اصلا بازی اینطور که میگی نیست ، ماموریت میگیری تو مپ کاملا مشخصه که باید کجا بری.
بعد از بار اول هم تلپورت میکنی ، اصلا گیج شدن و... نداره.
جز اینکه علائم و ... رو نادیده بگیری و بخوای بر اساس مپ بری که تهش شاید یکی دوباری گیج بشی ولی بعدش کاملا دستت میاد.
اصلا بازی پیچیده و اعصاب خوردکنی نیست.
از روی تریلر و نمایشها اصلا نمیتونی قضاوت کنی (کاری که منم قبل از انتشارش انجام دادم

) ، احتمالا بازی یکی رو دیدی که خیلی بد بازی میکرده.
کنترل 1 ، داستان جسی و برادرش ، ارتباطشون با خونه قدیمی ، پولاریس ، حالت معما گونه و رازآلود بازی اتفاقا خیلی جذابن.
اصلا وقتی دنبال پیدا کردن اینها نرفتی بهتره که از دور قضاوت نکنی.
من چند صفحه قبل یک پست در مورد تصاویر بازی اول با تنوع نورپردازی و رنگبندی گذاشتم ، اینکه گفته میشه بازی یکنواخته 100 درصد اشتباه نیست ولی به همون اندازه درست هم نیست.
پست 83
بازی خیلی زیباست و تک تک مناطقش عملا شبیه به یک تابلوی نقاشی یا کارت پستال میمونه ، معماری خیلی زیبایی داره.
در کنترل به اندازهای با این تنوع رنگبندی و فضاسازی بازی شده که در اختیار انتقال محتوا و مفاهیم کلیدی داستانی بازی باشه.
اینکه یه حس فرازمینی به خونه قدیمی بده و هیمنطور تا حدی تنش زا و جاهایی اذیت کننده باشه.
بخوایم اینطور بحث کنیم، بلادبورن هم ارزش بازی کردن نداره چون رنگبندی غالبی داره که غم و اندوه ازش میباره ، یکی هم میتونه بگه یکنواخته.
همینطور کلی بازی دیگه که با محیط بازی میخوان داستانی رو تعریف کنن و آرت استایل بازی جزوی از لور و داستانگویی بازیه.