خودی خودش بازی خطی ایه که آن چنان تو جریانش به فست تراول احتیاج پیدا نمی کنید. و حتی اگه فست تراول هم بخواید بکنید، اون Totem هایی که میذارن بین زمین و هوا جابجا شید، به صورت فت و فراوون تو مراحل بازی ریخته.
ولی خب نینتندوئه دیگه. باید گند بزنه به اعصاب همه. بار اولشون نیست همچین کاری، بار آخرشون هم نخواهد بود. (مخصوصا تیم زلدا علاقه عجیبی به لاک کردن فیچرهای خاص پشت آمیبو داره)
بگذریم.
چیزی که من از اول منتظرش بودم تغییرات QoL بازی بود و یه ماهه منتهی به بازی بالاخره نینتندو تریلر تغییرات QoL بازی رو داده بیرون که اتفاقا خیلی امیدوارکننده است.
یکم توضیح بدم
Zelda: Skyward Sword اساسا زلدای محشریه ولی بیشترین هیتر رو بین کل سری داره (البته نسخه دوم سری به نظر با اختلاف بدترین نسخه بازیه، ولی خب اون واسه یه دوره دیگست و ...) و این دلیل داره. نه دانجن های بازی بد اند (اتفاقا جزو بهترین های سری اند) ستینگ بازی هم خداست، همین که دنباله BotW داره ازش یادداشت برمیداره به نظرم نشون دهنده اینه که چقدر این ایده هنوزم بلندپروازانه است، داستان بازی هر چند ساده و بی شیله پیله ولی قشنگ در خور عنوان افسانه زلداست و واقعا جریان حماسی و شاعرانه ای داره و کاراکترهاش (My Man Groose) خیلی به یاد موندنی اند. آرت استایل بازی هم رنگ و روش رفته بعد این همه سال ولی هنوزم خوشگله و موسیقی بازی هم به جرئت روی هم بهترین بین کل سریه.
پس مشکل چیه؟
سه تا مشکل عمده داشت این بازی روی Wii که باعث شد حسابی دشمن جمع کنه واسه خودش (علی رغم متای 93 و نامزدی بهترین بازی سال و...)
- دیزاین گیم پلی بازی حول محور موشن کنترل هر چند دیزاین محشری بود ولی کلا بازم چون به موشن کنترل وابسته بود برای خیلیا اذیت کننده بود. و یه عده ای هم کلا از کنترلر Wii اون ریسپانس مورد نظر رو نمی گرفتن که بیشتر می رفت رو مخ شون.
- بازی به شدت جلوی دست و پای بازیکن شو میگیره. تتوریال های زیاد، Notification Prompt های پشت هم برای هر بار که یه آیتم رو برمیدارید، کات سین های پشت به پشت (تو اوایل بازی) و علی الخصوص مزاحمت های Fi که هم مسیرتون تو این ماجراجویی خفنه روی هم جریان گیم پلی بازی رو به هم می ریختن و هیچ کس اندازه پلیرهای نینتندو از به هم ریختن جریان گیم پلی کفری نمیشن.
- بازی تو یک سوم نهایی اش به شدت متکی به Backtracking ـه برای تموم کردن خط داستانیش که واقعا کسل کننده ترین بخش بازیه
خوبی ریمستر بازی اینه که به غیر از مشکل سوم که رسما تو استخون بندی ساختار بازیه، جفت دو مشکل اول رو حل کرده.
مشکل موشن کنترل بازی از دو طرف حل شده. از یه طرف بازی این بار کامل از کنترل با دکمه پشتیبانی می کنه تو حالت دستی و از این طرف هم حتی اگه بخواهید با موشن کنترل بازی کنید به خاطر 60 فریم شدن بازی و واکنش طبیعی تر جویکان ها نسبت به موشن های شخص، تجربه این شکلی بازی هم بهبود پیدا کرده.
مشکل دوم بازی هم دوباره با یه سری آپشن های QoL بازی برطرف شدن. کمک های Fi که به زور بهتون تو بازی اصلی می شد این جا اکثرا آپشنال شدن. کات سین ها رو همه رو میشه اسکیپ کرد. و دیگه آیتم های هر دفعه مشخصات شون موقع برداشتن تون براتون نمایش داده نمی شن.
در کل هنوزم قیمت 60 دلاری بازی زور داره (با این که به صورت شریکی پیش خریدش کردم... What do you Think... I'm Z-fan for F*ck's Sake) ولی به نظرم بازی وظیفه شو به عنوان ریمستر داره خیلی خوب انجام میده و چیزهایی که باید بدون زیر و رو کردن بازی ارتقا میدادن رو اکثرا ارتقا دادن که خوشحالم می کنه
Google