من هم با Safe and Peace موافقم.تنها دلیل ترسناک نبودن این شماره وجود یه پارتنر بود. اما چرا از یه زاویه دیگه نگاه نکنیم. بازی با یه همراه همیشگی می تونه خیلی لذت بخش باشه... حتی ترس رو هم میشه توی این موضوع جا داد. ترس از دست دادن پارتنر. ماهایی که داریم تو این تاپیک با هم گپ می زنیم همه روانی این بازی هستیم. پس بیاید همه چیزشو در کنار هم دوست داشته باشیم. یه توصیه هم به دوستای بزرگتر و قدیمی تر از خودم می کنم تا بازی براشون ترسناکتر و جذاب تر بشه. درسته دوره ترسوندن با مهمات کم و دشمنای سرسخت و پریدن های ناگهانی برای قبض روح کردن تموم شده (به نقل از سازندگان بازی Silent Hill) اما با پیشنهادی که بهتون می دم می تونید یه ترس جدید رو با حال و هوای کلاسیک تجربه کنید. RE5 رو با کسی که بهش خیلی علاقه دارید و خیلی هم Match هستید (لزومی نداره شخص همبازی دختر باشه
روی سخت ترین حالت شروع کنید. اونوقت ببینید چه ترسی وجودتونو فرا می گیره... ترس از صدمه دیدن پارتنرتون، ترس از اینکه دست زامبی های متعفن بخواد پارتنرتون رو لمس کنه. ترس از اینکه نکنه مهمات کم بیارید و حالا که مهمات ندارید اشکال نداره... به خودت می گی تا جایی که بشه ازش محافظت می کنم.... ترس از دست دادن دوست، دوست دختر، رفیق، برادرتون... یا هر کسی که واستون مهمه... به نظر من باید Resident Evil رو نفس کشید تا ازش ترسید و لذت برد.
امتحان کنید ... حتما جواب میده.
من اصلا قبول ندارم که پارتنر باعث کم شدن ترس میشه!
اول اینو داشته باشید که اضطراب و هیجانی که مثلا توی اویل1دارید،جنسش با اضطراب و هیجان اویل5 خیلی فرق داره!
دوباره بریم سر بحث پارتنر!من وقتی اویل5بازی میکنم همش باید دنبال پارتنرم باشم که جایی گیر نکنه!
اتفاقا اگه پارتنرت رو آدم بازی کنه خیلی برات راحتر میشه بازی!چون تو هرموقعیت واکنش درست رو انجام میده!مثل کامپیوتر نیست که هوش مصنوعیش کچلتون کنه!
من خودم به شخصه اگه اویل5شوارو نداشت خیلی آسوده تر بازی میکردم.پس پارتنر چیز مثبتی نیست.بدتردست و پاگیره و باعث میشه کنترل بازیو از دست بدی!
بعدم اصلا معنی ترسو هیجان رو اشتباه بیان میکنید!سخت بودن بازی دلیل برترسناکیش نیست!کمبود مهمات واین چیزا یه بخش کوچیکه!بازی که شمارو خشمگین کنه که ترسناک نیست!
اویل1 بازی ترسناکیه ولی نه به خاطر کمبود مهمات!شما یکی دوبار بازیش کنی یاد میگیری که چه جوری مهماتتو مصرف کنی و آخرشم کلی مهمات زیادی میاری ولی دفعه ی صدم هم که بازی کنی میترسی!آیا به خاطر کمبود مهماته؟
نه!اینا نیست.به خاطر اون حسیه که سازنده مثل روح توی بازی دمیده!
فضاسازی خیلی مهمه!وجودچندتا معما تو بازی به شما القا میکنه که به یه جای اسرار آمیز اومدی!همین مرموز بودن محیط اولین جرقه ی ترس رو تو وجودت میزنه.
وجود راهروهای تاریک با نور کم!یا صدای جیر جیر چوبی که روش راه میری و...نمیدونم منظورمو میتونم برسونم یا نه.
بیشتراز هرچیزی فضای بازی باید شمارو ضعیف و ضعیف تر کنه!اینجوریه که میترسی!وقتی خشمگین باشی که ترس رو لمس نمیکنی!البته خشم هم ناشی از ترسه ولی ترسی که بخواد شمارو سنگکوپ کنه جنسش با خشم خیلی فرق داره!
تو اویل1شما خیلی جاها در میری!ولی تو اویل5باحرص هرچه تمامتر به جنگ دشمنت میری!اینقدر خشمگین میشی که میخوای با سربزنی توی مونیتور!این خوب نیست!باید ترسی بهت غالب بشه که بعدازاینکه تو بازی میمیری فقط یه آه کوتاه بکشی!اینه که اویل1رو جاودانه کرده و البته ریمیک هم کامل شده ی اونه و میکامی واقعا برای حال دادن به اویل بازهای قدیمی کم نزاشته!
قبلا هم گفتم که حتی پیاده روی در راهروهای بدون زامبی عمارت اسپنسر هم ترسناکه!
ولی تو اویل4و5شما وقتی یه جای بازی پیاده روی میکنی تازه آروم میشی!
یه وقت حالا فکرشو بکن بازی ترسش از بین میره برام جلو ترس این حرکت داداشه
Google