بازی های شرکت SE همواره برای طرفداران RPG های ژاپنی (JRPG) ارزش خاصی داشتهاند. نوآوری های بدیع، گیم پلی روان، داستان عمیق و کیفیت بالای کار که خصیصه اصلی بازی های این شرکت است باعث شده تا SE برای سال های طولانی به عنوان بزرگترین و بهترین تولید کننده بازی های JRPG در دنیا حرف اول و آخر را بزند. اما مدت هاست که همین شهرت بلای جان این شرکت شده است!
این واقعیت انکار ناپذیر که SE تنها در ساخت بازی های JRPG (که بیشتر بین گیمرهای ژاپنی طرفدار دارد) تبحر دارد باعث شده تا این شرکت در بازار های پر سود غرب حرفی برای گفتن نداشته و عملا جز معدود آثاری چون FF و KH، هیچ عنوان بزرگی که متانسب با سلایق گیمرهای غربی باشد، در آرشیو بازیهای بلند بالای خود نداشته باشد.
از آنجایی که این امر دقیقا در مغایرت با سیاست های دندان گردانه SE است(!)، مسوولین SE بیکار ننشسته و سال هاست که در پی اندیشیدن به تدابیر مختلفی هستند تا با ساخت بازی های غرب پسند به نوعی از این مخمصه در آمده و با زور هم که شده سهم بیشتری از این تجارت پر سود را در دست گرفته و در نتیجه (البته به قول خودشان!) طیف وسیع تری از گیمرها (و به قول خودمان $ بیشتر!!) را به سمت بازی های خود جذب کنند.
TLR نیز ماحصل پیوند نامشروع SE با غرب است که به طرز وحشتناکی قربانی سیاست های پول پرستانه SE شده است. TLR از ابتدا با شعار جذب گیمرهای غربی وارد میدان شده و سازندگان تلاش فراوانی کرده اند تا این اثر بیشتر مورد علاقه گیمرهای غربی قرار گیرد، اما نتیجه کار چیزی جز فاجعه نیست! البته اشتباه نکنید، TLR اصلا بازی نیست، اما به هیچ وجه در حد اندازه های وعده داده شده نیز ظاهر نشده است. بر خلاف ادعا و تلاش سازندگان، TLR اصلا یک JRPG غرب پسند از آب در نیامده و در حد یک JRPG کاملا متوسط باقی مانده است.
اساس طراحی TLR ترکیب و ارایه گیم پلی بازی های غربی در دنیاها و سرزمین های بازی های شرقیست؛ از این رو سازندگان سعی کرده اند تا با تقلید و کپی برداری مستقیم از اثری به نام FFXII و ترکیب آن با عنوان دیگری چون Dynasty Warriors، اثری را خلق کنند که هم گیمرهای شرقی جذب آن شوند و هم گیمر های غربی! (گویا سازندگان بازی تصور میکرده اند که اگر لشکری از موجودات فانتزی را به سبک بازی های غربی در محیط های FF گونه به جان هم بیاندازند، معجزه کرده و ناگهان نظر تمام گیمرهای دنیا را به سمت بازی خود جلب خواهند کرد!!) البته اساس این تفکر و ایده آنچنان هم غلط نیست، اما سازندگان با کپی برداری جزء به جزء از FFXII به جای خلق یک ایده جدید و نو و جایگزین کردن لشکری از سربازان به جای شخصیت های بازی، به بیراهه رفته اند.
شباهت دنیای TLR با دنیای Ivilis (که برای اولین بار در FFTactic معرفی شد و با FFXII به اوج رسید) کاملا مشهود و انکار ناپذیر است. در این دنیای تخیلی میراث به جا مانده از یک تمدن افسانه ای عامل شروع وقایع بازیست. این میراث باستانی، بقایای افسانه ای هستند که نیروی جادویی عظیمی در آنها نهفته است. البته بر خلاف بازی های دیگر این بقایا شامل گوی های کریستالی کوچکی که در داخل دژ های عظیم نهفته هستند نیستند! بلکه اصولا بناهای بسیار بزرگی مانند یک ساختمان عظیم هستند. با کشف نیروهای جادویی این بقایا، افراد قدرت طلب شروع به استفاده منفی و زورگویانه از این نیرو کرده و آرامش کل دنیا را بر هم میزنند و به این ترتیب ظلم و ستم گری در کل دنیا رواج پیدا میکند.
علاوه بر Rush شش شخصیت دیگر نیز وجود دارد که شما میتوانید کنترل آنها را بر عهده گرفته و بازی را با آنها ادامه دهید.
اگر شما عناوین JRPG مختلف که در چند سال اخیر منتشر شده اند را بازی کرده باشید، متوجه خواهید شد که داستان TLR چیز جدیدی تری نسبت به عناوین دیگر ارایه نمیدهد و در سطح کاملا متوسط قرار دارد. البته شروع داستان بسیار کلیشه و تکراریست اما با پیشرفت در بازی کم کم نکات پیچیده و جذاب داستان بازی پررنگ شده و گیمرها را برای ادامه بازی ترغیب میکند.
اما مهم ترین قسمت TLRسیستم انقلابی (البته به قول خود سازندگان!) گیم پلی آن است. شاید شما با دیدن صحنه های نبرد بازی و حظور هزاران جنگجو در آن به یاد عنوان معروف Dynasty warriors بیفتید، اما با کمی بازی کردن متوجه خواهید شد که شباهت TLR به DW در همین جا پایان خواهد یافت، چرا که مبارزات در TLR بر خلاف DW تنها به دکمه زدن های بی هدف و فرستادن دشمنان به هوا خلاصه نمیشود و شما باید گروهی از این سربازان آماده به خدمت (که Union نام دارند) را به سمت آشنای بازی های JRPG هدایت کنید. سیستم مبارزات تلفیقی از نوبتی ATB با Action Real Time است که اندکی المان های بازیهای استراتژی به آن اضافه شده است. همانند بازی های RPG نوبتی، شما میتوانید به سربازان گروه خود دستور داده و آنها را کنترل کنید. هر کدام از گروه سربازان شما به 4 تا 5 گروه کوچکتر تقسیم میشود که قابلیت های متفاوتی نسبت به هم دارند. استفاده درست از این قابلیت ها و صدور دستورات درست به آنها رمز موفقیت در مبارزات است. به عنوان مثال نحوی چینش کماندار ها، شمشیر زن ها و سربازان ترسو!! در مقابل دشمنان نقش به سزایی در موفقیت شما در طول مبارزات دارد. اما مشکل اصلی TLR این است که دادن دستورات مستقیم به گروه ها به راحتی امکان پذیر نیست و محدودیت های بسیاری به همراه دارد. اصولا این دستورات محدود به چند دستور کلی هستند و حق انتخاب گیمرها بسیار محدود است.
یکی از ضعف های اساسی TLR عدم اجازه ایجاد تغییر و شخصی سازی Union هاست و این تغییرات فقط مختص Rush است. اگر شما تمایل داشته باشید که سلاح های اضافی و قابلیت های جدید برای سربازان خود تهیه TLR هیچ چیز قابل عرضه ای برای شما ندارد. البته سلاح ها و قابلیت های سربازان نیز ارتقا پیدا میکند اما زمان این ارتقا به قدری کند است که به هیچ وجه نیاز گیمرها را ارضا نمیکند.
یکی از نوآوری های جالب بازی نوار روحیهی سربازان (Moral) است. طرز کار این نوار به این صورت است که نسبت به تعداد دشمنان در صفحه، وضعیت سلامتی سربازان و ... این نوار کم یا زیاد میشود. با زیاد شدن این نوار قدرت سربازان نیز افزایش یافته و به صورت منسجم تر به دشمنان حمله میکنند اما با خالی شدن این نوار نیروی سربازان نیز کاهش یافته و متفرق میشوند. نحوی پر یا خالی شدن این نوار تا حد زیادی وابسته به حرکات شما در مبارزات است. به عنوان مثال اگر با ورود دشمنان قدرتمند به صفحه به سرعت به آنها حمله کرده و نابودشان کنید، نوار روحیه سربازان پر شده و با قدرت بیشتری به دشمنان حمله میکنند اما اگر با دیدن همان دشمن شما نیز از مبارزه ترسیده و وضیفه نابودی آن را به دیگر افراد واگزار کنید!، این نوار کاهش یافته و سربازان متفرق میشوند.
صحنه های مبارزات مخصوصا نسبت به دیگر قسمت های بازی بسیار عالی از کار در آمده است و انصافا دید سینامتیک قوی بازی از صحنه های نبرد حس بسیار خوش آیندی را به شما القا میکند. اما متاسفانه سرعت پایین سربازان و عدم اجازی افزایش سرعت آنها به مبارزات لطمه شدیدی وارد میکند به طوری که حتی مبارزات ساده نیز وقت بسیار زیادی از شما میگیرد. علاوه بر سربازان، Rush و شخصیت های فرعی دیگر نیز دارای حرکات و ضربات ویژه ای هستند که با اجرای آنها دشمنان به راحتی تار و مار میشوند. تنوع این ضربات در حد نسبتا قابل قبولی قرار دارد و با اینکه تعداد آنها در حد مطلوبی نیستند، اما مبارزات را از حالت یکنواختی در میآورد.
به پایان بردن TLR چیزی در حدود 40 تا 50 ساعت از وقت شما را خواهد گرفت که بسته به علاقه شما برای انجام دادن ماموریت های جانبی ممکن است این زمان کم یا زیاد تر شود. متاسفانه داستان و محتوای داخل بازی به هیچ وجه کشش لازم برای این مدت زمان تولانی را ندارد و گیمرها ممکن است در میان بازی از ادامه دادن بازی منصرف شوند. متاسفانه ماموریت های جانبی متعدد بازی نیز به حل این مشکل کمکی نمیکنند. در طول مراحل بازی ماموریت های متفاوتی وجود دارد که با انجام آنها به شما جایزه های مختلفی تعلق میگیرد اما این ماموریت ها به قدری احمقانه و سطحی هستند که اصولا گیمرها از خیر انجام دادن آن ها خواهند گذشت.
TLR اولین عنوان شرکت SE است که با استفاده از یک موتور خارجی که ساخت خود شرکت نیست، ساخته شده است. این موتور خارجی در واقع همان UE3 خودمان است که در حال حاظر اکثر بازی های موجود با استفاده از آن ساخته میشوند. در واقع این عدم آشنایی سازندگان با محیط و کارایی UE3 و استفاده نکردن از تمام قدرت آن باعث شده تا TLR از لحاظ گرافیکی و تکنیکی ضعف های بسیار زیادی داشته باشد. در واقع نتیجه کلی کار با توجه به سابقه کار سازندگان با این موتور (که چیزی در حدود صفر است!) آنچنان هم بد نیست، ولی به هیچ وجه نیز قابل قبول نیست!
محیط های افسانه ای دنیای TLR بسیار رنگارنگ و بزرگ از کار در آمده است (بر خلاف شهرت UE3) اما این محیط های بزرگ از عدم تعادل در طراحی تکسچر ها به شدت رنج میبرد. به عنوان مثال در بعضی از مراحب کیفیت بعضی از بافت و بنا خارقالعاده است، اما در مقابل کیفیت بعضی از تکسچر های دیگر نیز در حد نسل قبل است. یکی دیگر از اشکالات این مراحل بزرگ کمبود جزییات در آنهاست، به طوری که بعضی از بناهای زیبا که ساخت خودشان کاملا با دقت انجام شده است، خالی از هر گونه جزییاتی هستند! البته معدود اشیایی که در این گونه بنا ها وجود دارند نیز به قدری بی کیفیت و زشت طراحی شده اند که گاهیی ممکن است با خودتان بگویید همان بهتر که این ساختمان ها خالی باشند!!
نور پردازی های محیط به شدت اشکال دارند و اصلا در خور نام یک عنوان نسل بعد نیست. نرخ سرعت فریم در طول بازی اصولا ناپایدار است و در صحنه های شلوغ به شدت افت میکند. دوربین بازی در بعضی از صحنه ها مشکل ساز شده و یا بر روی صورت Rush زوم میشود و یا بر روی یک آبجک بی مصرف در محیط! که عملا گیمر ها را برای ادامه بازی دچار مشکل میکند.از همه اینها بدتر انیمیشن های غیر طبیعی و حتی خنده دار سربازان و شخصیت هاست که باعث میشود شما ندانید که با دیدن آنها باید خندید یا گریست! یکی از نکات خنده دار TLR این است که در بعضی از موارد ناگهان بعضی از سربازان و دشمنان و حتی محیط ها از روی صفحه ناپدید میشوند! تا به اینجای کار باز خوب است چون ممکن است در بعضی از مواقع خود Rush نیز از صفحه روزگار حذف شده و شما مجبور به تماشای لشکر بی فرمانده و حیران بر روی صفحه باشید!
موسیقی و صدا گزاری TLR در حد مطلوبی قرار دارد، ولی اگر شما انتظار یک اثر فوق العاده از SE دارید، باید انتظارات خود را تا حد زیادی پایین بیاورید. قطعات ساخته شده برای TLR اصولا زیبا میباشند، اما واقعیت امر این هست که شما در هنگام مبارزات و مراحل یا اصلا آنها را نمیشنوید و یا در صورت شنیدن آرزو میکنید که ای کاش اصلا نمیشنیدید! چون این قطعات اصلا هیچ ربطی به فضا و اتمسفر بازی ندارند. صدا گزاری محیط در مقایسه با اثری چون IU از کیفیت بحتری برخوردار است، اما کماکان در بعضی از اوقات شاهد شنیده شدن صدا های عجیب و غریبی هستیم که هیچ ربطی به محیط ندارند. دوبله بازی نیز چه در نسخه ژاپنی و چه در نسخه انگلیسی کیفیت بسیار پایینی دارد و اصولا لب زدن شخصیت ها در هنگام صحبت کردن (Lip Sync) با صدای آنها مچ نیست.
در مجموع TLR اثری کاملا متوسط است که سعی داشته با ایده های جدید خود، استاندارد های جدیدی برای بازی های هم سبک خود تعریف کند، اما به دلیل کم کاری سازندگان، به یک عنوان شکست خورده تبدیل شده است. در کل میتوان گفت خیلی از افراد ممکن است تصور کنند که SE سازنده بهترین RPG های دنیاست، اما این طرز تفکر بسیار غلط و اشتباه است چرا که SE سازنده بهترین JRPG های دنیاست و در ساخت بازی های RPG غرب پسند به هیچ وجه تخصص ندارد. ساخت TLR نیز خود شاهدی بر این مدعاست. به نظر میرسد که SE باید برای در دست گرفتن بازار غرب تدابیر جدیدی بیندیشد چون در غیر این صورت با ساخت بازیهای ضعیفی چون TLR علاوه بر این که در بازار غرب به جایی نمیرسد، بلکه موقعیت خود به عنوان بهترین تولید کننده RPG های شرقی را نیز از دست خواهد داد!
گرافیک (5)
با کمی بازی کردن TLR متوجه خواهید شد که میراث واقعی گذشتگان چیزی جز دریایی از باگ نیست!، محیط های زیبا و بزرگ اما خالی از جزییات، افت فریم در صحنه های شلوغ، انیمیشن بد شخصیت ها
موسیقی (6)
قطعات موسیقی زیبا اما بی ربط به تم اصلی بازی، دوبله افتظاح شخصیت ها
گیم پلی (5)
هدایت گروه زیادی از سربازان در ابتدا جذاب است اما با کمی پیشرفت در بازی تکراری و خسته کننده میشود، عدم کنترل مستقیم بر روی سربازان
جذابیت (4)
گیم پلی بازی به شدت خطیست و اجازه هیچ گونه نو آوری و خلاقیتی چه در جلو بردن داستان و بازی و چه در شخصی سازی سربازان و شخصیت ها به گیمرها نمیدهد، داستان عمق لازم برای جلو بردن بازی را ندارد، نبرد با رییس های بازی بسیار جذاب است
امتیاز کل (5.5)
Attachments
آخرین ویرایش:
Google