چندتا سوال درباره این فیلم اگه کسی دیده می تونه بهم بگه؟
آرتیست انقدری که بنظر میاد تو نوستالژی می غلته؟ یا اینکه فقط نگاه نوستالژیکی به گذشته داره ولی تونسته به زمان حال گسترده شه؟ یا اینکه اینطور نیست و واقعا فیلمیه که می شه گفت در 2011 ساخته شده که فقط می خواد اون دوره رو با زیباشناسی که باهاش شناخته می شه نمایش بده؟ اگه یکی از این فیلم خوشش بیاد آیا می تونه از فیلمهای دوران صامت هم لذت ببره و اگه نه چرا؟
بنظر خودم اینطور می رسه که فیلم کاری کرده که اینروزا زیاد انجام می دن یعنی برداشتن استایل یه دوره و وصل کردنش به light material.
البته نمی دونم چرا تریلر فیلمو دیدم بیشتر یادآور کمدی و موزیکالهای دهه 30 بود تا دوران صامت.
داستان فیلم از 20 شروع می شه تا دهه 30 کشیده می شه، آیا فیلم چیزی ارائه می ده که بگی یه فیلم خوش ساخت مربوط به 2011 هست که ادای دینی به فیلمای صامت سال های دور سینما ست ؟ از نظر من که نه
در تمام مدتی که داشتم فیلمو می دیدم تمام چیزی که بهش فکر می کردم این بود که این فیلم چقدر راحت تونسته ،در مدت زمان تقریبا صد دقیقه، تمام پیشرفت های صد سال اخیر سینما رو به هدر بده
در مورد اینکه اگه کسی از این فیلم خوشش بیاد آیا می تونه از کارای صامت لذت ببره، نظرم من رو اینه که برای لذت بردن از این فیلم باید از سینمای صامت هم لذت ببری، سینمایی که من با تمام تلاشی کردم نتونستم درکش و هیچ زمانی کشش لازم رو برام نداشت
نوستالژی چیز بدی نیست، وودی آلن نشون داد چه جوری می شه با انگشت گذاشتن روی نوستالژی یه فیلم خارق العاده و هوشمندانه ساخت (هر چند به نظر من دوران طلایی تاریخ همین دوران خودمونه اما کاملا درک می کنم که وودی آلن از کجا میاد) اما سازنده های آرتیست انقدر عاشق چیزایی هستن که تو این فیلم می خوان بهشون ادای دین کنن که اصلا انگار یادشون رفته تو چه سالی دارن فیلمشون رو می سازن
نمی گم فیلم هیچ چیز دوست داشتنی نداره اتفاقا یکی دو تا سکانس خیلی خوب داره، Malcolm McDowell هم در یه حضور کوتاه تقریبا تنها کسیه که بلده فیلم صامت بازی کنه و شروع دوران گذار از صامت به باکلام خیلی جالبه اما وقتی عدم موفقیت نقش اصلی داستان فقط و فقط به خاطر یه دندگی و حماقت خودشه دقیقا برای چی من باید باهاش همذات پنداری کنم
ستایش و موفقیت فیلمی مثل The King's Speech در مقایسه با فیلمای خیلی بهتر پارسال یه حرکت رو به عقب بود، ستایش یه فیلمی مثل The Artist عقب گردی در حدود بازگشت به عصر حجره
==
راه آبی ابریشم
این فیلم رو فقط در سینما یا حداقل در شرایطی کاملا مشابه سینما ببینید
امروز اصلا حالم خوب نبود اما دیدن این فیلم و بعدش یه قدم زدن از سینما پرسیا تا نمازی این حس رو بهم داد که چقدر از وضعیت الان زندگیم راضی هستم !!!
از لحاظ فنی فیلم هیچ کم و کسری از بزرگترین پروژه های هالیوودی نداره
وقتی با 6 میلیارد تومان (بسته به وضعیت بازار از 2.5 میلیون دلار تا 5 میلیون دلار:d) می شه همچین فیلمی ساخت من نمی دونم چرا با 250 میلیون دلار فاجعه ای مثل On Stranger Tides رو تحویل ملت می دن
واقعا صدابرداری و صداگذاری و فیلمبرداری و تدوین فیلم از سطح خیلی فیلمای جهانی هم بالاتر
داستان فیلم شاید حرف خاصی برای گفتن نداشته باشه و دیالوگ ها کاملا کلیشه ای و نخ نما باشن اما داستان و شخصیت پردازی در حد کفایت چیزیه که فیلم می خواد باشه
از لحاظ بازیگری هم چیز خاصی تو فیلم دیده نمی شه اما مسئله اینه که اینجا مثل Master and Commander قرار نیست بازی های فوق العاده ای رو شاهد باشیم اما بازی های فیلم در حد خودشون و موقعیت هایی که بازیگرا توشون قرار می گیرن خوب بود و کیانیان و ارجمند و انتظامی مثل همیشه هستن
فقط دو تا مشکل فیلم منو آزار می داد
یکی موسیقی متنش که تلقید کاملی از تم های جان ویلیامز بود که ته مایه بالیوود بهش اضافه بشه و اینکه به جای استفاده از آهنگساز های خودمون از یه خارجی استفاده کردن بیشتر آدم رو اذیت می کنه
مشکل دومم هم اینه که فیلم انگار تو دنیایی اتفاق میفته که همه آدم ها به یه زبون مشترک تکلم می کنن که شاید مشکل بزرگی نباشه آدم رو اعصابم بود
بهرحال بازگشت بزرگ نیا به دریا مصادف شد با یکی از بهترین تجربه هایی که من تو این چند ساله تو سالن سینما داشتم و بازم توصیه می کنم فیلم فقط توی سینما و بهترین سالن ممکن (حداقل از لحاظ صدا تکنولوژی مناسب رو داشته باشن) دیده بشه هر چند بعید می دونم فیلم جای دیگه ای روی اکران باشه
خدا رو شکر یه نفر شعورش رسید کتاب مقدس رو ببنده و یه داستان تاریخی درست و راستی انتخاب کنه
8 از 10
بودیم !!!
Google