Multi Platform Control: Resonant

September 24, 2026

Control: Resonant یک عنوان اکشن، با تمرکز بر روی مبارزات تن به تن است که داستان نسخه اول را ادامه خواهد داد اما این بار، بازیکن را در قامت برادر «جسی»، یعنی «دیلن» قرار می‌ دهد و وی را با مقابل دنیایی بزرگ‌ تر، تهدید هایی خطرناک‌ تر و دشمنانی متفاوت روبرو می‌ کند.

تریلر رونمایی از بازی در The game awards 2025
تریلر گیمپلی در State of Play 2026


​

 

[He!n3ger]

من بیشتر از افکتها خیلی به رنگبندی بازی سوال دارم.
اینکه کل بازی قراره همینطوری چشم در بیار و قرمز خون باشه یا اینکه فقط این بخشهایی که تو نمایشه از اوایل بازیه و مختص به منطقه خاصیه.

نمیدونم چرا به این مسئله خیلی مهم اشاره نمیشه هیچ جا جدی یعنی یه سری همچین چیزی رو میتونن ساعت ها بازی کنن و اوکی باشن؟ من حتی نتونستم همین تریلرهارو تا آخر ببینم. همه چی تاریک و قرمز و اصلا یه چیز کثافتیه.

واقعا غیرقابل بازیه به نظرم.

 

[jdepp]

با اینکه شوتینگ کنترل 1 برام خیلی لذت بخش بود اما اتمسفر، تم و رنگ و لعاب محیطها فوق العاده حال آدم رو می گرفت. یعنی نه بخاطر دارک بودنش چون تم دارک رو خوشم میاد اتفاقا ولی نمی دونم این بازی یجوری بود، بعد یه مدت حس خفقان به آدم دست می داد. سردرگمی و نامفهوم بودن بعضی ماموریتها هم بهش اضافه شد و دیگه پشت دستمو داغ کردم اگه کنترل 2 ای در کار بود سمتش نیام.

الانم با دوستان موافقم. با اینکه مطمئنم مبارزات کنترل 2 خیلی خوب از آب در میان اما چون همون شکل و شمایل نسخه ی اول رو در تریلرها دیدم حفظ کرده برای همین قطعا بعد مدتی اذیت کننده می شه برام.

 

[blak]

کنترل 1 برای من بهترین گیم سال 2019 بود سالی که سکیرو و دث استرندینگ و RE2 عرضه شدن! به طرز عجیبی سورپرایزم کرد. راستیتش از تغییر سبک شماره دوم خیلی خوشم نیومد ولی در حال حاضر به رمدی اعتماد دارم امیدوارم که بازی هم موفق باشه.

برای منم همین طور بود
کلا کنترل بازی مرموزی بود برام حس خلع میداد از اون طرف حس قدرت ماورایی
من عاشق گرافیک تخریب پذیریش بودم و اون حالت پرواز پرت کردن اشیا واقعا فرمول عجیبی بود برام
در مورد این نسخه اگه بگم یزره خورد تو ذوقم بابت این سبک مبارزه شلوغ دروغ نگفتم ولی این ژن رمدی هست که همیشه ریسک کنه و محتات نباشه که این هنر هر استدیوی نیست
ولی یچیزیو مطمعنم اونم گرافیک بازی عجب چیز نابی بشه
بازی ۱۰۰ درصد میخرم ولی نه الان کلا تمام بازیا این چند ماه بعد از gta میرم سمتشون میخوام تمام انرژیمو بزارم برای gta دیگه پیریه

 

[noctis-sm3]

با اجازه دوستان من در مورد وضعیت روایی و جهان سازی رمدی چیزی بگم...

این مدل داستان گویی رمدی خودش زیرمجموعه ای از weird fiction هست!
خیلی جذابه... اصلا قرار نیست تو این اثار به تمام سوالات پاسخ داده بشه... هدف غرق کردن مخاطب تو یک سیاه چاله ای از استعاره و مفاهیم هست که بعد از پایان اثر هم ذهنش درگیر باشه!!!

تا اینجا خود داستان های رمدی بهش ایراد وارد نیست!!!

اما weird fiction بودن به معنای بی قانون و بی قواعد بودن داستان گویی نیست... این داستان ها هم ساختار خودشون رو دارن!!

یعنی شما مسیر یک داستان رو یک نمودار خطی A تا B تصور کن... از ابتدا سوالی برا مخاطب ایجاد می کنی، میری جلوتر... دنیارو گسترش میدی... باز سوال های بیشتر... ولی تهش باید سوالات ابتدایی رو بهش پاسخ بدی... بعد تازه در انتها به مخاطب بگی اون سوالی که ابتدا پیش اومده بود، جوابو گرفتی...ولی حالا با این دنیای عظیم و کلی سوال بی جواب می خوای چه کنی؟ یعنی اگر در یک چپتر سه سوال ایجاد میشه... حداقل وظیفه این هست که به یک سوال پاسخ داده باشه!!!!
وگرنه مثل اون ناشری که کتابی به اسم میو چاپ کرده بود که چند صد صفحه تکراری نوشته بود میو میو تو wierd fiction هم 500هزار بار چرا چرا چرا باید چاپ کنن!!!


حالا مشکلی که رمدی مخصوصا با الن ویک دو داشت... این نبود که نباید سوال ایجاد می کرد... اما اتفاقات نسخه یک، همراه سوالات یک مسیر رو به جلو هم داستان میره جلو... ولی تو الن ویک این یک نوشخوار مفاهیم ابتدایی این دنیا می شه که اون خط داستانی حتی جلو نمیره!!
و یکسری سوالات هنوز بعد از 15 سال بی جوابن!!!

اگه صرفا دنیای رمدی(مخصوصا بعد از کنترل) جذبتون کرده... کافیه یه سری در مورد SCPو فرهنگ و کامیونیتی عظیمی که ساخته شده بزنید، اگر خود رمدی تا صد سال هر سال یک نسخه بازی بده...که عجایب این داستان رو گسترش بدن... باز قطره ای در برابر SCP نیست!!!


تا اینجا رمدی برای من تو ایده پردازی داستان فوق العاده بوده
اما تو مسیر داستان به شدت مشکل داره...

اما کاش قضیه فقط همین بود!!!!!!!

مشکل اینه که اکثر این داستان هم با داستان گویی محیطی یا تو جریان بازی روایت نمیشه... فقط 30گیگ از فایل بازی برا این pdf هایی هست که چپوندن تو بازی!


خب اگه قراره صرفا مخاطب با خوندن متن راضی بشه، چکاریه؟ سم لیک بیاد کتاب بنویسه... یا حتی بیاد ویژوال ناول کنه ایده هاشو!!!!

و همیشه هم نباید همه چی رو گردن مخاطب انداخت، به این قضیه نگاه کنیم اینکه رمدی عناوینش پر فروش نیست، شاید به خاطر اینه که تو اجرا و فان خود بازی هاشون یک مشکلی هست!!!

در نهایت ایده های رمدی و اتمسفر بازی هاش، اونقدری جذاب هست که هر مخاطب خاصی حتما باید اونارو تجربه کنه( شما تو سینما هم بزور آثار لیمینال پیدا می کنید، ولی اینا تو کنترل یک اجرای عالی از پیاده سازی این فضا داشتن، بازی های دیگشون هم به نحو های دیگه تو این زمینه ویژه هستند!)

 

[m.d.makan]

نمیدونم چرا به این مسئله خیلی مهم اشاره نمیشه هیچ جا جدی یعنی یه سری همچین چیزی رو میتونن ساعت ها بازی کنن و اوکی باشن؟ من حتی نتونستم همین تریلرهارو تا آخر ببینم. همه چی تاریک و قرمز و اصلا یه چیز کثافتیه.

واقعا غیرقابل بازیه به نظرم.

فکر نکنم کل بازی این تم قرمز چشم کور کن باشه.
کلا رنگبندی تصویر این مجموعه خیلی به عجیب تر بودن دنیای بازی کمک کرده.
ابداع اینها هم نیست و خب تو سینما خیلی ازش بیشتر دیدیم.

البته رنگ قرمز هم مربوط به Lore میشه و دیدنش خیلی عجیب نیست.
حتما جاهایی که خیلی به Hiss آلودست اینطور رنگ قرمز داره که باید پاکسازی بشه و به حالت عادی برگرده.
ولی با این حال فکر نکنم کل بخشهای مبارزه اینطور باشه:


چون اصلا کل lore هم از رنگ قرمز دست و پا در آورده باشه پدر چشم و چالمون در میاد

 

[He!n3ger]

ابداع اینها هم نیست و خب تو سینما خیلی ازش بیشتر دیدیم.

درد من همینه دقیقا بازی ۳۰ ساعته با فیلم یه ساعته خیلی فرق میکنه. این تب سینمایی چیه افتاده به جون این صنعت نمیفهمم.

 

[Sepi_60]

برای منم همین طور بود
کلا کنترل بازی مرموزی بود برام حس خلع میداد از اون طرف حس قدرت ماورایی
من عاشق گرافیک تخریب پذیریش بودم و اون حالت پرواز پرت کردن اشیا واقعا فرمول عجیبی بود برام
در مورد این نسخه اگه بگم یزره خورد تو ذوقم بابت این سبک مبارزه شلوغ دروغ نگفتم ولی این ژن رمدی هست که همیشه ریسک کنه و محتات نباشه که این هنر هر استدیوی نیست
ولی یچیزیو مطمعنم اونم گرافیک بازی عجب چیز نابی بشه
بازی ۱۰۰ درصد میخرم ولی نه الان کلا تمام بازیا این چند ماه بعد از gta میرم سمتشون میخوام تمام انرژیمو بزارم برای gta دیگه پیریه

دقیقا همینایی که میگی! اون فضاسازی عجیب غریب و نامتعارف، حس مرموز و ناشناخته دنیاش، دیزاین های رسمی و اداری در کنار موجودات تسخیر شدش که یجور ناهمگونی و بی قراری دل نشینی درست میکرد رنگ بندی و نورپردازی شیک و اغراق شده .... تازه اینا فقط موارد ویژوالیشه!
استفاده خیلی خوب از فیزیک در بطن گیم پلی و کامبت که جدای از جذاب کردن گیم پلی، یه حسی از ایمرسیو بودن و زنده بودن اون دنیا بهت میداد.
کلا بازی با جسارتی بود. منو برد به زمانی که سازنده ها همچنان تلاش میکردن ایده های جدید وارد گیم بکنن، سعی میکردن با فیزیک ور برن و تجربه های جدید درست کنن. شاید خیلیاشون در نهایت به نتیجه مورد نظرشون نمیرسیدن ولی جسارت داشتن. کنترل از اونایی بود که به نتیجه رسید! امیدوارم اون جسارت رو توی شماره دومش هم ببینم.