Following
اولین فیلم کریس نولان. تقریبا بدون بودجه ساختتش و به غیر از کارگردانی و نویسندگی، تصویر برداری رو هم خودش انجام داده. اکثر عوامل و بازیگرا هم دوستان نولان هستن که تجربه ی اولشون بوده.
شیوه ی روایتش بسیار شبیه به Memento هست. در واقع ممنتو شبیه به این هست. کلا ریشه ی خیلی از عادت های نولان تو فیلم سازیش رو میشه تو این فیلم دید.
خود فیلم کلا 70 دقیقه ست، سیاه و سفید فیلم برداری شده و همونطور که گفتم، از بازیگرها و عوامل آماتور استفاده کرده، اما تجربه ی فیلم از خیلی از فیلمای دیگه با بودجه های زیاد، بهتر و تاثیر گذار تره. در واقع، هیچ ایرادی به جز یه سری مسائل فنی (بعضی از صحنه ها دوربین بیش از حد تکون میخوره و تو معدود صحنه هایی هم هست که آدم حس می کنه دوربین نمیتونه همه ی جزئیات لازم برای اون صحنه رو نشون بده، یکی دو جا زیادی تاریکه و اینجور چیزا) نمیتونم بهش بگیرم.
ایده ی داستانی فیلم چیز تازه ای نیست، ولی خوب و پیچیده روایت شده.
در کل خیلی خوب بود.
7.5 از 10
Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain
این فیلم مثل یه رویاست واسه من. چند شب پیش برای بار چهارم دیدمش! کلا حالمو عوض می کنه این فیلم.
تمام زیبایی های این فیلم از توجه خیلی زیادش به جزئیات میاد. به نظر من این فیلم در مورد دختری به اسم املی نیست، بلکه واسه اینه که اهمیت چیزای کوچیک رو به یاد آدما بیاره. درست مثل خود املی که با چیزای کوچیک خوشحال میشه و بقیه رو هم با کارای خیلی کوچیک و در ظاهر بی اهمیت خوشحال میکنه. حتی اگر کسی رو هم بخواد اذیت کنه، با کارای کوچیک و جزئی اذیتش می کنه.
همه چیز تو این فیلم به طرز عجیبی با هم هماهنگه. رنگ بندی فوق العاده زیبای محیط، کلوز اپ های دوربین از صورت شخصیتا، نماهای پاریس دهه ی 90 ، موسیقی جادویی، بازی عالی Audrey Tautou که حتی وقتی ناراحته هم حالت صورتش جوریه که انگار داره میخنده و حتی آهنگ زبان فرانسوی که شخصیتا باهاش صحبت می کنن، همگی به هم میان.
حتی اگر این فیلم از نظر بصری یه شاهکار نبود هم، شخصیتای دوست داشتنی، داستان زیبا و جو شادش کافی بودن.
حیف که نتونستم فیلمای Jean-Pierre Jeunet (کارگردان فیلم) به جز A Very Long Engagement (که اینم فوق العاده ست) رو پیدا کنم و کلا هم انگار کم کاره، وگرنه خیلی دوست دارم بقیه ی کاراش رو هم ببینم.
10 از 10
Google