Nioh 3
این مدت رسما افسرده شدم. توی خودم تغییراتی میدیدم ناشی از خشم, فشار, شرمساری و انواع حس های سرکوب گر. شرمساری از زنده بودن خودم، در حالی که جوونای مملکتم اینطوری کشته شدن.
خشم از اینکه کشور و مردمی با این اصالت, اسیر سلطه ی شیطان هستن...
این مدت از همه چیز از بازی و فعالیت گرفته تا کار و... دست کشیدم. تنها امیدم به یکشنبه ها بود که بالاخره برسه و بریزیم توی خیابونای ونکوور و صدای مردم باشیم...
Nioh3 برای من فقط یک بازی نبود. برای من وسیله ای بود برای جهت دادن خشم هام. برای تکه تکه کردن ظالم هایی که توی سر خودم, هر شب با چشم خیس, به روش Ninja و Samurai تکه تکشون میکردم...
این بازی اوج تکامل این سری بود. یه فرشته ی نجات، با زیباترین و کامل ترین گیم پلی ممکن که به شخصه تاحالا مثل و مانندش رو تجربه نکرده بودم.
نمیتونم گیم پلی و سیستم مبارزه ی بازی رو در قالب کلمه و جمله توصیف کنم! فقط میتونم بگم بهترین سبک مبارزه و گیم پلی رو بین تمام بازیهای زندگیم رو تجربه کردم!
چیزی که برام زیبا بود, این بود که بازی اعصاب خرد کن نبود! بالانس عجیبی داره بازی. مثل بقیه ی بازیای سولز لایک یا nioh لایک نیس که راه به راه trap و sudden death ، کل زحمتای پلیر رو نابود کنه. بازی فقط مهارت بازی کردن پلیر رو میسنجه. نمیخواد پلیر رو با تله های راه به راه و روی مخ, خسته کنه!
بازی به قدری محتوا و ایتم مخفی داره که هرچی بگردی سیر نمیشی! تنوع محیطا, روش های پیدا کردنشون, محیط های مخفی, map بی نظیر، ابیلیتی های بی شمار و لوت های ارضا کننده، فقط گوشه ای از معجزه ی Nioh3 هست.
یه سری از گرافیک بازی بد میگن! من به شخصه nioh 100 رو هم با همین گرافیک میخوام! Nioh با همین گرافیک, حس nioh میده! به شخصه دوس ندارم یه محیط گرافیکی سنگین رو ببینم از این سری! من nioh رو همینطوری میشناسم و خواهم شناخت.
خلاصه اینکه nioh3 جزو بهترین تجربه های زندگیم بود. نه تنها این بازی پیشرفت های عظیمی کرده, بلکه توی بهترین زمان ممکن عرضه شد و به شخصه، منو از یه فروپاشی عظیم نجات داد و منو به زندگی امیدوار کرد...
میدونم که خیلی از کسایی که منتظر این بازی بودن, دیگه نفس نمیکشن... به یاد همه ی اون بچه ها, تا اخرین نفس ایستادگی می کنیم...
به امید آزادی.
مراقب خودتون باشید.
امتیاز: ۱۰ از ۱۰