Movie Center

SiminSecret · Sep 24, 2005

And I will strike down upon thee with great vengeance and furious anger those who attempt to poison and destroy My brothers. And you will know I am the Lord when I lay My vengeance upon you

فهرست سایت ها و ربات های دانلود فیلم و سریال که بدون سانسور هستن (آپدیت شده در تاریخ 9 آذر 1404):

Sɯαsƚikα · Feb 8, 2013

Drive یه آشغال ِ تقلبی بود ...
ولی این اصل ِ ... ساخت ِ بلژیک ِ ...

نمی دونم چه ربطی داره که برای تشخص دادن به این اثر یه اثر موفق دیگه رو دارین زیر سوال میبرین اون هم بدون ذکر هیچ دلیلی

درایو رو یه کارگردان صاحب سبک ساخته و قبل از اون هم امتحانشو تو سینمای دانمارک و با فیلم های موفق و خوش ساختی مثه پوشر و برانسن و والهالا رایزینگ پس داده اون هم از سال 1996 و با داستان های ناب و اصیل
اگر حس تلخی ای که تو بولداگ هست معیار شماست که این دلیل موجهی برای اعتبار قائل شدن برای یه اثر هنری نیست
تو داستان هم من چیزی پیدا نکردم که درایو از بولداگ گرته برداری کرده باشه تاریخ ساخت و اکران هر دو فیلم هم تو یه سال بوده حتی اکران آمریکای شمالی بولداگ یه سال بعد از اکران درایو و تو سال 2012 بوده
نیکلاس ویندینگ رفن اگر به دنبال کار اورجینال نبود الان داشت چندمین بلک باسترشو میساخت نه اینکه بره تایلند با یه بودجه 5 میلیونی یه اثر شخصی و نه باب دل استودیوهای هالیوودی بسازه
درایور : Hey, you want a toothpick

Fratos · Feb 8, 2013

امشب ساعت ۹و۳۰ فیلم فصل کرگدن از سدای ارمیکا پخش میشود.

نوشته شده توسط BEHESHTeBARIN:
سلام علیکم ...

Drive یه آشغال ِ تقلبی بود ...
ولی این اصل ِ ... ساخت ِ بلژیک ِ ...

حاجی مشعشع گشتیم به گفتارتان. "نظر شخصی" اول کامنت فراموش نشه از این پس.

Sent from my MT25i using Tapatalk 2

clockwork orange · Feb 8, 2013

نیکلاس ویندینگ رفن اگر به دنبال کار اورجینال نبود الان داشت چندمین بلک باسترشو میساخت

درایو شاید آشغال تقلبی نباشه ولی تقلیدی کاملا خودآگاهانه از نئون نوآرهای دهه هشتاده(To Live and Die in L.A , The Driver, Thief,...)

Sɯαsƚikα · Feb 8, 2013

نوشته شده توسط clockwork orange:
درایو شاید آشغال تقلبی نباشه ولی تقلیدی کاملا خودآگاهانه از نئون نوآرهای دهه هشتاده(To Live and Die in L.A , The Driver, Thief,...)

ادای دین به فیلم سامورایی ملویل و استفاده از المان های نئونوآرهای دهه هشتادی چیزی از اورجینال بودن اثر کم نمیکنه

روایت استادانه !
روایت یه اثر به شکل متفاوت باعث میشه فیلم اصالت خودشو حفظ کنه
وگر نه این مطلب شما رو میشه در مورد هر اثر هنری ای یه جورایی تعمیم داد

clockwork orange · Feb 8, 2013

ادای دین به فیلم سامورایی ملویل و استفاده از المان های نئونوآرهای دهه هشتادی چیزی از اورجینال بودن اثر کم نمیکنه

I am a fetish person and with my movies I always try to make something that I would like to see - Refn
تعداد فیلمهایی که درایو بهشون ادای دین کرده بیشتر از یکی دوتا است. البته این درسته که فیلمسازان و هنرمندان ممکنه از بعضی چیزها تاثیر بگیرن(نه تاثیرپذیری خیلی زیاد که نهایتا به کپی آگاهانه از اون چیز منجر می شه) و خلاقیت خودشون هم در حد قابل توجهی حفظ کنن ولی فکر نمی کنم بطور کلی "نوآوری" کنار کسی مثل رفن که در طول ساخت فیلم ذهنش شدیدا به رفرنس دادن به فیلمهای دیگه مشغوله قرار بگیره. اگر هم فرض کنیم درایو کاری نوآوره, مثل تارانتینو نهایتا فیلمیه که درباره فیلمای دیگه است. تنها کاری که درایو از نظر روایت براش مهمه بوجود اوردن دوباره حسی از فیلمهایی است که کارگردان بهشون علاقه داره.

Sɯαsƚikα · Feb 8, 2013

نوشته شده توسط clockwork orange:
I am a fetish person and with my movies I always try to make something that I would like to see - Refn
تعداد فیلمهایی که درایو بهشون ادای دین کرده بیشتر از یکی دوتا است. البته این درسته که فیلمسازان و هنرمندان ممکنه از بعضی چیزها تاثیر بگیرن(نه تاثیرپذیری خیلی زیاد که نهایتا به کپی آگاهانه از اون چیز منجر می شه) و خلاقیت خودشون هم در حد قابل توجهی حفظ کنن ولی فکر نمی کنم بطور کلی "نوآوری" کنار کسی مثل رفن که در طول ساخت فیلم ذهنش شدیدا به رفرنس دادن به فیلمهای دیگه مشغوله قرار بگیره. اگر هم فرض کنیم درایو کاری نوآوره, مثل تارانتینو نهایتا فیلمیه که درباره فیلمای دیگه است.

به نظر شما جمله رفن اشاره به تقلیدی بودن اثره !
تاثیر اصلی و ادای دین این فیلم از اثر شاخص این حیطه یعنی سامورایی ـه ژان پیر ملویل ـه
اگر بخوایم بشینیم و دید انتقادی رو به کار ببریم بخوایم اثر رو بکوبیم میشه کارو تحت تاثیر والتر هیل اسکورسیزی مان فریدکین کراننبرگ و خیلی های دیگه دونست میشه اثر رو یه وسترن امروزی دونست و هزار تا ارجاع دیگه و اگر نظریه شما رو قبول کنیم وقتی ارجاع ها تو ذات اثر میشینن اصلا نقص بحساب نمیان و حکایت از مهارت فیلمساز داره و درایو تونسته راهشو از این آثار جدا کنه
شما دارین میگین که علاقه به سینمای نوآر و ترکیب اون با معیارهای سینمای عامه پسند صرفا اثر رو در حیطه تقلید قرار میده و هیچ امتیازی به صاحب اثر نمیده همین نکته ست که شما بهش توجه نمیکنین اینکه یکی میاد با استفاده از عناصر استفاده شده و امتحان پس داده ژانر رو ارتقا میده و خودش پرچمدار میشه ! تصویری کاملا متفاوت به مخاطب ارائه میکنن برای بار چندم می گم وام گیری از آثار پیشین نقص بحساب نمیاد نحوه روایت تکلیف اثر رو مشخص میکنه
در مورد نظرتون در مورد تارانتینو هم چیزی نمی گم جز اینکه : کیو تی = خلاقیت و ساختار شکنی

clockwork orange · Feb 8, 2013

تاثیر اصلی و ادای دین این فیلم از اثر شاخص این حیطه یعنی سامورایی ـه ژان پیر ملویل ـه

People have asked me what genre I would put Drive in and I would say neon-noir, along the lines of To Live and Die in LA - Refn
تاثیر اصلی و جو کلی فیلم خیلی یادآور نئون نوآرهای(نه نئو-نوآر) دهه هشتاده. نئون نوآر یجور ژانر غیر رسمیه که در دهه 80 رایج بود. وقتیکه نئورئالیسم فیلمهای جنایی دهه هفتاد با ویژوال های MTV/Miami Vice و تدوین موزیک ویدیویی ترکیب شد و بعدا در دهه نود مایکل مان این ترکیب رو با اگزیستانسیالیسم سرد ژان پیر ملویل مخلوط کرد. درایو بازگشت یا ادای احترامی به این ژانره.

اگر بخوایم بشینیم و دید انتقادی رو به کار ببریم بخوایم اثر رو بکوبیم

من فیلم رو نکوبیدم گرچه شاید بشه از حرفم اینطور برداشت کرد.

اینکه یکی میاد با استفاده از عناصر استفاده شده و امتحان پس داده ژانر رو ارتقا میده و خودش پرچمدار میشه

من واقعا نمی دونم رفن از چه نظر این ژانر رو ارتقا داده یا ازش فراتر رفته. بنظر می رسه هدفش صرفا بوجود اوردن دوباره اتمسفر اون فیلمهاست و ترکیب اون اتمسفر با المان های بعضی فیلمهای دیگه. البته تارانتینو بنظرم معمولا تونسته فراتر از exploitation و blaxploitation بره. فرق فیلمسازی مثل رابرت آلتمن که قوانین ژانرها رو تضعیف می کنه, واژگون می سازه و دوباره تفسیر می کنه با پست مدرنیست هایی مثل تارانتینو و رفن در اینه که تارانتینو هنر High و Low (مخصوصا دومی) رو در هم ادغام می کنه ولی رفن فقط کارای درجه یک و high brow رو هدف می گیره و زیباشناسی مرموزشون رو نگه می داره. درست گرفتن لحن اون فیلمهاست که بیشترین اهمیت رو براشون داره.

بنظرم PTA بیشتر نمونه فیلمساز مدرنیه که صرفا از فیلمسازان دیگه تاثیر می گیره اما بر خلاف تمام فرمالیستها(تارانتینو, دیپالما, رفن و کلا پست مدرنیستهای حکمفرمای هالیوود) معمولا کاراش یه ورژن دوباره گرم شده از یه کار قبلی نیست یا دل مشغولی اصلیش رفرنس دادن به فیلمهای دیگه نیست. فیلمسازانی که درکی دایره المعارفی از تاریخ سینما دارن به جای تکیه مطلق به اون درک(برداشتن تیکه های فیلم ها و گذاشتنشون کنار هم) ای کاش به محرک درونی خودشون بیشتر تکیه کنن(که یا احتمالا فاقد اون هستن یا چیزی فراتر از دنیای رسانه ای که باهاش بزرگ شدن نمی دونن یا علاقه ندارن) این خودآگاهی زیاد فیلمساز رو من کلا نکته مثبتی نمی دونم.

Abolfazl3007 · Feb 8, 2013

مومنین بعد از اون سیل DVDscr ها ! حالا چپ و راست WEB-DL ها با کیفیت فوق خرکی داره میاد ! :d

The.Haunting.in.Connecticut.2.Ghost.of.Georgia.2013.720p.WEB-DL.DD5.1.H.264-CtrlHD

فیلم هنوز اکران نشده ! :d کیفیت که عملا بلوری هست فقط منبعش فرق داره ! :d

2013 Johhny Dies At the End و Mama 2013 هم این ورژنش اومده !

Jaquar · Feb 8, 2013

Zero Dark Thirty
این 720pـش نیومده؟! :-/

راستی یه نظر کاملا شخصی:

80% of Holywood is crap

در مورد Looper هم بگم بعد از سری Back to the Future تا حالا یه فیلم به این زیبایی در موضوع سفر در زمان ندیده بودم!

Sɯαsƚikα · Feb 8, 2013

نوشته شده توسط clockwork orange:
People have asked me what genre I would put Drive in and I would say neon-noir, along the lines of To Live and Die in LA - Refn
تاثیر اصلی و جو کلی فیلم خیلی یادآور نئون نوآرهای(نه نئو-نوآر) دهه هشتاده. نئون نوآر یجور ژانر غیر رسمیه که در دهه 80 رایج بود. وقتیکه نئورئالیسم فیلمهای جنایی دهه هفتاد با ویژوال های MTV/Miami Vice و تدوین موزیک ویدیویی ترکیب شد و بعدا در دهه نود مایکل مان این ترکیب رو با اگزیستانسیالیسم سرد ژان پیر ملویل مخلوط کرد. درایو بازگشت یا ادای احترامی به این ژانره.
من فیلم رو نکوبیدم گرچه شاید بشه از حرفم اینطور برداشت کرد.
من واقعا نمی دونم رفن از چه نظر این ژانر رو ارتقا داده یا ازش فراتر رفته. بنظر می رسه هدفش صرفا بوجود اوردن دوباره اتمسفر اون فیلمهاست و ترکیب اون اتمسفر با المان های بعضی فیلمهای دیگه. البته تارانتینو بنظرم معمولا تونسته فراتر از exploitation و blaxploitation بره. فرق فیلمسازی مثل رابرت آلتمن که قوانین ژانرها رو تضعیف می کنه, واژگون می سازه و دوباره تفسیر می کنه با پست مدرنیست هایی مثل تارانتینو و رفن در اینه که تارانتینو هنر High و Low (مخصوصا دومی) رو در هم ادغام می کنه ولی رفن فقط کارای درجه یک و high brow رو هدف می گیره و زیباشناسی مرموزشون رو نگه می داره. درست گرفتن لحن اون فیلمهاست که بیشترین اهمیت رو براشون داره.

بنظرم PTA بیشتر نمونه فیلمساز مدرنیه که صرفا از فیلمسازان دیگه تاثیر می گیره اما بر خلاف تمام فرمالیستها(تارانتینو, دیپالما, رفن و کلا پست مدرنیستهای حکمفرمای هالیوود) معمولا کاراش یه ورژن دوباره گرم شده از یه کار قبلی نیست یا دل مشغولی اصلیش رفرنس دادن به فیلمهای دیگه نیست. فیلمسازانی که درکی دایره المعارفی از تاریخ سینما دارن به جای تکیه مطلق به اون درک(برداشتن تیکه های فیلم ها و گذاشتنشون کنار هم) ای کاش به محرک درونی خودشون بیشتر تکیه کنن(که یا احتمالا فاقد اون هستن یا چیزی فراتر از دنیای رسانه ای که باهاش بزرگ شدن نمی دونن یا علاقه ندارن) این خودآگاهی زیاد فیلمساز رو من کلا نکته مثبتی نمی دونم.

تعریف دوباره این المان ها با استفاده از اونا متفاوت ـه شاید یکی که با دید انتقادی اثر رو می بینه متوجه نشه ولی بیننده حرفه ای راحت این ترکیب ها رو می بینه
هیچ فیلمسازی نمیاد هدفشو بازخوانی اتمسفر یا یه جو از یاد رفته یه دوره بذاره در این سطح از فیلمسازی اصلاجواب نمیده چون قاعدتا داره خودشو در یه چارچوب خاص محدود میکنه و دست صاحب اثر رو کاملا میبنده اینکه نگاهش به نقشه راه آثار قبلی باشه
قاعدتا در عرف معمول سینمای امروز نیست و با این تماشاگر هم اصلا به توفیقی نمیرسه درایو بازخوانی کرده برخی از این جزئیات رو ولی محدود به اون دوره زمانی نیست خودشو تونسته با قواعد امروزی تطبیق بده
اگر اندیشه های ذهنی ـه فیلمساز بر اساس سینما شکل گرفته نمی شه گفت که این ارجاع ها براش تبدیل به دلمشغولی شدن مخصوصا با توجه به تفاوت کارکردهایی که دارن ، میشه هزار تا تفسیر کرد ولی در نهایت ابزاری هستن برای بازتاب اندیشه های خود شخص و نمیشه به حساب اونایی گذاشت که تاثیرشون رو در هر شکلی میشه در سینما دید
با دیدی که شما مطرح میکنین میشه برای هر چیزی سابقه ای در گذشته پیدا کرد میشه گفت حتی نظریه های افلاطون و ارسطو هم بداعتی ندارن بلکه اندیشه هایی رو شامل میشه که تو آثار قبل تر از اونا هم وجود داشته
ولی معناها همیشه در حال تغییر شکل هستن بهتر میشن و گرنه بسادگی اصالت اثر هنری رو از هر چیز متاخری میگیرن چون همه اینا بی استثنا تکه پاره هایی از آثار قدیمی ان
ولی همینا زمینه ساز تفسیرهای جدید و بازخوانی آثار قبلی میشه
و بر خلاف شما من فکر میکنم ایده رو میگیرن پرورش میدن و یه چیز جدید خلق میکنن تکیه مطلق به درک خاصی نیست همین محرک درونی و شناخت ـه که منجر میشه امضاشون رو پای اثرشون دید

Chubek · Feb 8, 2013

من کاری به کیفیت درایو ندارم ولی این کری مولیگان یا هرچی چشم ما رو گرفته به شابدلعظیم قسم اگه میتونستم یک کیسه آجیل میفرستادم دم بیت ابویش تا بستونمش 3>.

البته بعد از دیدن Shame به این فکر افتادم.

UFOPower · Feb 9, 2013

تریلر فیلم Just Like A Woman با بازی گلشیفته فراهانی و سینا میلر اومده یکی دو روزه
داستان فیلم درمورد دوزنه که ازدواجهای ناموفقی رو تجربه کردن و باهم آشنا می‌شن میرن نیومکزیکو. گلشیفته فراهانی نقش یه زن مهاجر عرب رو داره که به کار رقصندگی مشغوله.‌سینا میلر هم پس از جدایی از‌ همسرش به دنبال کار موردعلاقه اش (رقص عربی) می‌ره و این دو دراین مسیر با هم آشنا میشن و ....
تریلر فیلم Phil Spector هم اومده
دیوید ممت فیلمنامه رو نوشته و آل پاچینو و هلن میرن توش بازی می کنن

--------------------
یسری پوستر از سوپرقهرمان های محبوب دنیا ساخته مارکو مانف، هنرمند 27 ساله آمریکایی که از بازی Limbo الهام گرفته

FaRd!N · Feb 9, 2013

Animal is Coming. یه عکس جدید از ریدیک جدید. چرا تریلرش رو نمیدن آخه :((

clockwork orange · Feb 9, 2013

نوشته شده توسط سواستیکا:
ولی معناها همیشه در حال تغییر شکل هستن بهتر میشن و گرنه بسادگی اصالت اثر هنری رو از هر چیز متاخری میگیرن چون همه اینا بی استثنا تکه پاره هایی از آثار قدیمی ان
ولی همینا زمینه ساز تفسیرهای جدید و بازخوانی آثار قبلی میشه
و بر خلاف شما من فکر میکنم ایده رو میگیرن پرورش میدن و یه چیز جدید خلق میکنن تکیه مطلق به درک خاصی نیست همین محرک درونی و شناخت ـه که منجر میشه امضاشون رو پای اثرشون دید

تاثیرپذیری یه بحث جداست. حرف من درباره جنبه ارجاعی و خودارجاعی سینمای پست مدرنه.
دنیای پست مدرن امروز دنیای " برگزیدن و میکس کردنه,"دنیای Pastiche" و " دنیای کات و پیست کردنه" که فیلمها در اون بیش از پیش فقط تیکه هایی از فیلمهای دیگه ان. بطور نیهیلیستیک بوجود میان بدون هیچ هدف بزرگتری.
نقاش باستانی رو تصور کن که با مشقت روی آخرین نقاشیش کار می کنه. حالا فست فوروارد کن به اختراع دستگاه چاپ, فیلم, تلویزیون و بعدا ماشین فوتوکپی. در این دنیای جدید کار هنرمند به طور تهوع آوری تکرار می شه. دیگه منحصر به فرد نیست و تولید بیش از حد و آشنایی بیش از حد بیننده منجر می شه به کاهش ارزش کپی.
عملکرد ویرانگرانه, انتقادی و مخالف هنر مدرنیست خیلی وقته که جایگزین شده با دنیای پست مدرنی بی انتها, غیر تاریخی, از نظر هنری ناتوان و کاملا بی زور. فریب بزرگ پست مدرنیسم هم همیشه بن بستیش بوده. چگونه مردم رو به تماشا کردن نگه داشتن در عین حال چطور این وهم رو طرح ریزی کردن که چیز جدیدی مصرف می شه یا گفته می شه, که تغییر هنوز هم شدنیه و اینکه محصولات هنوز قدرت دارن و رو به تکامل هستن.
پست مدرنیسم در تعریفش آنتی رئالیسته, راضی به اینکه خودش رو فقط در آیرونی و طعنه و رفرنسها و ارجاعات بسته بندی کنه. حالا فرضا با تئوری پست مدرنیسم رو به زوال به جایی وارد می شیم که بعضیا بهش می گن پست مدرنیسم انتقادی که احتمالا کمتر طعنه آمیز و آیرونیک و کمتر ارجاعی است و بیشتر اصیل و موثق خواهد بود...

Sɯαsƚikα · Feb 9, 2013

نوشته شده توسط clockwork orange:
تاثیرپذیری یه بحث جداست. حرف من درباره جنبه ارجاعی و خودارجاعی سینمای پست مدرنه.
دنیای پست مدرن امروز دنیای " برگزیدن و میکس کردنه,"دنیای Pastiche" و " دنیای کات و پیست کردنه" که فیلمها در اون بیش از پیش فقط تیکه هایی از فیلمهای دیگه ان. بطور نیهیلیستیک بوجود میان بدون هیچ هدف بزرگتری.
نقاش باستانی رو تصور کن که با مشقت روی آخرین نقاشیش کار می کنه. حالا فست فوروارد کن به اختراع دستگاه چاپ, فیلم, تلویزیون و بعدا ماشین فوتوکپی. در این دنیای جدید کار هنرمند به طور تهوع آوری تکرار می شه. دیگه منحصر به فرد نیست و تولید بیش از حد و آشنایی بیش از حد بیننده منجر می شه به کاهش ارزش کپی.
عملکرد ویرانگرانه, انتقادی و مخالف هنر مدرنیست خیلی وقته که جایگزین شده با دنیای پست مدرنی بی انتها, غیر تاریخی, از نظر هنری ناتوان و کاملا بی زور. فریب بزرگ پست مدرنیسم هم همیشه بن بستیش بوده. چگونه مردم رو به تماشا کردن نگه داشتن در عین حال چطور این وهم رو طرح ریزی کردن که چیز جدیدی مصرف می شه یا گفته می شه, که تغییر هنوز هم شدنیه و اینکه محصولات هنوز قدرت دارن و رو به تکامل هستن.
پست مدرنیسم در تعریفش آنتی رئالیسته, راضی به اینکه خودش رو فقط در آیرونی و طعنه و رفرنسها و ارجاعات بسته بندی کنه. حالا فرضا با تئوری پست مدرنیسم رو به زوال به جایی وارد می شیم که بعضیا بهش می گن پست مدرنیسم انتقادی که احتمالا کمتر طعنه آمیز و آیرونیک و کمتر ارجاعی است و بیشتر اصیل و موثق خواهد بود...

با این حرف موافقم که تفکر پست مدرنیسم مخصوصا در سینما کنار هم چیدن تیکه پاره هایی از آثار و افکار و عناصر قبلی ـه و مولف دیگه نقشی این وسط نداره و اینکه هر اثر پست مدرن اعتبارشو از ارتباط با متون قبلی میگیره و مخاطب و انتظارات مخاطب ـه که اثر رو به وجود میاره
ولی مخالفت ها : اینکه هیچ موجودیتی برای مخلوق جدید قائل نشیم
به نظر من در این شکل جدیددیگه اون واقع گرایی خشک و تصنعی آثار مدرن رو تو خودشون ندارن و در این حالت دیگه اصل و کپی ای برای مقایسه وجود نداره
تفکرات زائیده تفکرات بعدی میشن و این چیدمان ها باعث میشه حرف های تازه زده بشه و فکر نمی کنم فقط یه شبیه سازی صرف باشه
تو این سینما دیگه نمیشه دغدغه های شخصی رو صرف خلق اثر کرد چون از تماشاگر نمیشه مطمئن بود و به این ترتیبه که نوع نگاه عوض میشه
سینمای پست مدرن ساختار شکن بوده روایت خطی سوژه های مشخص شخصیت های متعارف رو کنار گذاشته
و در نهایت : دوره نوابغ و خالقین بزرگ به سر اومده اقتضای دنیای امروز همین ـه

جستجو

Movie Center

گزینه‌های بیشتر

SiminSecret

Sɯαsƚikα

April 26 , 2016

Fratos

clockwork orange

Sɯαsƚikα

April 26 , 2016

clockwork orange

Sɯαsƚikα

April 26 , 2016

clockwork orange

Abolfazl3007

Jaquar

Sɯαsƚikα

April 26 , 2016

Chubek

UFOPower

FaRd!N

Nothing as it Seems

clockwork orange

Sɯαsƚikα

April 26 , 2016

کاربرانی که این گفتگو را مشاهده می‌کنند