کاراکترپردازی کین و لینچ رو من تو کمتر بازی اینجوری دیده بودم. حالت سینمایی بازی ملاکه اینجا زیاد رو گیم پلی و چیزای دیگه خیلی مانور نمیدن. مثلا حالت متحرک دوربین تو شماره 2 که حس خاص میداد به بازی. یا روانی بازی های لینچ مثلا که مدام به خودش فحش خوار مادر میداد و این تم تارانتینوئی که داشت:دی...