اگه خواستید پستی رو نقل قول کنید به جای جواب دادن توی این تاپیک پست رو ببرید داخل تاپیک Movie Center و بزارید پست های اینجا به صورت یک پارچه باقی بمونه. برای این کار گزینه "+ نقل قول" رو پایین سمت چپ پست مورد نظرتون بزنید تا پست انتخاب بشه بعد داخل تاپیک Movie Center از ادیتور گزینه
رو بزنید و پست مورد نظرتون رو اونجا نقل قول کنید.
لطفاً اسم فیلم رو حتماً بنویسید عکس به صورت خالی کافی نیست
عکسها رو حتماً به صورت Thumbnail/کم حجم قرار بدید.
دوستان لطف کنن به جای شیوه های من درآوردی برای امتیاز دادن ، 10 رو حداکثر قرار بدن و نسبت به اون امتیاز بدن.
نوشته هایی که ممکنه بخش خاصی از داستان فیلم رو لو بده، داخل تگ اسپویلر باید گذاشته بشه، در غیر اینصورت برخورد می شه
از پست کردن هر گونه مطلبی که به مبحث این تاپیک مربوط نمیشه خودداری کنید
اولین چیزی که توجه بیننده رو جلب میکنه ، بازیهای فوق العاده خوب جفری راش و کالین فرث هست ، بدون اغراق کالین فرث تو این چند ساله جز Top5 بهترین ها بوده ، در کل باید گفت کل کست فیلم خیلی خوب بودن و این به شیرین تر شدن روایت داستان هم کمک کرد ، پلات خیلی معمولی رو تام هوپر برای فیلمش انتخاب کرده ولی پیرنگ داستان خیلی خوبه ، سال به سال که میگذره طی این 15 سال حوادث یکی بعد از دیگری دقیقا در جای مناسب رخ میده ( حالا با توجه به واقعی بودن داستان فیلم ) ، از یه نقطه ای به بعد اون حس همذات پنداری با برتی که تا حالا برات اهمیتی نداشت شکل میگیره و این فقط به دلیل کرکتر و کرکترستیک ِ خود برتی نیست بلکه سیر حوادث داستان هم بیننده رو با برتی همراه میکنه . مطمئنا تو تمام خصوصیاتی که پادشاهان دارن همچین موردی شاید برای خیلی از افراد یه مورد پیش پا افتاده و عادی باشه ، ولی تام هوپر تونست با یه روایت خوب و با ضرب اهنگ عالی داستانش رو روایت کنه ، که بازم میگم چیزی که فیلم رو بسیار دلچسب تر میکرد بازیها راش و فرث و نوع بازی گرفتن هوپر از این دو بود . فیلم چنتا سکانس دیدنی و فراموش نشدنی داره که نمیخوام با تعریف کردنش شیرینیش رو ازش بگیرم ، به اونایی که مثل خودم بعد از یک سال هنوز طرفش نرفتن توصیه میکنم حتما ببینن .
Drive رو میشه یه تلاش نسبتا موفق برای ترکیب سبک هنری ( Arthouse ) و اکشن قلمداد کرد. دو سبکی که عموما در دو قطب مخالف هم قرار دارن و مخاطب های بسیار متفاوتی دارن. برخلاف اکثر فیلم های معناگرا که از دیالوگ های طولانی برای انتقال مفهوم استفاده میکنن، دیالوگ های Drive کاملا از دل یه اثر اکشن دراومدن و جنبه های هنری فیلم بیشتر به موسیقی بسیار خوب فیلم، نماهای فیلم برداری شده و ماهیت و گذشته ی کاملا نامعلوم شخصیت اصلی فیلم مربوط میشن.
اگه به خاطر جنبه های Arthouse فیلم نبود، با یه اثر معمولی رو به رو بودیم، چون این جور داستان ها
که یک نفر میره و به خاطر نجات عشقش، دخل آدم بد ها رو میاره
بار ها و بار ها بازگو شده. ولی این داستان نخ نما، توی Drive طوری تعریف میشه که ارزش دیده شدن و شنیده شدن دوباره رو داره.
یکی از ویژگی های مثبت و منفی فیلم، شخصیت پردازی " راننده " شخصیت اصلی بی نام فیلم هست که به ظاهر، یک شخصیت بی احساس ، خشک و کاملا جدی هست، ولی در طول فیلم، انواع احساسات اعم از غم، محبت و مهربانی، ترس، خشم، اضطراب و کمی هم غرور رو توش می بینیم. هرچند به نظرم استفاده از یک فلش بک برای نشون دادن فسمتی از گذشته ی راننده و معلوم کردن دلیل این که چرا این شخصیت اینقدر توی خودشه، میتونست عمق بیشتری بهش ببخشه، چون در حالت فعلی، کمی سخت میشه با شخصیت راننده و کارهایی که میکنه، همذات پنداری کرد و از طرف دیگه، به خاطر کارهای متضادی که انجام میده، نمیشه نماد چیز خاصی در نظرش گرفت و بی هویت بودنش تا این شدت، بیشتر به یک کلک برای عمیق تر نشون دادن فیلم به نظر میرسه، بدون این که دلیل یا فکر هوشمندانه ای پشتش باشه.
جا داره به بازی خوب Ryan Gosling هم اشاره کرد که واقعا نقشش رو خوب درک کرده و درگیر ژست های سطحی و ناخوشایند ( که چنین نقشی، پتانسیل زیادی برای موارد این چنینی داره ) نمیشه.
اگه جنبه های " هنری " فیلم رو نادیده بگیریم، با یه داستان نسبتا خوب اکشن/جنایی طرفیم. داستان فیلم، در مورد قرار گرفتن در یک موقعیت ناخواسته ( مربوط به پول ) و واکنش شخصیت ها به این موقعیته. دو شخصیت اصلی بد فیلم ( Nino و Bernie با بازی خوب Ron Perlman و Albert Brooks ) تقریبا خوب پرداخته شدن و سکانس ها و دیالوگ هایی که براشون تعیین شده، سرگرم کنندن. خصوصا شخصیت بامزه ی Nino که کمی فیلم رو از حالت خشکی درمیاره.
به نحوه ی آشنایی راننده و برقراری رابطه ی عاطفی با Irene ( کری مولیگان )، با این که یکی از دلایل اصلی شکل گیری اتفاقات فیلم هست، کمی شتاب زده و سطحی پرداخته شده، هرچند خود فیلم هم بعدا خوشبختانه خیلی روی این جنبه از نزدیک تمرکز نیمکنه و میشه ازش چشم پوشی کرد.
در کل، Drive، با این که می تونست بهتر باشه، مسلما یکی از فیلم هایی هست که در آینده از سال 2011 به یاد خواهد موند و نشون داد که Nicolas Winding Refn هم یکی از کارگردان های آینده دار سینماست.
Hugo
ادای احترام استاد اسکورسیزی به ژرژ ملیس....فوق العاده بود این فیلم اثری بود در ستایش سینما و اینکه چه کسانی عمرشون رو گذاشتن تا سینما به اینجا برسه و بشه هنر هفتم فیلم فوق العاده بود هیچ دلم نمیخواد این چرندیات تکراری منتقدها رو تکرار کنم چون فیلم رو دوست دارم و حسابی تحت تاثیر قرار گرفتم>:d<
10/10
معمولا اینجوری نمره نمیدم....از نظر من این فیلم بالاتر از فیلم هازاناویسیوس قرار میگیره و لیاقت بردن اسکار رو داشت البته اسکار رو معمولا فیلمهایی میگیرن که لیاقتشو ندارن
واقعا فیلم فوق العاده عالی و تراژدیکی بود ... واقعا یکی از تاثیرگذار ترین فیلم هایی بود که دیدم .. شاید یکم اغراق باشه ولی من از بازیگر ها و صداگذاری عالی و نحوه روایت فیلم و داستانش لذت بردم ... توصیه میکنم حتما ببنید ...
The gray
فيلمي مه واقعا عالي ساخته شده
در كل من ٢بار ديدمش
داستان در مورد يك عده هست كه هواپيماشون سقوط ميكنه و ٧نفر زنده ميمونن ....
بازيگر فيلم unknown هم توش هست
یک فیلک کمدی با بازیگرهای معروف..
داستان در مورد دو خواهر برادر دوقولو هست که جک بر عکس جیل میانه خوبی با این قضیه نداره و همیشه سعی میکنه خودش رو از خواهرش که رفتار عجیبی داره دور نگاه داره اما در کنار این قضایا آل پاچینو عاشق جیل میشه و ...
با وجود اینکه یکی دو بار از ته دل قه قهه زدم ولی به نظرم فیلم سطح بالای نبود و خیلی بهتر میتونستن درست کن..
در کل اون تبلیغ آخر فیلم با حضور آل پاچینو خدا بود..:d
نمره 5/10
Immortals 2011
این فیلم تخیلی از داستان های گذشته یونان باستان ساخته شده و در سطح نسبتا خوبی ساخته شده است..
داستان فیلم در مورد پسری به نام تسیوس که توسط زئوس (خدای یونان) آموزش دیده ولی تسیوس نمیداند که اون کسی که بهش آموزش میده زئوس هست..در این داستان یک نفر برای بدست آورد کمان اپیروس تمام اسنان های که به خدایان اعتقاد دارن را میکشه تا بتواند تایتان ها را آزاد کنه و تسیو آخرین امید خدایان هست..
شخصت منفی فیلم رو خیلی بد درست کردن و مبارزات هم به نظر سطحی و ضعیف می امد حضور خدایان در فیلم هم ارزش واقعگرنه فیلم رو پایین اورده بود اما در کل فیلم ارزش دیدن رو داره..
5/10
========
دوستان خواهشن حس فلپس بودن که برای تمرین خلاف آب شنا میکرد رو در خودتون ایجاد نکنید..
پدر خانواده که مدیر یه کارخونست با همسر پسر و دو دخترش تو یه باغ خارج از شهر زندگی میکنن.بچه ها هم سن و سال و همه نوجوونن.ازین جمع 5 نفره فقط پدر هست که به بیرون از خونه رفت و امد داره و باقی اعضا اجازه خروج از منزل رو ندارن.در واقع این سیستم مراقبتی پدر مادر برای فرزندانشونه.بچه ها هرگز بیرون از خونه نرفتن و با هیچ کس ارتباطی ندارن.تنها کسی که حق وارد شدن به حریم خانواده رو داره خدمتکار هست که اونم برای رفع نیازهای جنسی پسر نوجوون میاد.پدر شیوه تربیتی مستبدانه و سختی برا بچه ها داره و اونا همواره در حال اطاعت از پدر و مادرن چون چیزی غیر این یاد نگرفتن..با جلو رفتن داستان اوضاع کمی تغییر میکنه و کار به وقایع خشونت باری کشیده میشه.
سکانس مورد علاقه: جاییکه دختر بزرگ خونواده در مقابل پدر و مادرش شروع به رقصیدن میکنه (مثلا جشنه) و اونقدر ادامه میده تا جایی که کاملا بیحال میشه!!
نظر من:
این فیلم در جشنواره کن برنده جایزه نوعی نگاه شد.یادمه در گزارشی که همه ساله محمد حقیقت ازین جشنواره ارائه میده نظرات مثبتی درباره فیلم داده بود.منم همین نظر رو دارم . Dogtooth دنیایی رو به تصوبر میکشه در اون دیکتاتوری و استبداد در بالا ترین حد ممکنه قرار داره . دیکتاتورها فک میکنن وختی تا این حد روی زندگی ادمای دیگه کنترل دشته باشن اونا دیگه اصلا مشکلی با این موضوع ندارن و هر پبشامدی هر چقدر هم بد رخ بده میپذیرن چون دیگه عادت کردن به این نوع زندگی. هیچ وخ جور دیگه ایی براشون نبوده... ولی میل به ازادی در همه ادما هست اونا اخرش راه خودشونو پبدا میکنن .
وقتی فیلم تموم شد، متوجه میشید یک ساعت و چهل دقیقه داشتید با چشمای باز خواب می دیدید...
کل فیلم مثل یه جور رویای عجیب غریب می مونه که اصلا قابل توصیف نیست.
HUGO:10/10
من زیاد فیلم نمیبینم ولی تو مراسم اسکار دیدم هیوگو خیلی اسکار گرفت گفتم ببینم چجوریه.واقعا فیلم عالیی بود.با بازی asa butterfield فیلم عالی تر هم شد.ولی عجب بازیگر دوست داشتنیه!
tin tin:9/10
داستان خوبی داشت ولی من یه مقدار از حضور شخصیت منفی زجر میکشم.تو اکثر فیلما اینجوریه.یه ادم چاقال زشت بدترکیب همیشه تو داستانا هست.که همیشه یه ادم بی احساسه و همیشه هم میخواد یا دنیا رو نابود کنه یا دنیا رو مال خودش کنهاین واقعا منو ازار میده.همیشه هم چهره زشت بی ریختی دارن.واقعا این سوژه کلیشه شده.در ضمن سگ تن تن هم یکی از دلایل کم کردن نمره بود
ghost rider 2:7/10
بد نبود پایان بازی قابل پیش بینی بود شدیدا.کلا محوریت داستانش کلیشه ای بود.ولی دیدن این فیلم پیشنهاد میشه.
سگ های آب انبار داستان سر و کله زدن یک سری سارق با یک موقعیت ناخواستست. موقعیتی که بعد از یک سرقت ناموفق برای دزدیدن یک کیف الماس براشون شکل میگیره. توی فیلم هیچ وقت این سرقت رو به چشم نمی بینینم ( که کمبود بودجه یکی از دلایلش هست، چون به هر حال، RD یک فیلم مستقل با بودجه ی کم 1.2 میلیون دلار هست. ) ، ولی جزییات مهمش توسط سارقا اینقدر خوب و سرگرم کننده تعریف میشه که باعث میشه نشون ندادن خود سرقت، نه به یک نقطه ضعف، بلکه به یک نقطه ی قوت تبدیل بشه.
به طور کلی، خیلی از ویژگی هایی که باعث شده تارانتینو به یک کارگردان صاحب سبک تبدیل بشه، توی این فیلم ( که اولین فیلمش هست ) شکل گرفتن. دیالوگ محور بودن، اشاره های متعدد به فرهنگ عامه، طنز سیاه، خشونت و فحاشی شخصیت ها، گفتگوهای طولانی و کاملا نامربوط به خط اصلی داستانی و بیان داستان به صورت غیر خطی جزو اصلی ترین این موارد هستند.
بزرگ ترین ویژگی که توی فیلم وجود داره، به نظرم شکستن کلیشه های احساسی هست که برای انسان وجود داره. اتفاقاتی که توی فیلم میفتن، اکثرا باید ناراحت کننده باشن، ولی اینطور نیستن.
مثل سکانس معروف بریدن گوش مامور پلیس و ضجه ها و التماس هاش برای این که زنده سوزونده نشه.
نشون دادن خوشحالی و بگو بخند یک سری دوست و بعد نشون دادن تنفر، ناراحتی و بی رحمی همون افراد نسبت به هم، یکی از رایج ترین راه ها برای تاثیر گذاشتن و ناراحت کردن مخاطب هست. ولی با این که توی سگ های آب انبار هم دقیقا چنین چیزی اتفاق میفته، ولی دیگه ناراحت کننده نیست. به عبارت دیگه، فیلم از کلیشه استفاده میکنه، ولی از اون حسی که اون کلیشه قراره به ما انتقال بده، نه که این، نشون دهنده ی نبوغ تارانتینو هست. مثلا اتفاقاتی که توی پایان فیلم میفته، همه از کلیشه های رایج برای انتقال پیام اخلاقی استفاده میکنن، ولی به ما هیچ وقت این حس منتقل نمیشه که داریم از فیلم پیام اخلاقی دریافت می کنیم. ( حتی اگه واقعا دریافت بکنیم. ) اگه خودتون فیلم رو ببینید، بهتر متوجه منظورم میشید.
شخصیت پردازی فیلم، عالیه. به طوری که شخصیت های فیلم، ( غیر از Mr. Blue و Mr. Brown که نقش زیادی توی فیلم ندارن ) میتونن هرکدوم یک فیلم جداگونه مربوط به خودشون رو داشته باشن. دیالوگ های نوشته شده برای شخصیت ها، به شدت هوشمندانه، سرگرم کننده، بامزه و بی شیله پیله نوشته شده و نحوه ی بیانشون توسط بازیگرها هم پرانرژی و طبیعی هست. فیلم توی توجه به جزییان هم عالی عمل می کنه، مثلا فقط با توجه دقیق به صداهای بسیار مبهم و به ظاهر نه چندان مهم، توی یکی از حساس ترین سکانس های فیلم، میشه سرنوشت یکی از شخصیت ها ( Mr. Pink ) رو فهمید. در حالی که اگه همین سرنوشت به صورت واضح نشون داده میشد، تاثیر فعلیش رو نداشت.
اگه بخوایم به طور خلاصه یک دلیل بیاریم که چرا RD فیلم خوبی هست، این دلیل، " باحال " ( Cool ) بودن شخصیت ها، دیالوگ ها و سکانس های فیلم هست. این نقطه ی قوت، از سکانسی که توش دوربین شخصیت های فیلم رو به صورت صحنه آهسته در حال حرکت به سمت ماشین نشون میده و هرکدوم از بازیگرها به ترتیب با زوم روی صورت شخصیتشون معرفی میشن و موسیقی ای که این صحنه رو همراهی میکنه، معلوم میشه. به شخصه به نظرم بهتر از این نمیشد مخاطب رو توی جو فیلم قرار داد.
جا داره به عمیق ترین عنصر فیلم، یعنی دوستی بین Mr. White و Mr. Orange هم اشاره کرد که میتونم بگم بهترین تصویرسازی از رابطه ی دوستی بین دو نفر بود که تا حالا توی یک فیلم دیده بودم.
به طور کلی، RD نمونه ی بارز یک فیلم مستقل عالی و نشون دهنده ی این هست که اگه دیالوگ خوب نوشته بشه، هر چه قدر هم طولانی باشه، نه تنها خسته کننده نیست، بلکه بیشتر از هر عنصر دیگه ای توی سینما میتونه جذاب و دلنشین باشه.
هیچ دلم نمیخواد این چرندیات تکراری منتقدها رو تکرار کنم چون فیلم رو دوست دارم و حسابی تحت تاثیر قرار گرفتم>:d<
این واقعا منو ازار میده.همیشه هم چهره زشت بی ریختی دارن.واقعا این سوژه کلیشه شده.در ضمن سگ تن تن هم یکی از دلایل کم کردن نمره بود
Google