طرفداران ژانر FPS

[m.d.makan]

چقدرر عالی بودن چقدر عالی.
واقعا خلاقیت توی این ژانر رو اینجاها باید جستجو کرد، استودیوهای بزرگ و عناوین تریپل A عموما اکثرشون برای این ژانر چیز جدیدی برای ارائه ندارن و صرفا عناوین تجاری و کم ریسک رو تولید میکنن.

این Divine Frequency واقعا بازی ترسناکیه.
خیلی خوب ساختن ، نزدیک به 4 ساعت دیشب بازی کردم.

ولی اون SPRAWL هیجان خالصه بی پَدَر مادر
ضرباهنگ بوده و بعدا شده بازی...
خیلی خوبه ، حتما امتحان کن.

 

[uriel]

این Divine Frequency واقعا بازی ترسناکیه.
خیلی خوب ساختن ، نزدیک به 4 ساعت دیشب بازی کردم.

ولی اون SPRAWL هیجان خالصه بی پَدَر مادر
ضرباهنگ بوده و بعدا شده بازی...
خیلی خوبه ، حتما امتحان کن.

راجب محتوای داستانیش میتونی در حد یک خط توی اسپویلر بگی راجب چیه؟!

 

[m.d.makan]

راجب محتوای داستانیش میتونی در حد یک خط توی اسپویلر بگی راجب چیه؟!

تاکید دمو بیشتر روی بخش گیم پلی هست و خیلی از ویژگیهای داستانی رو رو نمیکنه.
یک باره میندازتت تو اکشن خالص.
به نظرم برای این باید صبر کنیم تا بازی اصلی بیاد.

ولی حتما چند خطی میتونم بنویسم.

Spoiler

دنیای بازی دیستوپیاییه و شخصیت اصلی که اسمش Five هست یه حالت سوپرسولجر ماننده که جزو ارتش این حکومت دیکتاتوریه.
همون اول هم از ما خواسته میشه که رهبر گروه مخالفان/شورشی ها رو ترور کنیم ولی حین بازی بیشتر و بهتر با اون شخصیت آشنا میشیم و از اهداف اونها آگاه میشیم.

در حد دمو همینقدر در دسترسه ، همونطور که اشاره کردم بخش های داستانی بیشتر رو گذاشتن برای نسخه کامل.

 

[m.d.makan]

این چندتا دمو عالی بودن تو این استیم فست:

SPRAWL zero

View attachment 410547

این یکی از بهترین شوترهای ایندی امسال میشه که انصافا اصلا ایندی به نظر نمیرسه.
کمی درش Doom داره ، کمی Halo ، کمی تایتنفال ، Fear و...
ولی کاملا حس نویی داره و ویژگیها درهم و برهم کپی پیست نشدن.
برای دمو واقعا 10 از 10 بود.
اگه PC دارید تو دانلودش شک نکنین ، حجمش 1.5 گیگه.

تاکید دمو بیشتر روی بخش گیم پلی هست و خیلی از ویژگیهای داستانی رو رو نمیکنه.
یک باره میندازتت تو اکشن خالص.
به نظرم برای این باید صبر کنیم تا بازی اصلی بیاد.

ولی حتما چند خطی میتونم بنویسم.

Spoiler

دنیای بازی دیستوپیاییه و شخصیت اصلی که اسمش Five هست یه حالت سوپرسولجر ماننده که جزو ارتش این حکومت دیکتاتوریه.
همون اول هم از ما خواسته میشه که رهبر گروه مخالفان/شورشی ها رو ترور کنیم ولی حین بازی بیشتر و بهتر با اون شخصیت آشنا میشیم و از اهداف اونها آگاه میشیم.

در حد دمو همینقدر در دسترسه ، همونطور که اشاره کردم بخش های داستانی بیشتر رو گذاشتن برای نسخه کامل.

10 دقیقه گیم پلی جدید از SPRAWL zero با توضیحات کارگردان بازی

Sprawl Zero: 10 Minutes of PS2-Retro-Era FPS Gameplay​

 

[unloved]

10 دقیقه گیم پلی جدید از SPRAWL zero با توضیحات کارگردان بازی

Sprawl Zero: 10 Minutes of PS2-Retro-Era FPS Gameplay​

Trepang3

 

[Natural Killer]

برنامه زنده سالگرد ۳۰ سالگی quake

https://www.youtube.com/live/AjrLz30fEZc?si=kFjebk6Aay5Mu_5C

ویدیو دیجیتال فاندری به مناسبت ۳۰ سالگی quake

 

[Isildur]

به مناسبت سی سالگی Quake، ماشین گیمز و بتسدا یک آپدیت مفصل و رایگان شامل یک اپیزود جدید کمپین و یک مپ جدید برای دث‌مچ همراه با ترک موسیقی اوریجینال جدید برای Quake منتشر کردند.

حضور ماشین گیمز می تونه به این معنی باشه که Quake جدید رو در دست ساخت دارند.

 

[uriel]

یک کامنت قشنگی توی یکی از ویدئوهای یوتیوب بازی دیدم، گفتم ترجمه ش رو بزارم واقعا طرف از اون فن های خیلی قدیمیه که کاملا بافت و ساختار نسخه های کلاسیک رو درک کرده که چنین کامنتی رو گذاشته. یک لحظه فکر کردم خودم کامنت رو گذاشتم در این حد با نظرش احساس نزدیکی کردم. متاسفانه این اپیزودهای جدید اصلا و ابدا ماهیت نسخه های کلاسیک رو به ارث نبردن و ترجیح خودم که از فن های قدیمی این فرنچایز هستم اینه که با همه احترامی که برای ماشین گیمز قائلم دوست ندارم که نسخه جدید رو اینا بسازن. این تیم id تا قبل از تعدیل ها واقعا بهترین گزینه برای ساخت یه نسخه جدید ازش بودن که خب این گزینه هم از دست رفت.
کامنت رو میزارم داخل اسپویلر

Spoiler: Quake

من اساساً با چیزی که استودیوی MachineGames تحت نام Quake منتشر می‌کند مخالفم. اینکه این بسته‌های الحاقی را «Quake» بنامند، در حق یکی از منسجم‌ترین و هنرمندانه‌ترین شوترهای تاریخ ظلم است. این آثار تقریباً هیچ درکی از هویت نسخه‌ی اصلی ندارند و به‌جای آن، محصولی سطحی، کلیشه‌ای و فاقد هرگونه جهت‌گیری هنری ارائه می‌کنند.
Quake اصلی فقط یک بازی شوتر نبود؛ اثری بود که بر پایه‌ی یک چشم‌انداز هنری واحد شکل گرفته بود؛ جهانی سنگین، تاریک و خفقان‌آور که از جادو، وحشت کیهانی و آثار اچ. پی. لاوکرفت الهام می‌گرفت. هر اپیزود شخصیت، هویت بصری و فضای منحصربه‌فرد خودش را داشت. جایگاه هر محیط، هر دشمن و هر آیتم با دقت طراحی شده بود و حضور هر کدام دلیل مشخصی داشت.
MachineGames تقریباً تمام این فلسفه را نادیده گرفته است. به‌جای خلق تنش و اتمسفر، دشمنان را بدون هیچ منطق و زمینه‌ای در هر محیطی پخش کرده است. دیگر هیچ دشمنی آن ابهت و تأثیر گذشته را ندارد، چون دیگر در جایگاه درست خودش ظاهر نمی‌شود؛ فقط بی‌هدف در همه‌جا پراکنده شده تا تعداد درگیری‌ها بیشتر به نظر برسد.
آنچه Quake را به اثری فراموش‌نشدنی تبدیل می‌کرد، صرفاً گرافیک یا اکشن آن نبود؛ بلکه خویشتن‌داری و انسجام هنری آن بود. هر اپیزود رنگ‌بندی و شخصیت بصری ویژه‌ی خودش را داشت. هیچ‌چیز تصادفی یا آزاردهنده به نظر نمی‌رسید و بازی از طریق کوچک‌ترین جزئیات محیطی، هویت خود را به بازیکن منتقل می‌کرد.
حتی ساده‌ترین عناصر بازی، از طراحی مراحل و دشمنان گرفته تا اسلحه‌ها و فضای کلی، سرشار از ارجاعات به علوم ماوراءالطبیعه، آثار لاوکرفت و ترس از ناشناخته‌ها بودند. اما این بسته‌های الحاقی تمام آن عناصر را بدون درک دلیل وجودشان با هم مخلوط کرده‌اند و نتیجه را با نام Quake به مخاطب ارائه می‌دهند.
طراحی مراحل نیز از همین فلسفه پیروی می‌کرد. بازی منطق معمول دنیای واقعی را کنار می‌گذاشت و وارد قلمرویی رؤیایی و جادویی می‌شد؛ جایی که هیچ‌وقت احساس امنیت نمی‌کردی. هر قدم می‌توانست آخرین قدمت باشد. ممکن بود زمین زیر پایت ناگهان فرو بریزد یا موجودی هولناک بدون کوچک‌ترین هشداری از دل تاریکی بیرون بیاید. همین غیرقابل‌پیش‌بینی بودن، یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های Quake با Doom بود. Doom درباره‌ی تسلط بر مبارزه است، اما Quake درباره‌ی زنده ماندن در جهانی خصمانه، ناشناخته و غیرقابل‌اعتماد است.
مدیریت منابع نیز کاملاً در خدمت همین فلسفه قرار داشت. مهمات و سلاح‌ها با دقت در اختیار بازیکن قرار می‌گرفتند و هر آیتم ارزش واقعی داشت. اما در این اپیزودهای جدید، اسلحه‌ها و مهمات آن‌قدر بی‌حساب در محیط پخش شده‌اند که بخش بزرگی از تنش و اضطراب بازی از بین رفته است.
شاید بسیاری از بازیکنان متوجه تفاوت‌هایی که از آن صحبت می‌کنم نشوند، و این قابل درک است. اما کسانی که Quake اصلی را در زمان خودش تجربه کرده‌اند و سال‌ها با نگاه هنری به آن فکر کرده‌اند، به‌خوبی می‌دانند چه چیز ارزشمندی از بین رفته است. این موضوع صرفاً نوستالژی نیست؛ صحبت از احترام به یک اثر با هویت هنری منسجم، طراحی هوشمندانه و فلسفه‌ای است که دقیقاً می‌دانست می‌خواهد چه باشد.
درباره‌ی اشتباهات این بسته‌های الحاقی می‌توان ساعت‌ها صحبت کرد. تنها امید من این است که اگر روزی قرار باشد Quake یک ریبوت واقعی دریافت کند، این مسئولیت به استودیویی سپرده شود که روح و هویت نسخه‌ی اصلی را درک می‌کند؛ نه صرفاً مکانیک‌های آن را.