طنز چیزی نیست که شما تصمیم بگیری ان رو توی مقالت بگنجونی یا نه!
حس طنازی باید در شما وجود داشته باشه و باید بتونی غیر تعمدی به صورت جدی حقایق بازی رو طوری مطرح کنی که مخاطب از خوندنش لذت ببره و بخنده!
این استعداد فقط شامل حس طنز نمیشه، جدی نوشتن، احساساتی نوشتن، شور دادن و ... هم موضوعاتی به همین شک هست که مجموعه انها میشه استعداد در نویسندگی! وقتی شما این استعداد رو داشته باشی و بتونی بنویسی خود به خود و بدون اینکه متوجه بشی با توجه به حسی که بازی بهت میده میای مینویسی!
حالا مثلا یه بازی مثل Reach همونطور که به من این حس رو داد به شما هم یک حس رمنس، جدی و غمگین خاص میده و شما این حس رو به طور کامل میاری توی مقالت و نقدی که نوشتی میشه یه متن جدی و کمی احساسی یا یه بازی مثل Sengoku BASARA 3 انقدر مسخره میشه که نا خود نا خود آگاه به شما حس طنز میده و باعث میشه طوری حقایق بازی رو مطرح کنی که مخاطبینت رو بخندونه!
در مجموع برعکس ان چیزی که شهاب گفت و دوستان باهاش موافقت کردن در هنر نویسندگی هیچ چیزی تعمدی نیست که مثلا شما بگی فلان بازی جدی هست پس من خودم جدی مینویسم! با زور زدن هیچ وقت نویسنده نمیشی!
باید سعی کنی با تمرین های مختلف قلمت رو تقویت کنی، همه جور نوشتن رو تمرین کنی و بعد با توجه به حسی که از بازی و فضای ان گرفتی ناخودآگاه مقالت رو با یک قلم و حس متفاوت بنویسی!
پ.ن: از شکلک هم به هیچ وجه در مقالت استفاده نکن که سطحش رو در حد کارهای نمکی سر کوچه تون پایین میاره!