به عنوان ی گیمر ۲۴ ساله که از سن ۴ سالگی بازی های ویدئویی رو شروع کردم و تا به الان این روند بازی کردنم ادامه دار بوده ، بارها و بارها مورد انتقاد اطرافیانم قرار میگرفتم از این سبک زندگی و این نوع تفریحی و علاقه ای که برای خودم انتخاب کردم.
گاهی پدرم میگفت : بچه تو واقعا دیونه ای کلتو از تو اون تلوزیون بیار بیرون کور میشی!.
گاهی مادرم میگفت : خسته نمیشی انقدر بازی میکنی ؟ واقعا دیونه شدی عقل تو کلت نیست.
اوایل فکر میکردم چون تایم بازیم بالاس خیلی مورد سرزنش قرار میگیرم ، من گیمری نبودم که به هیچ چیزی نرسم و فقط و فقط بازی کنم من نمرات خوبی توی درسام میگرفتم، فوتبالیست به نسبت خوبی بودم ، حتی توی مسابقات pes 2013 توی شهرمون برگزار شد مقام دوم رو کسب کردم یک تبلت جایزه بردم .اما وقتی روز به روز بزرگتر شدم فهمیدم این فقط مشکل من نیست و اکثر گیمر ها حداقل توی ایران با همچین مشکلی دست و پنجه نرم میکنن، این مشکل که مهم نیست چه گیمی بازی میکنی مهم نیست چقدر توش حرفه ای هستی و مهم نیست اون گیم چقدر به تو درس زندگی یاد میده و تورو خوشحال میکنه، از دید بقیه انسان ها که هیچ ایده ای از گیمندارن صرفا گیم زدن یعنی بچه بازی ،تلف کردن وقت ،دیونه شدن و کور کردن چشم.
اول از همه قبول دارم اعتیاد به هرچیزی بده ، اما میخوام صرفا گیم یکبار با بقیه تفریحات مقایسه کنید و ببینید واقعا گیم اونقدری که میگن بد هست یا نه ؟
مثال اولی که واقعا تجربش کردم و باورم نمیشد که جواب داد این بود. با دوستام و دوستای دخترم کلی میرفتم پیش هم و وقت میگذروندیم و هزارتا کار .... میکردیم و نکته جالب اینجاس وقتی به پدرم میگفتم اون کاملا حمایت میکردو میگفت این ی تفریح طبیعی انسانه! یعنی چی ؟ اینکه چند نفر کنار هم باشن و فقط همو برای ارضا جنسی بخوان بعدش همه چی تمام ! ی تفریح معمولی انسانیه؟
من شاید روزی ۵ ساعت گیم میزدم و مدام حرف میشنیدم اما وقتی با دوستام میرفتم بیرون و کلی هزینه میکردیمو هزارتا کار دیگه و ۲۴ ساعت خبری از من نبود میشد ی تفریح معمولی انسانی!
مثال دوم : یک دوست دارم که عاشق ماشینه ، همیشه ماشینشو میشوره براش هزینه میکنه سیستم انداخته و .... ،کل تفریح این بشر اینه که عصرا تک سرنشین میاد بیرون توی شهر میچرخه و صرفا فقط رانندگی میکنه ، بماند که صدای موسیقی ماشینش همیشه گوش خراشه، خب ی ماشین تک سر نشینه که هیچ کار ضروری نداره و باعث ترافیک شهری و الودگی صوتی میشه ، ی تفریح معمولی انسانی حساب میشه اما گیم زدن ی تفریح غیر معمولی و اعتیاد.
مثال سوم : مثال سوم در واقع برادر خودمه که اعتیاد به سیگار داره و تقریبا هر دو روز یکپاکت یا روزی ی پاکتو میکشه، از دید پدر من که خودشم سیگار میکشه ، این ی تفریح که مردا باید تو روزای سخت انجامش بدنو ارامش بگیرن ، اما گیم زدن دیوانگیه.
مثال چهارم: این مثال تقریبا ترکیبیه، اگر شما یک ادم برنامه کن ، اهل مشروب و مواد مخدرو سیگارو بزن برقصو و .... باشید و هر هفته اینکارارو انجام بدید و هر هفته جاهایی برید که توش این اتفاقا میوفته میشه ی تفریح جذاب لاکچری اوپن مایند و .... اما گیم زدن یعنی...
مثال پنجم: این یکم فرق داره یادمه از یک دختر خیلی خوشم میومد و دوست داشتم باش ارتباط بگیرم ، یکی از اشنایان گفت: باش ارتباط گرفتی نگی عاشق گیمو انیمه ای فکر میکنه بچه ای و بات حرف نمی زنه ، و من همونجا کلا پشیمون شدم از اینکه طرفو یکمی مهم میدیدم.
خلاصه بخوام بتون بگم گیم زدن زیاد واقعا بده ادمو از کار زندگی میندازه ، اما اگر اعتیاد خالص در نظرش بگیریم به نسبت تمامی این مثال هایی که توی جامعه اتفاق می افته مقایسه کنیم گیم نه تنها بد نیست بلکه خوبم هست، گیم باعث شد زبانانگلیسی من پیشرفت کنه ، باعث شد بتونم اعصاب خودمو کنترل کنم ، دوستای زیادی پیدا کنم و زود تصمیمنگیرم،
بازی های میازاکی به من یاد دادن که مهم نیست چند بار شکست میخوری ی روزی تو هم پیروز میشی .
مافیا به من یاد داد خانواده اونی نیست که توش به دنیا میای ، خانواده اونیه که براش حاضری بمیری.
جنگ های صلیبی به من یاد : بدون مردم هیچ دولتی سرپا نمی مونه
اگر بخوام چیزایی که از بازی های ویدئویی یاد گرفتمو بنویسم خودش ی ۱۰۰ صفحه ای شاید بشه.
اما میخوام اینو بگم که ما گیمرا هم خودمون هم تفریحمون همیشه زیر سوال میره، اگر ی دختر برای ناخوناش n تومن هزینه کنه هزینه اضافی نیست ولی اگر ما گیمرا بیایم یک دی ال سی یا یک اسکین بخریم خرید احمقانه محسوب میشه.
در کل امیدوارم ی روزی بقیه همونجوری که ما به سلیقه هاشون احترام میزاریم به ما احترام بزارن.
گاهی پدرم میگفت : بچه تو واقعا دیونه ای کلتو از تو اون تلوزیون بیار بیرون کور میشی!.
گاهی مادرم میگفت : خسته نمیشی انقدر بازی میکنی ؟ واقعا دیونه شدی عقل تو کلت نیست.
اوایل فکر میکردم چون تایم بازیم بالاس خیلی مورد سرزنش قرار میگیرم ، من گیمری نبودم که به هیچ چیزی نرسم و فقط و فقط بازی کنم من نمرات خوبی توی درسام میگرفتم، فوتبالیست به نسبت خوبی بودم ، حتی توی مسابقات pes 2013 توی شهرمون برگزار شد مقام دوم رو کسب کردم یک تبلت جایزه بردم .اما وقتی روز به روز بزرگتر شدم فهمیدم این فقط مشکل من نیست و اکثر گیمر ها حداقل توی ایران با همچین مشکلی دست و پنجه نرم میکنن، این مشکل که مهم نیست چه گیمی بازی میکنی مهم نیست چقدر توش حرفه ای هستی و مهم نیست اون گیم چقدر به تو درس زندگی یاد میده و تورو خوشحال میکنه، از دید بقیه انسان ها که هیچ ایده ای از گیمندارن صرفا گیم زدن یعنی بچه بازی ،تلف کردن وقت ،دیونه شدن و کور کردن چشم.
اول از همه قبول دارم اعتیاد به هرچیزی بده ، اما میخوام صرفا گیم یکبار با بقیه تفریحات مقایسه کنید و ببینید واقعا گیم اونقدری که میگن بد هست یا نه ؟
مثال اولی که واقعا تجربش کردم و باورم نمیشد که جواب داد این بود. با دوستام و دوستای دخترم کلی میرفتم پیش هم و وقت میگذروندیم و هزارتا کار .... میکردیم و نکته جالب اینجاس وقتی به پدرم میگفتم اون کاملا حمایت میکردو میگفت این ی تفریح طبیعی انسانه! یعنی چی ؟ اینکه چند نفر کنار هم باشن و فقط همو برای ارضا جنسی بخوان بعدش همه چی تمام ! ی تفریح معمولی انسانیه؟
من شاید روزی ۵ ساعت گیم میزدم و مدام حرف میشنیدم اما وقتی با دوستام میرفتم بیرون و کلی هزینه میکردیمو هزارتا کار دیگه و ۲۴ ساعت خبری از من نبود میشد ی تفریح معمولی انسانی!
مثال دوم : یک دوست دارم که عاشق ماشینه ، همیشه ماشینشو میشوره براش هزینه میکنه سیستم انداخته و .... ،کل تفریح این بشر اینه که عصرا تک سرنشین میاد بیرون توی شهر میچرخه و صرفا فقط رانندگی میکنه ، بماند که صدای موسیقی ماشینش همیشه گوش خراشه، خب ی ماشین تک سر نشینه که هیچ کار ضروری نداره و باعث ترافیک شهری و الودگی صوتی میشه ، ی تفریح معمولی انسانی حساب میشه اما گیم زدن ی تفریح غیر معمولی و اعتیاد.
مثال سوم : مثال سوم در واقع برادر خودمه که اعتیاد به سیگار داره و تقریبا هر دو روز یکپاکت یا روزی ی پاکتو میکشه، از دید پدر من که خودشم سیگار میکشه ، این ی تفریح که مردا باید تو روزای سخت انجامش بدنو ارامش بگیرن ، اما گیم زدن دیوانگیه.
مثال چهارم: این مثال تقریبا ترکیبیه، اگر شما یک ادم برنامه کن ، اهل مشروب و مواد مخدرو سیگارو بزن برقصو و .... باشید و هر هفته اینکارارو انجام بدید و هر هفته جاهایی برید که توش این اتفاقا میوفته میشه ی تفریح جذاب لاکچری اوپن مایند و .... اما گیم زدن یعنی...
مثال پنجم: این یکم فرق داره یادمه از یک دختر خیلی خوشم میومد و دوست داشتم باش ارتباط بگیرم ، یکی از اشنایان گفت: باش ارتباط گرفتی نگی عاشق گیمو انیمه ای فکر میکنه بچه ای و بات حرف نمی زنه ، و من همونجا کلا پشیمون شدم از اینکه طرفو یکمی مهم میدیدم.
خلاصه بخوام بتون بگم گیم زدن زیاد واقعا بده ادمو از کار زندگی میندازه ، اما اگر اعتیاد خالص در نظرش بگیریم به نسبت تمامی این مثال هایی که توی جامعه اتفاق می افته مقایسه کنیم گیم نه تنها بد نیست بلکه خوبم هست، گیم باعث شد زبانانگلیسی من پیشرفت کنه ، باعث شد بتونم اعصاب خودمو کنترل کنم ، دوستای زیادی پیدا کنم و زود تصمیمنگیرم،
بازی های میازاکی به من یاد دادن که مهم نیست چند بار شکست میخوری ی روزی تو هم پیروز میشی .
مافیا به من یاد داد خانواده اونی نیست که توش به دنیا میای ، خانواده اونیه که براش حاضری بمیری.
جنگ های صلیبی به من یاد : بدون مردم هیچ دولتی سرپا نمی مونه
اگر بخوام چیزایی که از بازی های ویدئویی یاد گرفتمو بنویسم خودش ی ۱۰۰ صفحه ای شاید بشه.
اما میخوام اینو بگم که ما گیمرا هم خودمون هم تفریحمون همیشه زیر سوال میره، اگر ی دختر برای ناخوناش n تومن هزینه کنه هزینه اضافی نیست ولی اگر ما گیمرا بیایم یک دی ال سی یا یک اسکین بخریم خرید احمقانه محسوب میشه.
در کل امیدوارم ی روزی بقیه همونجوری که ما به سلیقه هاشون احترام میزاریم به ما احترام بزارن.
Google