خالق Assassin's Creed: عنوان اول بهترین است

Safety & Peace

ارباب مطلق سوزوران
کاربر سایت
خالق بازی Assassin's Creed، آقای Patrice Désilets می گوید که عنوان اول، بهترین شماره این سری بوده است چون آزادی عمل بیشتری نسبت به دنباله های این سری به بازیکنان می داد.

assassins_creed.jpg



او گفت که عنوان اول تجربه نابی در اختیار بازیکنان قرار می داد که این تجربه در دنباله های این سری، کمرنگ تر از پیش شده است.

در گفتگویی با Edge، به عنوان نگاهی به ویژگی های ساخت عنوان نخست که در 2007 منتشر شده، Désilets اذعان داشت که دادن آزادی عمل بیش از حد به بازیکن بدین معناست که خیلی ها برخی از بهترین لحظات بازی را
از دست داده اند، چیزی که در ساختار عناوین دنباله وجود داشت.

او گفت: "من اولین AC را دوست دارم چون ناب ترین عنوان این سری بود. شما می توانستید چندین داستان برای این قسمت داشته باشید و همه آنها در ذهنتان بود. شما می بایست ماجراجویی خودتان را شکل دهید در حالی که در AC II شما می بایست ماجرایی را که ما برایتان به تصویر کشیده بودیم را دنبال می کردید."

" برای من، عنوان نخست، چیزی شگفت انگیز بود. عنوان دوم واقعا یک بازی با قوانین و ماموریت های جالب بود اما من به شخصه عنوان اول را ترجیح میدهم چون خالص تر از عناوین دنباله بود."
" آن خلوص، دامنه بزرگی از لحظات حساس را که در بازی های Open-World وجود دارند را فراهم می کرد، چیزی که در آینده به خاطر ویزگی های بازی، تسهیل یافت. در حالی که عناوین دنباله، بازیکنان را محدود به یک شهر می کرد.
عنوان اصلی به بازیکنان اجازه می داد به طور آزادانه بین 3 شهر Jerusalem، Acre و Damascus و حومه بین آنها سفر کند. Désilets معتقد است که بسیاری از بازیکنان لحظات ناب عنوان اول را از دست داده اند و آن را می خواهند."

او گفت: "بیرون از پادشاهی، و تنها با اسبتان، مکان ها و قلعه های متعددی وجود دارد که شما می توانید برای هر کدام داستانی بسازید. وقتی که شما به Damascus نزدیک شوید، فردی را روی صحنه می بینید که 35 سرباز مسلح جلوی او ایستاده اند. اگر او را به قتل برسانید، تمامی آنها شما را دنبال خواهند کرد. من آن را بازی کردم و داستان کوچک من شد."

" با AC، ما حقیقتا هیچوقت از دیگران نمیخواستیم که کاری را انجام دهند. بیشتر بازیکنان به راحتی و به تنهایی از پس موانع موجود می گذشتند در حالی که در AC II، ما برای همه افراد یک ماموریت داشتیم."

این نکته بسیار جالب می باشد:
AC از طرف رسانه ها و بازیکنان به خاطر تکراری بودن، مورد انتقاد قرار گرفت. نقد و بررسی AC، در مورد پیمایش viewpoint ها، جیب زنی (pick-pocketing)، تهدید NPC ها، نشستن بر روی نیمکت ها برای استراق سمع و جمع آوری پرچم ها بود و در این موارد خلاصه می شد.
چیزهای بیشتری در دنیای خلق شده توسط Ubisoft Montreal وجود داشت ولی بیشتر افراد آنها را ندیدند.

بازیکنان آزادی عمل را دوست دارند. سری بازی های GTA به دلیل قدرت ماموریت های خود، فروش نمی کنند بلکه به خاطر محیط بزرگ و Open-World خود و دادن آزادی به بازیکنان فروش می کنند.
Désilets گفت که تمامی این موارد را دقیقا در AC پیاده کرده است. و وقتی بازی بیش از 10 میلیون نسخه فروش کرد، دنباله های این عنوان بیش تر از قبل خطی و محدود تر گشتند تا اینکه باعث بحرانی شدن این سری شدند.

داستان کامل ساخت AC که اصل آن Prince Of Persia بوده و اینکه چگونه سری GTA بر روی طراحی اصلی Désilets اثر گذاشت، در شماره E244 مجله Edge گفته خواهد شد.

منبع
 
علاوه بر اینها AC 1 یه جو خسته ای داشت که هرگز تکرار نشد !
دقیقا احسان جون. بذار همین اول یه حرفی بزنم به اونایی که میگن شماره های بعدی بهتر بودن:
اول اینکه شماره اول دقیقا مطابق اسمش بود. الطایر واقعا یه قاتل بود. کمتر کسی اونو میشناخت و میدونست چکاره هست و حتی میشه گفت فقط المعلم میدونست که الطایر کی هست. الطایر هر جا میرفت، تنها میرفت و ماموریتش رو تنها انجام میداد.
در حالیکه شماره دوم اتزیو یه نجیب زاده بود . شناخته شده و همین باعث می شد که اصلا صفات یه قاتل رو نداشته باشه. هر جا می رفت یه ملتی میشناختنش و ماموریت هاشو بیشتر با چند نفر دیگه کامل می کرد. در حالی که یه قاتل هیچوقت نباید شناخته شده باشه.
کل حرفای این خالق بازی تایید میشن. شماره اول عالی بود.
 
من هم دقیقا همین نظر ایشون رو دارم. با نسخه ی اول از همه بیشتر حال کردم.

اصلا اون عظمت و ابهت شهر هاش یه چیز دیگه ای بود که دیگه تکرار نشد. همینطور داستانش و خود الطیر.
علاوه بر اینها AC 1 یه جو خسته ای داشت که هرگز تکرار نشد !
100% تایید میشه.
 
یک خیلی وسیع بود با توجه به منطقه ی بازی NPC ها به چهار زبان عربی ،فرانسوی،انگلیسی و ترکی حرف می زدند با لهجه های غلیظ.داستانشم چون یه جورایی واقعی بود(جنگهای صلیبی و نقش حشاشین در اونها) خیلی بیشتر از نسخه های اتزیو(با وجود این که روایت عالی داشتند) به دل می نشست.من یادمه همون اول نسخه ی دوم اون جاییش که اتزیو با قلدرای محل کتک کاری می کرد کلی ضدحال خوردم از این که باید با یه اساسین بی ابهت و بی تجربه بازی کنم.
 
به نظرم شماره 2 از همه بهتر بود.کامل کننده نسخه قبل بود.از معدود دنباله های خوب.اون دو شماره بعدی هم افتضاح بودند.از شماره سه هم بعیده چیزی دربیاد.
 
منم به شخصه شماره 1 رو بیشتر از بقیه نسخه ها دوست داشتم, اصلاََ یه جو خاصی داشت که توی بقیه شماره ها نبود و از اون گذشته با الطیر خیلی بیشتر از اتزیو حال کردم!
علاوه بر اینها AC 1 یه جو خسته ای داشت که هرگز تکرار نشد !
100% تایید میشه.(2):d
 
اگه بخوايم حساب كنيم شماره 1 در زمان خودش كمتر رقيبي رو داشت ولي شماره 2 يه الماس تراش خورده و صاف و سالم و صدالبته بي رقيب بود !! ولي نميدونم چرا شماره 1 رو تا حالا 3 بار تموم كردم ولي شماره 2 رو 2 بار !!!!!:d
 
بله ما هم موافقیم...نسخه 1و2 شاهکار بودن ولی بعد از اون راه سراشیبی رو پیش گرفتن که علت اصلی اون این بود که کم کم داشت به یک بازی تجاری تبدیل میشد که هر سال یک نسخه با پیشرفت غیرقابل قبول عرضه میکردن به همین دلیل در مورد نسخه ی سوم هم خیلی نگرانم.
در نسخه ی 2 تا حد زیادی نقص های gameplay بازی جبران شده بود همراه با پیشرفت گرافیکی که تونست جای شخصت پردازی نا متناسب رو تا حدودی پر کنه به همین دلیل نسخه دوم هم مثل اولی یک شاهکار بود.
 
آخرین ویرایش:
از همه اینها ک بگذریم بعد ac1 هیچ ac ـی نت.نست جو شهراشو مث شماره 1 بکنه
وقتی تو اولین شهر بازی (دمشق بود فکر کنم) میرفتیم اون تم نارنجی رنگ شهر...وقتی تو بازار شهر میرفتیم و هرکیو مشغول یک کار میدیدیم ... مردم دور میدان اصلی جمع میشدند مینشستند حرف میزدند و... تو کوچه های خلوت در شمال شهر دیوانه ها قدم میزدند... سربازان هر کوچه را چک میکردند... بینظیر بود! ولی توی شماره 2 جناب اتزیو یک تفنگ دستش گرفت و راه رفتو همه رو کشت بدون اینکه کسی صدای تفنگو بفهمه :)
کلی مهمات داشت ک الطایر 1/2 اون رو هم نداشت!
سکوت الطایر....مکانهایی که توش الطایر استراحت میکرد فوق العاده بودند ( نمیددونم چرا ولی هروقت تو نسخه 1 میرفتم توشونو میخوابیدم (گاهی اوقات میخوابید)حس یک عرب شیکم گنده ک قلیون کشیده رو داشتم:دی )
 
شماره اول خارق العاده بود نميدونم بازي چه اتمسفري عجيبي ومبهمي داشت كه آدمو غرق در خودش ميكرد و واقعا بازيكن حس ميكرد كه در اون منطقه حضور داره.وكاملا يه حس همزاد پنداري رو به مخاطب القا ميكرد.
در نسخه اول جو بازي بسيار گيرا و حتي تا حدي غمگين و پر از سكوت بود و اما موسيقي بازي شدت گيرايي اين اتمسفر رو چند برابر ميكرد آهنگ ملايم و غمگيني كه در بازي پخش ميشد حس خاصيرو به بازي ميبخشيد.
و حتي در نسخه اول بازي خيلي رئالتر و واقعي تر بود بازيكن كاملا احساس ميكرد كه داره در يك دنياي واقعي قدم ميزاره و هوش مصنوعي بازي در زمان خودش نوبر بود.
و اما داستان بازي بسيار گيرا ومجذوب كننده بود جوري كه تا آخر بازي بازيكن, نميتونست حدس بزنه كه چه اتفاقي خواهد افتاد .
هيچوقت اون اتمسفر مبهم وموسيقي غمگين بازيرو فراموش نميكنم.
ac1 يك حماسه تكرار نشدني بود.
 
مسلماً AC 1 هرگز تکرار نخواهد شد.اتمسفر خاص و داستانی که از سوی اون شاهدش بودیم هرگز در دیگر نسخه ها به چشم نیومده.البته عنوان آینده راهی برای برگشت این سری محبوب هست.
 

کاربرانی که این گفتگو را مشاهده می‌کنند

رمز عبور خود را فراموش کرده اید؟
اگر میخواهی عضوی از بازی سنتر باشی همین حالا ثبت نام کن
or