روحش شاد و یادش گرامی باد!

از یه طرف دلم سوخت، چون به هر حال توی نسل هفتم کلی خاطره قشنگ با این استودیو داشتم و عاشق نسخه اول Dragon Age و سری Mass Effect بودم (حتی با وجود گندی که توی پایان ME3 زدن). کلی بازی درجه یک دیگه هم قبل از اینها داشتن که من تجربه نکردم، ولی هرکدوم زمان عرضه جزو غولهای نقشآفرینی بودن. از Baldur's Gate و Neverwinter Nights تا Star Wars: Knights of the Old Republic و Jade Empire.
ولی از طرف دیگه هم مدتها بود که اون بایوور سابق نبود و احتمالاً اکثر اعضای قدیمی دیگه توی استودیو حضور نداشتن و بیشتر اسم بایوور رو یدک میکشید تا روح واقعی استودیو رو.
Mass Effect: Andromeda از نظر دنیای بازی و کاراکترها و داستان، فاصله خیلی زیادی با تریلوژی داشت و به عنوان کسی که تریلوژی رو ۶۰ بار تموم کرده بودم، این رو وسطش ول کردم.
Anthem به خاطر تمرکزش روی چندنفره بودن با سلیقه من جور نبود و سراغش نرفتم، ولی گویا اون هم اصلاً در حد انتظار ظاهر نشد و با وجود بعضی از ویژگیهای جالبی که داشت، هم زمان عرضه نتونست نقدهای خوبی بگیره و هم استقبال مردم ازش جالب نبود.
Dragon Age: The Veilguard رو هم هنوز بازی نکردم و با اینکه شاید ازش بدم نیاد، ولی نمایشهاش زیاد برام جذاب نبود و بعد هم به خاطر یه سری خزعبلاتی که توش چپونده بودن، میمخور شد و به فنا رفت.
به نسخه جدید Mass Effect هم امید زیادی نداشتم و مشخص بود که توی ایدهپردازی برای خلق یه دنیای متفاوت به بنبست خوردن و میخوان برن سراغ جسد تریلوژی و احیاش کنن که با کمک جادوی نوستالژی به موفقیت برسن. ولی به هر حال بدم نمیاومد بعد از سالها یه دیدار دوبارهای با این سری و بانو لیارا داشته باشیم که نشد دیگه.
