به به جنجال سنتر!
منم نظر جنجالی دارم، اونم چه جنجالی ای!
من یه اعتقادی دارم که هر روز داره برام قوی تر میشه و اونم اینه که سیاست های FOMO تو حوزه ویدیو گیم خیلی خوبن اتفاقا
برای دوستانی که نمیدونن FOMO چیه میشه مخفف Fear of Missing Out و به نوعی به سیاست هایی ابلاغ میشه که توش شما یه محصول یا خدمات رو جوری ازائه میدید که به علت محدودیت زمانی یا هی چیز دیگه، مشتری شما از ترس از دست رفتن موقعیت زودتر میاد سمت محصول شما و اولویت هاش رو تغییر میده تا محصول یا خدمات شما را استفاده کنه قبل از این که از دست برن.
طبیعتا از نوع تعریفی که من نوشتم مشخصه سیاست کثیفیه و هدفش به دام انداختن مخاطبه
ولی باز من معتقدم در مورد ویدیو گیم خیلی چیز موثر و مهمیه. (طبیعتا اگه توش افراط نباشه)
کلا ویدیو گیم یه نوع چیز لاکچریه. نه این که باکلاس باشه، منظورم معنای اصیل لغت لاکچری ـه، یعنی چیزی که لازم و حیاتی نیست و نداشتن اش زندگی کسی رو مختل نمی کنه.
سر همین خیلی راحت یخورده که الویت های شما تو زندگی شکل میگیره، به تبع الویت گیم توش هی سقوط می کنه. یه بخشی از پروسه تشکیل زندگیه متاسفانه و بخش تلخی هم هست.
یکی از داروهاش همین FOMO ـه. من اگه بدونم... چمیدونم مثلا اگه پیش خرید کنم GTA VI رو و همراهش یه PS5 Pro بخرم، میدونم جزو اولین نفرهاییم که این بازی رو به بهترین شکل ممکن بازی می کنه و میتونه تو گرم ترین لحظات بحث و گفتگو در مورد بازی با بقیه شریک باشه. این یه نمونه تازه ضعیف از FOMO ـه که مخاطب پیر و جوون رو برمیگردونه سمت این بازار لاکچری
نمونه های دیگه:
یه بنر از شخصیت محبوبم تو بازی گاچایی که بازی می کنم میتونه باعث شه یک الی چند ماه با ذوق هر روز اون بازی رو بازی کنم،
یه تخفیف تپل واسه یه بازی PvE مثل مانستر هانتر میتونه یهو کلی پلیر رو تو بازی سرازیر کنه که هم برای پلیرهای قدیمی که میخوان تو بخش های اولیه به بقیه کمک کنن مفیده هم برای تازه کارهایی که دنبال پلیر بیشتر برای رد کردن محتوای سخت بازی به صورت Co-op اند.
ایونت های مختلف تو بازی های لایو سرویس با جوایز متعدد هم باعث میشن طرف به بازی برگرده.
یا مثلا نینتندو که کالکشن 35 سالگی ماریو رو محدود عرضه کرد تا مردم برای چیزی که اساسا ارزش خاصی نداره یخورده هیجان داشته باشن و یکم بجنبن
یا حتی این که افزایش قیمت کنسول ها با یه تاخیر جزئی باشه که مشتری ها تو بازار بجنبن برای گرفتن کنسولی که میخوان
حتی انحصاری کردن بازی ها هم یه نوع FOMO ـه. با این فرق که جای زمان به عنوان عامل از دست رفتن فرصت، این پلتفرم مقصد بازیه که این نقش رو بازی می کنه.
من حتی معتقدم یه چیزی مثل درجه سختی شدید بعضی بازی ها هم FOMO اند و یه سری رو به حول و ولا میندازن که اگه نتونن تو این بازی های خودی نشون بدن عقب میفتن از قضیه. در حالی که باز کردن درجه سختی های آسون تر رسما اون حول و ولا رو از بین می بره
سیاست های FOMO سیاست های مریض گونه ای اند که عملا محتوایی که میتونه همیشه در دسترس باشه رو ... خب عملا به یه نحوی از دسترس خارج می کنه و محدودش می کنه. بعد یه مدت. ولی من این چند وقته این جوریم که این قدر محتوای گیمینگ هست تو بازار در حالت عادی و خود این مدیوم هم عملا یه محصول لاکچریه، بدون یخورده FOMO تو جاهای مختلف بازار، ذوق مخاطب برای این بازار به وضوح از بین میره و خیلی خشک میشه فضا.
منم نظر جنجالی دارم، اونم چه جنجالی ای!
من یه اعتقادی دارم که هر روز داره برام قوی تر میشه و اونم اینه که سیاست های FOMO تو حوزه ویدیو گیم خیلی خوبن اتفاقا
برای دوستانی که نمیدونن FOMO چیه میشه مخفف Fear of Missing Out و به نوعی به سیاست هایی ابلاغ میشه که توش شما یه محصول یا خدمات رو جوری ازائه میدید که به علت محدودیت زمانی یا هی چیز دیگه، مشتری شما از ترس از دست رفتن موقعیت زودتر میاد سمت محصول شما و اولویت هاش رو تغییر میده تا محصول یا خدمات شما را استفاده کنه قبل از این که از دست برن.
طبیعتا از نوع تعریفی که من نوشتم مشخصه سیاست کثیفیه و هدفش به دام انداختن مخاطبه
ولی باز من معتقدم در مورد ویدیو گیم خیلی چیز موثر و مهمیه. (طبیعتا اگه توش افراط نباشه)
کلا ویدیو گیم یه نوع چیز لاکچریه. نه این که باکلاس باشه، منظورم معنای اصیل لغت لاکچری ـه، یعنی چیزی که لازم و حیاتی نیست و نداشتن اش زندگی کسی رو مختل نمی کنه.
سر همین خیلی راحت یخورده که الویت های شما تو زندگی شکل میگیره، به تبع الویت گیم توش هی سقوط می کنه. یه بخشی از پروسه تشکیل زندگیه متاسفانه و بخش تلخی هم هست.
یکی از داروهاش همین FOMO ـه. من اگه بدونم... چمیدونم مثلا اگه پیش خرید کنم GTA VI رو و همراهش یه PS5 Pro بخرم، میدونم جزو اولین نفرهاییم که این بازی رو به بهترین شکل ممکن بازی می کنه و میتونه تو گرم ترین لحظات بحث و گفتگو در مورد بازی با بقیه شریک باشه. این یه نمونه تازه ضعیف از FOMO ـه که مخاطب پیر و جوون رو برمیگردونه سمت این بازار لاکچری
نمونه های دیگه:
یه بنر از شخصیت محبوبم تو بازی گاچایی که بازی می کنم میتونه باعث شه یک الی چند ماه با ذوق هر روز اون بازی رو بازی کنم،
یه تخفیف تپل واسه یه بازی PvE مثل مانستر هانتر میتونه یهو کلی پلیر رو تو بازی سرازیر کنه که هم برای پلیرهای قدیمی که میخوان تو بخش های اولیه به بقیه کمک کنن مفیده هم برای تازه کارهایی که دنبال پلیر بیشتر برای رد کردن محتوای سخت بازی به صورت Co-op اند.
ایونت های مختلف تو بازی های لایو سرویس با جوایز متعدد هم باعث میشن طرف به بازی برگرده.
یا مثلا نینتندو که کالکشن 35 سالگی ماریو رو محدود عرضه کرد تا مردم برای چیزی که اساسا ارزش خاصی نداره یخورده هیجان داشته باشن و یکم بجنبن
یا حتی این که افزایش قیمت کنسول ها با یه تاخیر جزئی باشه که مشتری ها تو بازار بجنبن برای گرفتن کنسولی که میخوان
حتی انحصاری کردن بازی ها هم یه نوع FOMO ـه. با این فرق که جای زمان به عنوان عامل از دست رفتن فرصت، این پلتفرم مقصد بازیه که این نقش رو بازی می کنه.
من حتی معتقدم یه چیزی مثل درجه سختی شدید بعضی بازی ها هم FOMO اند و یه سری رو به حول و ولا میندازن که اگه نتونن تو این بازی های خودی نشون بدن عقب میفتن از قضیه. در حالی که باز کردن درجه سختی های آسون تر رسما اون حول و ولا رو از بین می بره
سیاست های FOMO سیاست های مریض گونه ای اند که عملا محتوایی که میتونه همیشه در دسترس باشه رو ... خب عملا به یه نحوی از دسترس خارج می کنه و محدودش می کنه. بعد یه مدت. ولی من این چند وقته این جوریم که این قدر محتوای گیمینگ هست تو بازار در حالت عادی و خود این مدیوم هم عملا یه محصول لاکچریه، بدون یخورده FOMO تو جاهای مختلف بازار، ذوق مخاطب برای این بازار به وضوح از بین میره و خیلی خشک میشه فضا.
Google