Movie Center

SiminSecret · Sep 24, 2005

And I will strike down upon thee with great vengeance and furious anger those who attempt to poison and destroy My brothers. And you will know I am the Lord when I lay My vengeance upon you

فهرست سایت ها و ربات های دانلود فیلم و سریال که بدون سانسور هستن (آپدیت شده در تاریخ 9 آذر 1404):

Lord Stark · Feb 9, 2013

این گلشیفته فراهانی فکر کرد بره اونور میشه بازیگر الیت هالیوود! واقعا نقشهایی که تا حالا داشته چنگی به دل نمیزنه...رقصنده عربی تو فیلمی که موضوعش هم بدرد نمیخوره دوتا زن که مطلقه هستن و میخوان عربی برقصن! واقعا پسرفت که میگن یعنی همین...تو همین سینمای زپرتی و دوزاری ایران فیلمهای بهتری بازی میکرد.

kimsungbabak · Feb 9, 2013

این گلشیفته هم خوب چیزی شده.یکم دیگه پیشرفت کنه میتونه بره کاباره تهران با آهنگای احمد آزاد برقصه :))

sorvinho · Feb 9, 2013

گلشیفته واقعا حیف شد،خوب بازیگری بود اقا...خوب.

SMM9 · Feb 9, 2013

فقط یه جورایی لوس بودش:d

clockwork orange · Feb 9, 2013

کنار هم چیدن تیکه پاره هایی از آثار و افکار و عناصر قبلی ـه و مولف دیگه نقشی این وسط نداره

Pastiche ارتباطی با تئوری مولف نداره.

انتظارات مخاطب ـه که اثر رو به وجود میاره

دقیقا پیش پنداشت ها و انتظارات از قبل تشکیل شده ی مخاطب یکی از بزرگترین موانع خلق آثار چالش انگیزه. تصور و انتظار مخاطب در مورد اینکه یک فیلم چیه یا چی باید باشه.

به نظر من در این شکل جدیددیگه اون واقع گرایی خشک و تصنعی آثار مدرن رو تو خودشون ندارن

ولی مدرنیسم صریحا واقع گرایی رو رد می کنه.

تفکرات زائیده تفکرات بعدی میشن و این چیدمان ها باعث میشه حرف های تازه زده بشه و فکر نمی کنم فقط یه شبیه سازی صرف باشه

pastiche: in a world in which stylistic innovation is no longer possible, all that is left is to imitate dead styles, to speak through the masks and with the voices of the styles in the imaginary museum. But this means that contemporary or postmodernist art is going to be about art itself in a new kind of way; even more, it means that one of its essential messages will involve the necessary failure of art and the aesthetic, the failure of the new, the imprisonment in the past- Frederic Jameson
فرهنگ پست مدرن اساسا نه فرهنگی از خلاقیت بلکه فرهنگی از "نقل قول کردنه". محصولات فرهنگی که از محصولات فرهنگی قبلی زاییده می شن. فرهنگ سطحیات و کم عمقی ها. فرهنگی از تصاویر و سطوح که قدرتش رو از تصاویر و سطوح دیگه می گیره.
پیشنهاد می دم نظریات فردریک جیمسون درباره پست مدرنیسم و مفهومی که اسمش رو “nostalgia film” گذاشته بخونی.
Postmodernism and consumer society

و در نهایت : دوره نوابغ و خالقین بزرگ به سر اومده اقتضای دنیای امروز همین ـه

این شکست گرایی از نوع پست مدرن نابه: "There is no alternative" , همون رسم پست مدرن که معتقده پیشروی و گسترش دائمی مرزهای نوآوری مرده, اریجینالیتی مرده, آوانگارد مرده و کلا ایستادگی در مقابل وضع موجود بی معنیه.
جالبه که این فیلمها بخاطر ناتوانی اسکیزوفرنیک در قرار دادن هر چیزی در کانتکست تاریخی اش خیلی راحت توسط مخاطب هضم می شن. هنر اسکیزوفرنیک(به معنایی که جیمسون تعریف کرده) بازتابی از دنیا و فرهنگی اسکیزوفرنیکه و هر امیدی برای بوجود اومدن پایه ای برای پست مدرنیسم انتقادی یا صرفا مدرنیسم, وابسته به هنرمندان در حال رشدیه که این اسکیزوفرنی رو از در هم برهمی بیرون بیارن.

Jesper Kyd · Feb 9, 2013

آقا هیچ جوره راه نداره این یواکین فونیکس اسکارو ببره؟ :d (البته خیلی فیلمارو هنوز ندیدم،ولی توو رشته بازیگرا چه سال شاخی باید باشه؟!)
یه سری جایزه ها هستن قبل اسکار میدن به بازیگرا،نویسنده ها و اینا... اینا همه رو دی لووییس برده؟! آخه من از یکی شنیدم امسال یه حرکت جدید زدن که اسکار زودتر از اینا برگذار میشه،بعد ربطی به هم ندارن و از این جریانا...؟!

Chubek · Feb 9, 2013

نوشته شده توسط Herbert Chapman:
این گلشیفته فراهانی فکر کرد بره اونور میشه بازیگر الیت هالیوود! واقعا نقشهایی که تا حالا داشته چنگی به دل نمیزنه...رقصنده عربی تو فیلمی که موضوعش هم بدرد نمیخوره دوتا زن که مطلقه هستن و میخوان عربی برقصن! واقعا پسرفت که میگن یعنی همین...تو همین سینمای زپرتی و دوزاری ایران فیلمهای بهتری بازی میکرد.

هاهاها جالب اینجاست که برای چهره ی زشت و کریهش توی فیلم بوتیک کست شده بود و تمام کارگردانها مطمئنا برای چهره ی کاملا اوریجش انتخابش کردن. واقعا خنده داره.

Sɯαsƚikα · Feb 9, 2013

پست مدرن واکنشی ـه نسبت به خوش بینی ـه مدرنیته تو همین دنیای مدرن به وجود اومده و داره جنبه های نادیدنی قبلی رو بازنگری میکنه و تبدیل به سازو کار و الگو می کنه و گریزی هم ازش نیست و راه خودشو میره
مدرنیته به جای اینکه به انسان آزادی بیش تر بده شرایط جبری رو بیش تر میکنه با اون عقلانیت خشک و خالی ! خود جیمسونی هم که گفتی پست مدرنیته رو به‌ معنای‌ مدرنیت ـه متاخر و یا ادامه منطقی‌ مدرنیسم‌ و تکمیل‌ پروژة‌ ناتمام‌ مدرنیته می دونه
واقع بینی رو نمی شه تعبیر به شکست گرایی کرد و کلا ایستادگی ای در مقابل وضع موجود انجام نمی شه که بخوای بگی بی معنی ـه چون وضع موجود هر آن در حال تغییره ! ذهن مدرن نمی تونه در قید و بند چارچوب های از پیش تعریف شده محدود بمونه

BEHESHTeBARIN · Feb 9, 2013

سلام علیکم ...

tfw you will never be a real human bean and a real hero

I dont want to kill you ... no no no no no... you... you complete me
-joker-

Red V · Feb 9, 2013

نوشته شده توسط BEHESHTeBARIN:
سلام علیکم ...

I dont want to kill you ... no no no no no... you... you complete me
-joker-

:crying1::crying1::crying1::crying1::crying1::crying1::crying1:

clockwork orange · Feb 9, 2013

نوشته شده توسط سواستیکا:
پست مدرن واکنشی ـه نسبت به خوش بینی ـه مدرنیته

اول اینکه مدرنیسم و مدرنیته یک چیز نیستن. بعد اینکه مدرنیسم اساسا جنبشی بدبینانه است. البته بدبینی به معنای خوب. مثل تونل تاریکی که در انتهای اون سوسو نوری دیده می شه. احساس بدبینی کلا در مدرنیسم حکم فرماست که وقتی در کانتکست تاریخی اش قرار داده می شه جای تعجب نداره. مدرنیسم واکنشی رادیکال به فرم های هنری قرن نوزدهم بود و رد خوشبینی دوران ویکتوریایی نتیجه طبیعیش بود و بنظر میاد بعنوان نوعی هشدار نسبت به جنگ جهان دوم هم عمل کرده که خودش تاثیر بزرگی روی هنر داشته.

خود جیمسونی هم که گفتی پست مدرنیته رو به‌ معنای‌ مدرنیت ـه متاخر و یا ادامه منطقی‌ مدرنیسم‌ و تکمیل‌ پروژة‌ ناتمام‌ مدرنیته می دونه

جیمسون پست مدرنیسم رو بعنوان فرهنگ چند ملیتی سرمایه داری متاخر می بینه. حتی اسم کتابش رو هم "Postmodernism, or, the Cultural Logic of Late Capitalism"(پست مدرنیسم یا منطق فرهنگی سرمایه داری متاخر) گذاشته. اما جیمسون مثل ژان بودریار دیدگاهی انتقادی از وضعیت تاریخ کنونی داره و حتی یجور تصویر دیستوپیایی از زمان حال ارائه می کنه که اون رو وابسته به عدم رابطه ما با تاریخ می دونه. چیزی که باقی مونده یجور شیفتگی برای زمان حاضره. به گفته جیمسون پست مدرنیسم گذشته تاریخی رو به سری از استایلایزیشن های خالی تبدیل کرده(چیزی که اسمش رو گذاشته pastiche) که می تونه به کالا تبدیل و مصرف بشه.

پست مدرنیستها هر چیزی رو بعنوان حقیقت قطعی انکار می کنن و در عوض در نیهیلیسم و طعنه و آیرونی شادی می کنن. آبجکتیویتی رو رد می کنن , معتقد به درک ژاک دریدا از زبان هستن که لغات و تصاویر هیچ معنایی ندارن و خود محدودن. همه سیستمهای نشانه ها فقط به نشانه های دیگه اشاره داره و تمام زبان ها رشته ای است از ارجاعات.

چون پست مدرنیسم وابسته به نسبی گراییه(دوران whatever !) اینجور هنرمندان معتقدن هیچ معنایی از متن نمی شه استنتاج کرد جز هر چی مفهوم سابجکتیو که مفسر تعیین می کنه. از اونجایی که هیچ مطلقی وجود نداره سمبولهای زبانی که توسط مولف برای ارتباط برقرار کردن بکار برده می شه سست می شن. با سست شدن سمبولها هم بازچینی سطح, ابزار اصلی هنرمند می شه و وارد دوره ای می شه از "چیز های تصادفی" . از pasticheه بی پایان. بتدریج پست مدرنیسم تا جایی تکامل پیدا می کنه که شروع می کنه به بازتاب دنیایی که بهش معتقده. تصادفی بودن کامل و نیهیلیسم محض. جهان نوآر.
نه اینکه هیج حقیقتی با این نتیجه گیری وجود نداره ... به هر حال همه چیز یه ذره بی معنیه, ولی یکی باید سودمندی نرفتن به قدم بعدی رو زیر سوال ببره و بپرسه "حالا چی؟" اگر بی معنی بودن زندگی وجود داره فقط برای اینکه دربارش حرف زده شه و به هنر تبدیل شه, پس اون حرف و اون هنر مثل زندگی بی معنیه.

پست مدرنیست در تعریفش آنتی رئالیسته, راضی به اینکه از دنیا برگرده, نه فقط در استایل, بلکه در آیرونی و دوری از اون, بسته بندی شده با ارجاعات چشمک زن.
نمی شه به وضوح گفت پست مدرنیسم, حقیقت رو انکار می کنه. اساسا چیزی که می گه اینه که به نقطه پایانی در تاریخ انسان رسیدیم. که رسم مدرنیست از پیشروی و گسترش دائمی مرزهای نوآوری مرده. اریجینالیتی مرده. آوانگارد مرده. همه مذاهب و ویژنهای آرامانشهری مرده و ایستادگی در مقابل وضع موجود غیر ممکنه چون تغییرات اساسی و دگرگونی هم مرده. انسان گیر کرده در بحران ابدی, در اتاق تاریکی که نمی تونه ازش فرار کنه. بنظرم جای تعجب نداره که چرا اینروزا انقدر راحت می شه انقراض انسان و پایان دنیا رو تصور کرد تا مثلا یک تغییر رادیکال در سیستم اجتماعی.

درک پست مدرنیسم از اینکه زبان غیر دقیقه و احساساتمون خیلی محدود و فریبنده برای اینکه واقعیت رو توصیف کنه ریشه در شکست فیزیکدان ها و فلاسفه در طی قرون در کشف یا وصف صحیح حقیقت داره. بخاطر همین شکست گذشته رفتار طبیعی انسانه که نتیجه در اعتقاد کنونی پست مدرنمون داره.
مشکل پست مدرنیسم اینه که ما رو رها می کنه از پایه ای قطعی برای تعیین اینکه چطور زندگی کنیم. همین گیجی اسکیزوفرنیک تقریبا امکان هر چشم انداز انتقادی رو نابود می کنه بر خلاف اونایی که در رسوم مدرنیسم پیدا می شه. ما تقریبا می تونیم هر چیزی رو بعنوان حقیقت تصور کنیم(تخیل انسان هم که بی پایان) این آزادی در تصورِ هر چیزی بعنوان حقیقت نسبی, دلیل دیگه اییه که چرا پست مدرنیسم بطور جهانی پذیرفته شده. هر فرهنگ, مذهب یا گروه جور واجوری می تونه ادعا کنه که حقیقتشون همونقدر معتبره که حقیقت دیگری. که این به یجور سازگاری منجر شده. که ما باید با اعتبار یکسان, تکامل داروینی و آدم و حوا و آفرینش دنیا در 7 روز رو با هم بپذیریم. نتیجه این آزادی در حقایق نسبی هم فکر می کنم مشخص باشه. هر کدوم ریشه در کمشکشهای فرهنگ های متفاوت معتقد به حقایق متفاوت داره.

حالا همینم تو سینما هست. تضادی مستقیم با افرادی که سینما رو تاسیس کردن, افرادی مثل آیزنشتاین, پودوکین, مورناو, رنوار و.... همشون به گونه ای متحد با رئالیسم اجتماعی و کسانی که تلاش کردن حقیقت اجتماعی رو روی صفحه نمایش بدست بیارن که نمونه اش در کشمکشهای حماسی انقلاب روسیه یا نمایشهای کلاسیک از فقر, بهره برداری و تحولات درونی اجتماعی دیده می شه. وقتی مدرنیسم در دهه 70 مرد, پست مدرنیسم شروع به جذب روند اگزیستانسیال می کنه و واکنشی می شه به شکست اثبات‌گرایی. کانتنت رو دوباره معرفی می کنه, ولی فقط کانتنت آیرونیک. هر فرمی از رئالیسم رو رد می کنه و می شه آنتی رئالیست.
بطور خیلی کلی سینما از مدرنیسم دهه 60-30 حرکت کرد (پودوکین, آیزنشتاین, رنوار, ...) تا آخرین انفجار سرکشی در دهه 60 و 70 (مدرنیستهای جدید مثل آنتونیونی, کوبریک, کوروساوا, ...) که از اصلهای روشنگری هم حمایت و هم نقد می کردن, تا دوره شکست گرایی, با برخواستن دوره بیش از پیش نیهیلیستیک, نوستالژیک و خیالی پست مدرن از اواخر دهه 70 به بعد.

Sɯαsƚikα · Feb 9, 2013

نوشته شده توسط clockwork orange:
اول اینکه مدرنیسم و مدرنیته یک چیز نیستن. بعد اینکه مدرنیسم اساسا جنبشی بدبینانه است. البته بدبینی به معنای خوب. مثل تونل تاریکی که در انتهای اون سوسو نوری دیده می شه. احساس بدبینی کلا در مدرنیسم حکم فرماست که وقتی در کانتکست تاریخی اش قرار داده می شه جای تعجب نداره. مدرنیسم واکنشی رادیکال به فرم های هنری قرن نوزدهم بود و رد خوشبینی دوران ویکتوریایی نتیجه طبیعیش بود و بنظر میاد بعنوان نوعی هشدار نسبت به جنگ جهان دوم هم عمل کرده که خودش تاثیر بزرگی روی هنر داشته.
جیمسون پست مدرنیسم رو بعنوان فرهنگ چند ملیتی سرمایه داری متاخر می بینه. حتی اسم کتابش رو هم "Postmodernism, or, the Cultural Logic of Late Capitalism"(پست مدرنیسم یا منطق فرهنگی سرمایه داری متاخر) گذاشته. اما جیمسون مثل ژان بودریار دیدگاهی انتقادی از وضعیت تاریخ کنونی داره و حتی یجور تصویر دیستوپیایی از زمان حال ارائه می کنه که اون رو وابسته به عدم رابطه ما با تاریخ می دونه. چیزی که باقی مونده یجور شیفتگی برای زمان حاضره. به گفته جیمسون پست مدرنیسم گذشته تاریخی رو به سری از استایلایزیشن های خالی تبدیل کرده(چیزی که اسمش رو گذاشته pastiche) که می تونه به کالا تبدیل و مصرف بشه.

پست مدرنیستها هر چیزی رو بعنوان حقیقت قطعی انکار می کنن و در عوض در نیهیلیسم و طعنه و آیرونی شادی می کنن. آبجکتیویتی رو رد می کنن , معتقد به درک ژاک دریدا از زبان هستن که لغات و تصاویر هیچ معنایی ندارن و خود محدودن. همه سیستمهای نشانه ها فقط به نشانه های دیگه اشاره داره و تمام زبان ها رشته ای است از ارجاعات.

چون پست مدرنیسم وابسته به نسبی گراییه(دوران whatever !) اینجور هنرمندان معتقدن هیچ معنایی از متن نمی شه استنتاج کرد جز هر چی مفهوم سابجکتیو که مفسر تعیین می کنه. از اونجایی که هیچ مطلقی وجود نداره سمبولهای زبانی که توسط مولف برای ارتباط برقرار کردن بکار برده می شه سست می شن. با سست شدن سمبولها هم بازچینی سطح, ابزار اصلی هنرمند می شه و وارد دوره ای می شه از "چیز های تصادفی" . از pasticheه بی پایان. بتدریج پست مدرنیسم تا جایی تکامل پیدا می کنه که شروع می کنه به بازتاب دنیایی که بهش معتقده. تصادفی بودن کامل و نیهیلیسم محض. جهان نوآر.
نه اینکه هیج حقیقتی با این نتیجه گیری وجود نداره ... به هر حال همه چیز یه ذره بی معنیه, ولی یکی باید سودمندی نرفتن به قدم بعدی رو زیر سوال ببره و بپرسه "حالا چی؟" اگر بی معنی بودن زندگی وجود داره فقط برای اینکه دربارش حرف زده شه و به هنر تبدیل شه, پس اون حرف و اون هنر مثل زندگی بی معنیه.

پست مدرنیست در تعریفش آنتی رئالیسته, راضی به اینکه از دنیا برگرده, نه فقط در استایل, بلکه در آیرونی و دوری از اون, بسته بندی شده با ارجاعات چشمک زن.
نمی شه به وضوح گفت پست مدرنیسم, حقیقت رو انکار می کنه. اساسا چیزی که می گه اینه که به نقطه پایانی در تاریخ انسان رسیدیم. که رسم مدرنیست از پیشروی و گسترش دائمی مرزهای نوآوری مرده. اریجینالیتی مرده. آوانگارد مرده. همه مذاهب و ویژنهای آرامانشهری مرده و ایستادگی در مقابل وضع موجود غیر ممکنه چون تغییرات اساسی و دگرگونی هم مرده. انسان گیر کرده در بحران ابدی, در اتاق تاریکی که نمی تونه ازش فرار کنه. بنظرم جای تعجب نداره که چرا اینروزا انقدر راحت می شه انقراض انسان و پایان دنیا رو تصور کرد تا مثلا یک تغییر رادیکال در سیستم اجتماعی.

درک پست مدرنیسم از اینکه زبان غیر دقیقه و احساساتمون خیلی محدود و فریبنده برای اینکه واقعیت رو توصیف کنه ریشه در شکست فیزیکدان ها و فلاسفه در طی قرون در کشف یا وصف صحیح حقیقت داره. بخاطر همین شکست گذشته رفتار طبیعی انسانه که نتیجه در اعتقاد کنونی پست مدرنمون داره.
مشکل پست مدرنیسم اینه که ما رو رها می کنه از پایه ای قطعی برای تعیین اینکه چطور زندگی کنیم. همین گیجی اسکیزوفرنیک تقریبا امکان هر چشم انداز انتقادی رو نابود می کنه بر خلاف اونایی که در رسوم مدرنیسم پیدا می شه. ما تقریبا می تونیم هر چیزی رو بعنوان حقیقت تصور کنیم(تخیل انسان هم که بی پایان) این آزادی در تصورِ هر چیزی بعنوان حقیقت نسبی, دلیل دیگه اییه که چرا پست مدرنیسم بطور جهانی پذیرفته شده. هر فرهنگ, مذهب یا گروه جور واجوری می تونه ادعا کنه که حقیقتشون همونقدر معتبره که حقیقت دیگری. که این به یجور سازگاری منجر شده. که ما باید با اعتبار یکسان, تکامل داروینی و آدم و حوا و آفرینش دنیا در 7 روز رو با هم بپذیریم. نتیجه این آزادی در حقایق نسبی هم فکر می کنم مشخص باشه. هر کدوم ریشه در کمشکشهای فرهنگ های متفاوت معتقد به حقایق متفاوت داره.

حالا همینم تو سینما هست. تضادی مستقیم با افرادی که سینما رو تاسیس کردن, افرادی مثل آیزنشتاین, پودوکین, مورناو, رنوار و.... همشون به گونه ای متحد با رئالیسم اجتماعی و کسانی که تلاش کردن حقیقت اجتماعی رو روی صفحه نمایش بدست بیارن که نمونه اش در کشمکشهای حماسی انقلاب روسیه یا نمایشهای کلاسیک از فقر, بهره برداری و تحولات درونی اجتماعی دیده می شه. وقتی مدرنیسم در دهه 70 مرد, پست مدرنیسم شروع به جذب روند اگزیستانسیال می کنه و واکنشی می شه به شکست اثبات‌گرایی. کانتنت رو دوباره معرفی می کنه, ولی فقط کانتنت آیرونیک. هر فرمی از رئالیسم رو رد می کنه و می شه آنتی رئالیست.
بطور خیلی کلی سینما از مدرنیسم دهه 60-30 حرکت کرد (پودوکین, آیزنشتاین, رنوار, ...) تا آخرین انفجار سرکشی در دهه 60 و 70 (مدرنیستهای جدید مثل آنتونیونی, کوبریک, کوروساوا, ...) که از اصلهای روشنگری هم حمایت و هم نقد می کردن, تا دوره شکست گرایی, با برخواستن دوره بیش از پیش نیهیلیستیک, نوستالژیک و خیالی پست مدرن از اواخر دهه 70 به بعد.

ok ! whatever

Cloud Strife · Feb 9, 2013

پست مدرنیست در تعریفش آنتی رئالیسته, راضی به اینکه از دنیا برگرده, نه فقط در استایل, بلکه در آیرونی و دوری از اون, بسته بندی شده با ارجاعات چشمک زن.

کلا توی دهه گذشته پست مدرن برچسب رایجی برای توضیح پایان قرن بیستم بوده. مثل چیزی که فرانسیسکو فوکویاما توی مقاله خودش پایان جهان میگه. از نظر خیلی ها، پست مدرن مترادف با آخرین فرار از میراث کسل کننده متافیزیک، اقتدارگراییع استعمار، نژادپرستی و سلطه اروپای مدرن هست. به عقیده یک عده دیگه پست مدرنیسم مهرف کوششی از طرف روشنفکرهای چپی هست که سعی در تخریب فرهنگ مدرن غرب، یا همون مفهوم دهکده جهانی، دارن. اما تمام این برچسب ها نادرسته. واژه "پست مدرن" ب چنان انواع گسترده و گوناگونی از پدیده های فکری، اجتمایی و هنری مرتبط هست که حتی میشه به عنوان یک چیز پوچ و مبهم به تمسخر گرفتش. اما اگه بخوایم به عنوان مفهوم فلسفیش بهش نگاه کنیم و ان رو به معنی آنتی رئالیسم بگیریم خودمون رو در حد تاسف باری محدود بین کردیم. پست مدرنیسم یک تحوله. تحولی که میشه ان رو با جنبش دهه 60 فرانسه که توسط فوکو، دولوز، دریدا و لیوتار شکل گرفت، یعنی "پست این استراکچرالیسم" جمع زد نه مثابه آنتی رئالیسم.

پست مدرنیسم حداقل بعضی از اصول، روش ها و ایده های مهم و شاخص فرهنگ مدرن غرب رو منسوخ میکنه. به این معنی میشه پست مدرنیسم رو آخرین موج در نقد روشنگری، یعنی نقد اصول فرهنگی شاخص جامعه مدرن که از قرن 18 ارث رسیده دونست. یعنی جریان نقدی که مبداش رو از افکار نیچه و منتقدهایی مثل اونیس وام گرفته.

اردلان من آنتی رئالیستی که تو میگی رو میتونم یه تعریف یکم ساده تر برای واکنشی که علیه راسیونالیسم مدرن (عقل گرایی محض) یا ان چیزی که بعدا foundationalism نامیده شد فرض کنم اما اگه منظورت آنتی رئالیسم به معنی رئالیسم استاندال هست... خوب به نظرم غلطه! البته منظور تو هم قطعا این نیست!

پست مدرنیستها هر چیزی رو بعنوان حقیقت قطعی انکار می کنن و در عوض در نیهیلیسم و طعنه و آیرونی شادی می کنن. آبجکتیویتی رو رد می کنن , معتقد به درک ژاک دریدا از زبان هستن که لغات و تصاویر هیچ معنایی ندارن و خود محدودن. همه سیستمهای نشانه ها فقط به نشانه های دیگه اشاره داره و تمام زبان ها رشته ای است از ارجاعات.

بخش اول حرفت فقط یک وجه از تعریف پست مدرنیسم هست. انم تعریفی که رودلف پانویتس آلمانی داشت و از نیچه وام گرفته بود. مثلا اینی که میگی در ادامه با گراماتولوژی دریدا که بهش اشاره میکنی زمین تا آسمون فرق داره. دریدا بر پایه سوسور امد دیکنسترکسیونش رو مطرح کرد که باز ریشه در افکار استراکچرالیست ها و نامینالیستشون داشت. اینکه با واسازی هر چیزی، به تمایز گفتار و نوشتار میرسیم و اینکه همه چیز، حتی فلسفه، گفتار هست. هر جفت این تعابیر بخشی از نگاه گسترده پست مدرنیسم هستن. مثلا برنارد ادینگزبل اصلا پست مدرنیسم رو بازگشت به دین میدونه!

چون پست مدرنیسم وابسته به نسبی گراییه(دوران whatever !) اینجور هنرمندان معتقدن هیچ معنایی از متن نمی شه استنتاج کرد جز هر چی مفهوم سابجکتیو که مفسر تعیین می کنه.

اینم باز تعریف کاملی نیست. پست مدرنیسم همه چیز رو توی برداشت سابجکتیو یا سوژه نمیدونه. اینو بیشتر کانت میگفت. یه سری از فیلسوف های فرانسوی مثل سارتر و مرلوونتی امدن پدیدارشناسی هابز رو با شناخت ما از دانش (نالج) که دغدغه اگزیستنسیالیست ها بود و مارکسیسم رو با فروید ترکیب کردن. ترکیبی که خود سارتر بعدها ان رو ناشیانه دونست. حرفشون این بود که اگه سوژه روی ابژه (self) متمرکز باشه انسان در نهایت به یک بیگانگی میرسه. بیگانگی که میتونه منشا ان سرمایه داری (مارکسیسم)، یا طبیعت گرایی مدرن غرب (پدیدارشناسی)، یا آداب اجتمایی سرکوبگرایانه (فروید)، یا فرهنگ توده ای (اگزیستنسیالیسم) باشه. در نتیجه معتقد بودن همه چیز در نهایت به ما، نه به عنوان سوژه، بلکه به عنوان ابژه برمیگرده و برای همین به طور کامل رفتارگرایی رو گزاشتن کنار. در نهایت هم کل هدفشون مبارزه با نهادهای سیاسی/آکادمیک ان موقع بود.

پست مدرنیسم نسبی گرایی نداشت بلکه ساختارگرایی رو رد میکرد چون ساختار گرایی مخالف Self بود. به این ترتیب نگاه پست مدرنیسم این شد که کلا علوم انسانی صرفا امور واقع نیستن بلکه معنی امور واقع هستن. انها برایی اینکه تحلیل کنن چرا انسان از خودبیگانه شده امدن یه تحلیل تاریخی از تکامل جامعه انسانی تولید کردن و به این نتیجه رسیدن برای فرار از بی هویتی که سلینجر میگفت که انسان باید به خود انسانی اصیلش برگرده. یه نونع بازسازی جامعه (برای مارکس) بازسازی فرهنگ اخلاقی (برای فروید - که معتقد بود دین کاتلیزی برای تمدن بود و باید الان اخلاق جایگزین دین بشه) یا تجربه اصیل متکی به خود که دغدغه پدیده شناسی و اگزیستنسالیسم بود. به این معنی میان برداشت رو میزان به تفسیر شخصی سوژه از ابژه.

در نتیجه من با اینکه پست مدرنیسم همه چیز رو میبره به سمت جهان نوآر کاملا مخالفم چون در نهایت ربطی به پست مدرنیسم پیدا نمیکنه! همونطور که اول گفتم پست مدرنیسم خیلی عام تر از این تعاریف هست. باید بگم که (نظر شخصی) نباید به فلسفه پست مدرن معتقد بود. فلسفه پست مدرن که بشه تعریفش کرد وجود نداره. من شخصا به فلاسفه پست مدرن معتقدم. به گستردگی که برداشت های متفاتی داره.

SaDrA-HhH · Feb 10, 2013

نوشته شده توسط Herbert Chapman:
این گلشیفته فراهانی فکر کرد بره اونور میشه بازیگر الیت هالیوود! واقعا نقشهایی که تا حالا داشته چنگی به دل نمیزنه...رقصنده عربی تو فیلمی که موضوعش هم بدرد نمیخوره دوتا زن که مطلقه هستن و میخوان عربی برقصن! واقعا پسرفت که میگن یعنی همین...تو همین سینمای زپرتی و دوزاری ایران فیلمهای بهتری بازی میکرد.

جنبه خیلی خوب چیزیه که ندارن بعضیا.
سر اون عکسی که گرفت و همه جا صدا کرد من ویدیو رو دیدم،کسی نبود که کامل بندازه بیرون همه چیرو غیر ایشون.
خیلی احساس جذابیت ـم بهش دست داده گویا

البته اینم باید در نظر داشت که محدودیت چقدر میتونه عقده بسازه واسه انسان.

kimsungbabak · Feb 10, 2013

نوشته شده توسط SaDrA_HhH:
جنبه خیلی خوب چیزیه که ندارن بعضیا.
سر اون عکسی که گرفت و همه جا صدا کرد من ویدیو رو دیدم،کسی نبود که کامل بندازه بیرون همه چیرو غیر ایشون.
خیلی احساس جذابیت ـم بهش دست داده گویا
البته اینم باید در نظر داشت که محدودیت چقدر میتونه عقده بسازه واسه انسان.

به طور کلی یه بخشی زیادی از بانوان ایرانی که میرن خارج برای خودشون یه پا فیلم سینمایی هستن:d

جستجو

Movie Center

گزینه‌های بیشتر

SiminSecret

Lord Stark

kimsungbabak

sorvinho

SMM9

clockwork orange

Jesper Kyd

Chubek

Sɯαsƚikα

April 26 , 2016

BEHESHTeBARIN

Red V

clockwork orange

Sɯαsƚikα

April 26 , 2016

Cloud Strife

SaDrA-HhH

kimsungbabak

کاربرانی که این گفتگو را مشاهده می‌کنند