منظورم دقیقا شماره دو هست. بحثی روی خوب یا بد بودن شماره اول نیست. شماره دوم یه نمونه برجسته و یه پدرخوانده بازی های رایانه ای بود. سازنده ها این قدر توی تعریف داستانشون دقت بخرج دادن که واقعا نمی شه مافیای دو رو یه بازی فقط دونست بلکه میشه اون رو به شکل یک اثر سینمایی تماشا کرد و ازش لذت برد. کیفیت بالای دیالگ ها و صدا پیشه ها، صحنه های بیاد موندنیی مثل انتخاب ویتو بین کار حلال و درآمد کم و کار خلاف و پول و درآمد زیاد که نمونش توی کم بازیی پیدا میشه. روایت دستان از باند مافیا و ویتو اسکالتایی که از جنگ برگشته و حالا مجبوره برای جبران قرض های پدرش دست به کار های خلاف بزنه با وجود اینکه مادرش یه فرد مذهبی هست و دوست نداره ویتو به طرف خلاف کشیده بشه و در ادامه ناخواسته خودش رو در منجلابی ببینه که بیرون اومدن براش تقریبا غیر ممکن شده، به طرز عجیبی عالی و بی نقص کار شده و زمانی که به این موضوع توجه بشه که مافیا دو یه گیم پلی استاندارد شوتر سوم شخص رو در خودش جا داده و داستان در خدمت گیم پلی بازی روایت میشه بیشتر به هنر 2K Czech پی می بریم. شاید همین صحنه و یا صحنه های دیگه بازی رو توی عناوین دیگه هم دیده باشیم ولی چیزی که این وسط این سکانس رو خاص کرده کیفیت و دقت کارگردان سینمایی کار هست که باعث شده صحنه های مافیای 2 خیلی ملموس تر و تاثیر گذار تر از هر بازی دیگه ای باشه.
من کاری به نمرات کلی بازی ندارم چون حس می کنم جو منفی اینجا که بر علیه این بازی درست شد همش برگشت داره به به نمره meta critic و افراد بدون توجه به نکات مثبت زیاد این بازی و به پشتوانه اون نمره ها، بی دلیل داستان مافیا رو بی سر و ته و بی ارزش می خونن که به نظرم من از بیخ و بن اشتباهه. اگه مافیای دو داستان خوب نداره پس 98 درصد بازی های رایانه ای از دم داستانشون بی سر و ته و بی ارزشه چرا که اونا از لحاظ کیفیت و دقت داستانی حتی نزدیک این عنوان هم نمیان چه برسه به اینکه بخوان بهتر هم باشن.
حتی با وجود معدل پایین بازی، سایت هایی مثل Game Informer و Gamespot از داستان بازی تمجید می کنن و با نمره های بالای 9 و 8.5 ی این کار 2K Czech رو یه اثر ارزشمند توصیف می کنند
کسایی که به سینما علاقه داشته باشن و کمی به این مقوله آشنا باشن هیچ موقع داستانی با این کیفیت رو بی سر و ته نمی خونن. من خودم با یه سری از دوستانم که علاقه زیادی به سینما دارن و کلاس های آموزشی زیادی رو در این زمینه گذروندن و حتی الان دارن فیلم نامه های خودشون رو می نویسن مطرح کردم و بازی رو بهشون نشون دادم تعجب کرده بودن از کیفیت و دقت بالای داستان بازی و باورشون نمی شد که بازی های رایانه ای تا این اندازه توی این زمینه پیشرفت کردن
دوست عزیزم حرف های شما متین.اما.....
چیزی که شما در بالا گفتید صرفا داستان بازی بود.و شما هیچ گونه حرفی درباره روایت داستان
در بازی نگفتید که به بدترین شکل ممکن اتفاق می افته.
شما چنان از داستان بازی تعریف میکنید که من شک به این دارم که نسخه اول مافیا را بازی کرده باشیدوپس در باره مافیا یک چه میگویید؟
پیشنهاد میکنم به دوستانتون بازی هایی مثل،max payn،dragon age1،diablo،mafia1 و حتی
call of duty:black ops را نشون بدید.تا معنای واقعه ای سناریو نویسی و قصه گویی در هنر هشتم رو پی ببرند.
برادر حمل بر خود ستایی نباشه،بنده چون با سینما مخصوصا هنر سناریو نویسی آشناییه کامل دارم به این شکل قضاوت میکنم.
در اینجا از حوصله تاپیک خارجه وگرنه من پلان به پلان بازی رو با ضعف های بیشمار در قصه گویی
برای شما بازگو میکردم.
کاراکتر ها به شکل مضحکی در بازی شخصیت پردازی شده اند،به طور مثال شخصیت اصلی بازی ویتو،سازندگان به پشتیبانه ی داستانی که برای ویتو در نظر گرفتند(که به نظر من اون هم تقلید کورکورانه ای از شخصیت مایکل کورلئونه در فیلم پدر خوانده هست) هیچ شخصیت پردازی درستی برای کاراکتر در نظر نگرفتند.دیالوگ های بد و حالت صورت ویتو که به شکل احمقانه ای هیچ وقت تعغییر نمیکنه.ارجاع میکنم شما رو به فصلی که ویتو خبر مرگ مادرش رو شنید.....
شتاب داستانیه بازی صفر است.بازی بعد از گذشت پنج فصل تازه دارد شتاب میگیرد که با زندانی شدن ویتو و مراحل حوصله سر بر زندان،این شتاب در نطفه خفه میشود.این چه نوع قصه گویی هست؟ کجای بازی، روایت داستان اوج میگیرد؟واقعا کجای داستان بازی شما را به خودش جلب میکند؟
اینکه ویتو تازه از جنگ برگشته و خرج خانواده اش به دوش او افتاده برای شما جالب بوده؟
واقعا داستانی از این کلیشه ای تر وجود دارد؟ نمونه همین مثالی که شما را سر ذوق آورد، در بالییود روزی 50 فیلم با همین موضوع دارد ساخته میشود!!!
البته در این نکته خاص فکر کنم شما جزء معدود کسانی هستید که از روایت داستان بازی لذت بردید.
نکته احمقانه ی دیگری که در بیشتر نقد های خارجی و وطنی به آن اشاره شد،کاشت های روایت محور در بازی هست که سازندگان در کامال ناباوری یادشان رفته آن را برداشت کنند.(به هر حال شما در تحریریه هستید و به خوبی باید از کاشت و برداشت داستانی آشنایی داشته باشید)مانند فصلی که زن همراه جو را در یک درگیری در یک تصادف کمک میکنید(این یک نوع کاشت در داستان هست) مخاطب تا آخر بازی منتظر برداشت این فصل هست.ولی چنین اتفاقی می افتد؟این چه نوع روایتی است که کاشت های داستانیه بازی در قصه گوییه آبکی بازی گم میشود؟
دوست عزیزم این نوع اشتباهات در بازی را باید تقصییر سازندگان و سناریو نویسان دانست که آشناییه کامل با ملزومات قصه گویی را ندارند.
بلی ما از بازی مافیا2 قصه میخواستیم .و و از مافیا 2 لذت نبردیم.
چون یک بار بازی خوبی به نام مافیا1 را بازی کردیم و طعم شیرین یک بازیه داستان محور را چشیدیم پس قطعا بلغمی درهم و برهم به نام مافیا 2 را نمونه متعالیه یک بازی داستان محور نمیدانیم.
ممنون از شما