نامه ی خداحافظی با ایکس باکس
ایکس باکس عزیز
واقعا متاسفم که باید با تو توی یک نامه خداحافظی کنم، ولی بعد از همه چیزهایی که با هم گذروندیم، نمیتونستم رو در رو این کار رو انجام بدهم. توضیح اضافه نمیدم و الکی وقتت رو نمیگرم، رابطه ی ما تمومه. به تو نمیگم که متاسفم، چون هر چقدر حقیقت تلخ باشه ولی واقعیت اینه که متاسف نیستم. و به تو دلایل احمقانه و مسخره هم نمیدم مثل اینکه "مشکل تو نیستی – مشکل من هستم". به خاطر اینکه حقیقت تلخ تر این هست، این که مشکل واقعا تو هستی.
تو همون کنسولی نیستی که من عاشقش شدم. تو فرق کردی ولی نه در جهت مثبت. جدیدا شروع به خودنمایی کردن، و پز دادن این کردی که من حتما تغییرات تو رو در هر شرایطی قبول میکنم وگرنه باید برم دهنم رو ببندم و خفه بشم. این شدیدا غیر محترمانه و اگه بخوام با تو رو راست باشم، توهین هست. تو یه هدیه ی آسمانی از طرف خدا نیستی اونجوری که فکر میکنی و فکر میکنم این آخرین زمان ممکن باشه که تصمیمم رو بگیرم و به تو نشون بدم من یه سری خط قرمزهایی دارم.
"نمیتونم اجازه بدم این کار رو بکنی، عزیزم!"
من دیگه نمیتونم حسادت احمقانه ات رو تحمل کنم. زمانی که تو مست به خونه اومدی و دادی زدی طوری که تمام همسایه ها میتونستند بشنون که میخوای یه دوربین توی خانه بذاری تا تمام حرکات و حرف هام رو ببینی و بشنوی ... این بیش از خجالت آورانه بود. فردای صبح اون روز که تو هنوز خواب بودی، همه ی بچه های محله اومده بودن ببینن که حرفی که زده بودی واقعیت داشته یا نه، و من حتی نمیتونستم شروع به دفاع از تو بکنم. آن ها نمیتونستن باور کنن تو اون جور اتمام حجتی با من کرده بودی – که اگه من بخوام با تو بمونم باید قبول کنم و به وسایل جاسوسی و بی اعتمادی ـت خوشآمد بگم.
و فکر نکن من فوران های حسودانه ـت رو فراموش کردم که میخواستی من رو حبس کنی. همین چند هفته پیش بود که میخواستی هر روز یک بار، زمانی که سر کار هستی با تو تماس بگیرم که که مطمئن بشی به تو خیانت نمیکنم. و اگر دوستی داشتم که به دیدنم اومده بود، میخواستی هر ساعت زنگ بزنم که مطمئن بشوی که من اجازه نمیدهم همه ی همسایه بیان توی خونه و من را عصبانی کنن. تو گفتی اگه تماسی دریافت نکنی، خودت رو میکشی. این دیگه چه مسخره بازی ای هست؟ این دیگه اونور احمقانه هست. و بله، من متوجه شدم که تو به عقل اومدی و خواسته هات رو پس گرفتی ولی اون، کار خودش رو کرده بود و زخمش رو به جا گذاشته بود.
"بس کن عزیزم، این جوری نباش!"
من میدونم که تو قبلا روابط بسیار بدی رو پشت سر گذاشته بودی. خیلی کسایی بودن که به تو صدمه زدن و از تو فقط سواستفاده کردن – از تو سواستفاده کردن و هیچ وقت حاضر به کمک نشدن. ولی من یکی از اون افراد نیستم، و لایق این نیستم که مانند اون افراد با من برخورد کنی. تو جوری رفتار میکنی که تو غنیمت هستی و من باید ثابت کنم که ارزش تو رو دارم، ولی هیچ چیز نمیتونه انقدر با حقیقت فاصله داشته باشه. من تو رو به خونه م دعوت کردم، و این نبود که تو افتخار بودن در خونه م رو به من داده باشی. من از تو پشتیبانی کردم، با خرج کردنِ پولی که به سختی به دست آورده بودم برای تو. بچه های من اونقدر تو رو دوست داشتن که پول و وقتشون رو پای تو ریختن. ولی این شخص، توی جدید هستی ... تو چنان به ما نگاه میکنی که انگار ما قصد داریم در اولین فرصت ممکن به تو خیانت کنیم.
ما مجرم نیستیم. ما یک خانواده هستیم که تو رو دوست داشتیم.
امیدوار بود که هنوز هم تو رو دوست داشتیم. ولی تو این رو بسیار سخت کردی، هر زمان که یکیمون خواست به تو نزدیک بشه از ما بیشتر و بیشتر خواستی. اونقدر بد شده بود که یه زمان تو گفتی که دیگه نمیزاری با دوستانم جمع بشیم مگه اینکه به یه صورتی به تو پول بدم. این در هیچ رابطه ای درست نیست و من دیگه نمیتونم این طوری به زندگیم ادامه بدم.
و بله، تو اون قانون رو هم درست کردی، ولی گاهی تغییرات بسیار کم و بسیار دیر هستن. چه میشه اگه من وارد این رابطه بشم، و شیش ماه دیگه تو بخوای تمام قوانین رو از اول تغییر بدی؟ من نمیتونم طمع پایان ناپذیر تو رو ارضا کنم. و من نمیتونم احتمال اینکه بعد از مدتی تو به شیوه های پارانوید گونه ـت، که متهمم کنی که به تو خیانت میکنم و تمام خونه رو با قفل آهنیت ببندی، قبول کنم.
به خاطر اینکه میخوام با تو رو راست باشم، به نظرم این تنها حالت منصفانه هست که به تو بگم به جای اینکه از فرد دیگه ای بشنوی ... من یک وسیله ی بازی دیگر رو ملاقات میکردم. نه یه فرد کاملا غریبه و تصادفی ولی یکی از فامیل هات. ایکس باکس، متاسفم ولی من روابط قدیمی ام رو با PC دوباره شروع کردم.
قبل از اینکه تو بگی، بله من هم میدونم PC هم مشکلات و خواسته های خودش رو دارد. ولی PC هیچ زمان نخواست تا خودش رو چیزی جلوه بده که نیست. اون هیچ وقت با من مثل یک مجرم برخورد نمیکنه. اون تمام خواسته های خودش رو اول کار میگه، و کمترین چیز ممکن این هست که من به خاطر این به اون احترام بذارم. و بذار راحت بگم، او بسیار قوی تر از تو هست. و پایین بودن فوران احساستش هم لازم به گفتن نیست. چند روز پیش بود، داشتم StarCraft II رو با 8 نفر دیگه بازی میکردم. ما تمام شب بازی کردیم، عزیزم. و این بسیــــــــــــــار لذت بخش بود. میدونی چقدر برامون هزینه داشت؟ هیچی به جز قیمت خود بازی لعنتی! نه پول اضافه، نه هیچ گونه Microtransaction ای، و نه DLC ای. فقط ما بودیم و یک بازی و فشار دادن شدید کلید ها و دکمه ها.
متاسفم. میدونم این ظالمانه هست. من نباید بی خبر و به این صورت وسط موضوع میپریدم. این واقعا سخته که بعد از این همه مشکلات از دست تو عصبانی نباشم، ولی امیدوارم که تو بتونی نفر بعدی رو که پیدا کردی با احترام و وقار با اون برخورد کنی. الآن میلیون ها نفر وجود دارن که میخوان عاشق تو باشن ... اگر تو بزاری. اون ها حاضرن تو رو ببرن و از تو مراقبت کنن. اونها حاضرن به تو خانه، پول و توجه شون را بدن. ولی میتونم به تو قول بدم اگه وارد رابطه ای بشی که فکر کنی اون ها بدون تو نمیتونن زندگی کنن، اون ها به سرعت – مثل من – به تو نشون میدن که میتونن بدون تو هم زندگی کنن.
خوب، این خداحافظی ماست، ایکس باکس. من با تمام وجود برات بهترین ها رو آرزو میکنم. مواظب خودت باش. اگر زمانی تصمیم گرفتی که از این نوع زندگی خسته شدی و میخوای تغییر کنی، مقداری از خواسته های پولی ات رو کم کنی، از شر وسایل جاسوسی ـت خلاص بشی، و با مردم عادی همراه شی، به من زنگ بزن. تا اون موقع میرم تا پدری از Borderlands 2 دربیاورم.
از استیم!
منبع
Google