روی هم رفته، از بازی Resonance: A Plague Tale Legacy خوشم اومد. به نظرم یه فصل ارزشمند به دنیای این سری اضافه میکنه و خیلی جاها، بدون اینکه مدام به آمیسیا (شخصیت محبوب هوادارا) یا ترس از دست ـو پنجه نرم کردن با هجوم سیل موشها تکیه کنه، تونسته هویت مستقل خودش رو شکل بده. اما خب، برای اینکه بتونین به اندازه من ازش لذت ببرین، باید از قبل کشته مرده ی این سری باشین. تازه با این وجود هم، ضعف های سیستم مبارزه و همراهان، جلوی پتانسیل بازی رو میگیره، بخصوص تو نیمه ی دوم بازی که هر چی به پایان نزدیکتر میشیم، ریتم بازی کش دار و فرسایشی میشه.
خیلی دلم میخواد بقیه هم Resonance رو تجربه کنن، اما نمیتونم منکر این بشم که هر اثری برای لذت بردن ازش مجبور باشی قبلش کلی تکلیف ـو پیش نیاز انجام بدی، و این یعنی بازی یه جای کارش میلنگه. اما اگه این پیش نیازها رو پاس کنین، Resonance با شایستگی تمام در کنار بقیه ی نسخه های A Plague Tale، به عنوان یک اثر داستانی جمع ـو جور (AA) و کم نظیر قد علم میکنه.
تحلیل 6/10 - IGN
نقاط قوت:
موسیقی بازی معرکه ـست، بهترین چیزی که تا حالا تو این فرنچایز شنیدیم.
️ اگه نسخه های قبلی A Plague Tale رو بازی نکرده باشین، پایانبندی بازی اونقدرها براتون راضی کننده نیست.
Google