خبر رسمی تعدیل گسترده در مایکروسافت؛ نزدیک به ۲۰ درصد کارکنان Xbox اخراج می‌شوند

[Farh@d]

​

مایکروسافت در مجموع ۴۸۰۰ نفر از کارکنان خود را تعدیل می‌کند؛ ۳۲۰۰ نفر از بخش Xbox خواهند بود

مایکروسافت به‌طور رسمی اعلام کرده است که در مجموع حدود ۴۸۰۰ نفر از کارکنان خود را تعدیل خواهد کرد. این تعدیل‌ها عمدتاً بخش‌های فروش و Xbox را هدف قرار داده‌اند.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، حدود ۱۶۰۰ نفر از کارکنان Xbox از همین حالا تعدیل شده‌اند و این روند تا پایان سال مالی ادامه خواهد داشت تا مجموع تعدیل‌های این بخش به حدود ۳۲۰۰ نفر برسد؛ رقمی که معادل نزدیک به ۲۰ درصد از نیروی انسانی Xbox است.

همزمان با این بازسازی گسترده، مایکروسافت در حال فروش یا مستقل کردن چند استودیوی بازی‌سازی و ساده‌سازی ساختار مدیریتی Xbox است. این اقدامات بخشی از برنامه بازسازی کسب‌وکار گیمینگ این شرکت عنوان شده است.

خبر تکمیلی:

استودیوهای ‌Double Fine و Compulsion Games از مایکروسافت جدا می‌شوند و دوباره به مالکیت مستقل بازخواهند گشت.

Ninja Theory و Undead Labs نیز در حال فروش به مالکان جدید هستند، اما بودجه ساخت پروژه‌های فعلی آن‌ها حفظ خواهد شد تا بازی‌های در دست توسعه تکمیل شوند.

مایکروسافت همچنین در حال بررسی آینده Arkane Studios است. گزارش‌ها می‌گویند به‌دلیل افزایش هزینه‌ها و تأخیر پروژه Marvel's Blade، فروش یا حتی تعطیلی این استودیو همچنان یکی از گزینه‌های روی میز است، اما هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده است.
- Business Insider

 

[Cloud Strife]

مجموعا خیلی با این حرفت موافقم. اما بعضی وقتا کلا ما گیمرا یکککم بدسلیقه‌ایم و بعضی وقتا تنها دلیل موثق و معتبر همینه. نمی‌خوام حالا این وسط یه لگدی هم به Overwatch زده باشم چون انصافا بازی به شدت خوش‌ساختی بود و یکی از جریان‌ساز‌ترین FPS های تاریخ. اما خب همون سال ما DOOM 2016 و Titanfall 2 رو داشتیم. در مورد Doom 2016 تا جایی که من می‌دونم id هیچ وقت آمار فروش رسمی به شکل سنتی ارائه نداد اما مجموع فروش Doom 2016 و Titanfall 2 روی هم احتمالا کَسری از فروش انفرادی overwatch هم نشد. در مورد Titanfall 2 هم که تمام قد معتقدم یکی از بهترین FPS های تاریخه، و خب خیلی‌ها هم معتقدن بازی فوق‌العاده‌ایه. حالا اتفاقی که افتاد این بود که این ما گیمرا بودیم که عملا Titanfall 2 رو کُشتیم و Doom هم متاخرا به حاشیه روندیمش و امروز id این چنین توسط مالکش اینطوری قلع و قمع شده. و overwatch رو به چنان موفقیت مالی بزرگی تبدیل کردیم که همین Respawn هم مجبور کردیم بیخیال Titanfall بشه و apex بسازه.

نهایتا عواملی که هم تو هم بچه‌های دیگه گفتن اکثرا درستن. عوامل مختلفی فروش و موفقیت تجاری بازی رو تعیین می‌کنه، اما اصلی‌ترین عامل سَوای وضعیت کیفی بازی، ما گیمراییم. اینو دست‌کم تو خوب می‌دونی. تویی و البته منی که امروز دقیقا سر همین بعضا بدسلیقگی‌هامون، احتمالا هرگز دیگه Killzone نخواهیم دید.

تا صبح می‌تونیم از دلایل آبجکتیو عدم موفقیت مالی KILLZONE 2 و 3 صحبت کنیم. اما نهایتا هم تو هم من خوب می‌دونیم که دلیل اصلیش بدسلیقگی گاه و بی‌گاه ما گیمراست

بدسلیقه که... من همه تقصیرهارو گردن بازی های آنلاین میندازم این بازی ها هیجان و جذابیت بیشتری دارن. بخصوص برای کسایی که با دوستاشون میزنن و خیلی تو بازی هستن، در نتیجه کمتر بازی دیگه ای میتونه این سطح از دوپامین رو براشون داشته باشه.

من خیلی به این مساله فکر کردم، به یه نتیجه شخصی رسیدم. فکر میکنم بازی های آنلاین جایگزین بازی های تو کوچه زمان بچگی های ما شده. یعنی اون هیجانی که گل کوچیک بازی کردن تو کوچه و با بچه محلا برای ما داشت رو الان آنلاین بازی کردن فورتنایت یا CoD داره...

حالا یه زمان ما این هیجان رو از طریق بازی های واقعا جمعی میبردیم، و گیم برامون یه تجربه بدیع و متفاوت تر بود. در نتیجه یه بالانسی داشت برامون، اما الان چون اون تجربه امده تو بازی های آنلاین، هم زمان هر دو حس رو ارضا میکنه. یعنی هم اون دوپامین و لذتی که از بازی کردن با دوستات میبری و هم لذت یه بازی کامپیوتری. در نتیجه یارو بعد سه ساعت آنلاین گیم زدن دیگه یحتمل با خودش نگه بشینم دو ساعت یه بازی داستانی برم! تازه شاید براش دیگه حوصله سر برم باشه، چون قالبا کمتر بازی میتونه واقعا اون سطح از درگیر شدن رو داشته باشه.

مخلص کلام مخاطب بازی های سینگل پلیر و داستانی و ... کمتره. اینا هم تو جذابیت برای نسل جدید و بخش عمده گیمرها که خوب طبیعتا میشن بخش عمده بازار، نمیتونن با بازی های آنلاین رقابت کنن. این میشه که به این کج سلیقگی که میگی میرسیم. مثلا من خودم موقع بازی کردن TDA تمام مدت تشتکم پریده بود، به معنای واقعی کلمه هر مرحله با خودم میگفتم چیه این بازی! چقدر خفن آخه! چه لول دیزاینی! چه آرت دیرکشنی! چه اکشنی! ته اکشن بود برای من! و همش میگم خوب دیگه یه بازیساز چی درست کنه که تو مخاطب خوشت بیاد؟ بعد مثلا ملتی رو عینن میبینم که سمت این نمیرن و در عوض N ساعت فورتنایت میزنن. و وقتی باهاشون صحبت میکنی میبینی طرف اصلا دنبال گیم پلی و داستان و آرت دیرکشن و این چیزا نیست، اصلا نمیفهمه اینارو، دنبال همون تجربه بازی کردن فورتنایته، و اون حس با بقیه بازی کردن رو میخواد.

 

[uriel]

مهرداد به نظرم به صورت کلی اینکه بگیم دنباله ها نمیفروشن الزاما درست نیست. چون مثال نقض خیلی داره. از فرنچایزهای بزرگ مثل AC بگیر که دو سال یبار یه نسخه ازشون میاد، تا بازی های داستانی مثل RE و UC و GoW و کلا خیلی بازی دیگه. اما این وسط یه سری بازی هم بودن که دنباله هاشون انقدر که باید و شاید نفروخته. مثلا همین SM که گفتی یا حتا Horizon و TLoU2. اینجا فکر نمیکنم ما با یه علت جنرال طرف باشیم. یعنی بشه یه عامل مشترک رو پیدا کرد که تو هر سه این بازی ها و یا موارد دیگه مثل همین Doom مصداق داره، برعکس باید کیس بای کیس بررسی کرد دید عامل چیه. مثلا تو TLoU2 علت به نظرم کامل مشخصه، اون لیک مسخره و همه حواشی که کلا دور بازی بوجود امد، فن هارو دو دسته کرد و تا الانم دست از سر بازی برنداشته. تو Horizon: FW شاید بشه تکرار مکررات رو عامل اصلی نامید. اینکه بازی به اندازه کافی پیشرفت نداشت و نتونست مثل شماره اول بدیع باشه و از صدقه سر این یونیک بودن مجابشون کنه به خرید. تو SM2 هم موارد دیگه است.

در نتیجه به نظر من باید این مساله که گفتی رو تبدیلش کرد به یه سوال، و پرسید دنباله یه بازی چطور باشه ملت کماکان میرن سمتش؟ و بعد جوابش رو برای هر کدوم از بازی ها پیدا کرد.

مثلا در خصوص TDA اینکه بگیم Gamepass بی تاثیره خوب مسلما درست نیست، بالاخره یه بخشی از مشتری های بلقوه بازی بخاطر گیم پس نخریدنش، یکیش خود بنده، و البته منتظرم تخفیف بخوره بخرم ولی اینکه بگیم چون رو گیم پس بود شکست تجاری شد هم الزاما درست نیست. چون قبلش باید به چندتا سوال جواب داد:

اولین نکته اینه که شکست تجاری برای Doom: TDA یعنی چی؟ یعنی چه میزان فروشی؟ شماره های قبلی چقدر فروخته بودن؟ استدیو انتظار چه فروشی رو داشت و بر اساس این انتظار چه هزینه ای کرده بودن؟ و استراتژی بازی برای رسیدن به اون میزان فروش چی بوده؟ اگه این مسایل رو درست بررسی کنیم، و بعد داده های آماری درست داشته باشیم که بهمون نشون میده بازی دقیقا در چه زمینه ای بد عمل کرده تازه میشه فهمید علت چی بوده.

مثال میزنم، فرض کنیم ایترنال 1 میلیون نسخه فروخته و سود ده بوده، اما استدیو تصمیم گرفته فروش TDA رو برسونه به 2 میلیون نسخه، و برای این منظور هزینه تولید رو بیشتر کرده، تغییر داده تو گیم پلی تا مخاطب تازه بگیره و ... اما در نهایت این یک میلیون نسخه شده 1500. فروش بیشتر شده به نسبت قبل، اما شکست تجاری بوده، چون هزینه تولیدم بیشتر شده و دیگه با اعداد اولیه نمیتونسته به سود برسه. همین الان اید سافتور بعد این همه اخراجی که میگن 75% بوده شده به اندازه تیمی که Doom 2016 رو ساخت، یعنی اون بازی رو تیمی ساخت که یک چهارم تیم فعلی بوده، در نتیجه شاید بشه نتیجه گرفت هزینه های تولید TDA بین سه تا چهار برابر اون بازی بوده، پس انتظار فروش هم رفته بالا، و شاید حتا از اون ها هم بهتر عمل کرده و با این حال شکست تجاری بوده.

میخوام با این توضیح به این برسم که الزاما شکست خوردن یه بازی به معنای اینم نیست که استقبال ازش کمتر شده. میتونه هزینه های تولید و مارکتینگ و خیلی عامل دیگه هم درش تاثیر گذاشته و باعث بشه علی رغم فروش حتا بیشتر باز ضررده بشه.



علی اینکه TDA یه فرمول تازه و خفنی برای گیم پلی داره به نظرم انکار ناپذیره، بالاخره خیلی تغییر تو بازی دادن، اما نمیشه گفت این دلیل باعث فروش کمتر شده. چون من اصلا سر اینکه TDA کمتر از Doom 2016 یا Eternal فروخته مطمعن نیستم. بالا هم گفتم، سودده نبودن به معنای کمتر فروختن نیست، شاید با هزینه های تولید مچ نبوده، یا نتونسته به اهداف مورد نظر بسه که این تارگت ها بالاتر از نسخه های قبلی بودن.

قدر مسلم اگه Doom جدید همون نسخه قبلی رو میخواست ارایه بده باز یه سری مخاطب رو از دست میداد. این اپروچ تازه هم گیم پلی وایز خیلی خوب بود.

به نظر من این بازی مارکتینگ قوی تری نیاز داشت. باید بیشتر رو گیم پلی بازی و نشون دادن تغییرات به ملت مانور میدادن، و مین وایل بازی رو گیم پس نمیومد. اینجوری میتونست عملکرد بهتری داشته باشه.

خیلی صحبتت درست و منطقیه، کاملا موافقم. میبایست آمارها و داده ها باشن تا نتیجه گیری درست انجام داد. کاملا تایید میکنم صحبتت رو

مجموعا خیلی با این حرفت موافقم. اما بعضی وقتا کلا ما گیمرا یکککم بدسلیقه‌ایم و بعضی وقتا تنها دلیل موثق و معتبر همینه. نمی‌خوام حالا این وسط یه لگدی هم به Overwatch زده باشم چون انصافا بازی به شدت خوش‌ساختی بود و یکی از جریان‌ساز‌ترین FPS های تاریخ. اما خب همون سال ما DOOM 2016 و Titanfall 2 رو داشتیم. در مورد Doom 2016 تا جایی که من می‌دونم id هیچ وقت آمار فروش رسمی به شکل سنتی ارائه نداد اما مجموع فروش Doom 2016 و Titanfall 2 روی هم احتمالا کَسری از فروش انفرادی overwatch هم نشد. در مورد Titanfall 2 هم که تمام قد معتقدم یکی از بهترین FPS های تاریخه، و خب خیلی‌ها هم معتقدن بازی فوق‌العاده‌ایه. حالا اتفاقی که افتاد این بود که این ما گیمرا بودیم که عملا Titanfall 2 رو کُشتیم و Doom هم متاخرا به حاشیه روندیمش و امروز id این چنین توسط مالکش اینطوری قلع و قمع شده. و overwatch رو به چنان موفقیت مالی بزرگی تبدیل کردیم که همین Respawn هم مجبور کردیم بیخیال Titanfall بشه و apex بسازه.

نهایتا عواملی که هم تو هم بچه‌های دیگه گفتن اکثرا درستن. عوامل مختلفی فروش و موفقیت تجاری بازی رو تعیین می‌کنه، اما اصلی‌ترین عامل سَوای وضعیت کیفی بازی، ما گیمراییم. اینو دست‌کم تو خوب می‌دونی. تویی و البته منی که امروز دقیقا سر همین بعضا بدسلیقگی‌هامون، احتمالا هرگز دیگه Killzone نخواهیم دید.

تا صبح می‌تونیم از دلایل آبجکتیو عدم موفقیت مالی KILLZONE 2 و 3 صحبت کنیم. اما نهایتا هم تو هم من خوب می‌دونیم که دلیل اصلیش بدسلیقگی گاه و بی‌گاه ما گیمراست

اون سال واقعا titanfall 2 و Doom هر دو استحقاق جایگاه بهترین رو داشتن. بصورت overall و نتیجه نهایی سایت ها doom بهترین شوتر سال شد توی تعداد جوایز. ولی titanfall 2 به حقش نرسید، واقعا بازیه خارق العاده ای بود.
Overwatch هم با اینکه اصلا تایپ من نبود ولی به لحاظ ساختار حرف نو و جدیدی به حساب میومد و خب جوایز زیادی هم گرفت.
ولی در کل با صحبتت موافقم، سلیقه گیمرها گاهی باعث میشه بعضی بازی ها شدیدا فروش کنن و برخی عناوین هم در عینه شایستگی در رکود باقی بمونن متاسفانه. منتها overwatch موفقیتش رو نتونست با نسخه ۲ تکرار کنه ابدا، در حالی که doom نسخه به نسخه کهگشانی تر و خفن تر شد.

بدسلیقه که... من همه تقصیرهارو گردن بازی های آنلاین میندازم این بازی ها هیجان و جذابیت بیشتری دارن. بخصوص برای کسایی که با دوستاشون میزنن و خیلی تو بازی هستن، در نتیجه کمتر بازی دیگه ای میتونه این سطح از دوپامین رو براشون داشته باشه.

من خیلی به این مساله فکر کردم، به یه نتیجه شخصی رسیدم. فکر میکنم بازی های آنلاین جایگزین بازی های تو کوچه زمان بچگی های ما شده. یعنی اون هیجانی که گل کوچیک بازی کردن تو کوچه و با بچه محلا برای ما داشت رو الان آنلاین بازی کردن فورتنایت یا CoD داره...

حالا یه زمان ما این هیجان رو از طریق بازی های واقعا جمعی میبردیم، و گیم برامون یه تجربه بدیع و متفاوت تر بود. در نتیجه یه بالانسی داشت برامون، اما الان چون اون تجربه امده تو بازی های آنلاین، هم زمان هر دو حس رو ارضا میکنه. یعنی هم اون دوپامین و لذتی که از بازی کردن با دوستات میبری و هم لذت یه بازی کامپیوتری. در نتیجه یارو بعد سه ساعت آنلاین گیم زدن دیگه یحتمل با خودش نگه بشینم دو ساعت یه بازی داستانی برم! تازه شاید براش دیگه حوصله سر برم باشه، چون قالبا کمتر بازی میتونه واقعا اون سطح از درگیر شدن رو داشته باشه.

مخلص کلام مخاطب بازی های سینگل پلیر و داستانی و ... کمتره. اینا هم تو جذابیت برای نسل جدید و بخش عمده گیمرها که خوب طبیعتا میشن بخش عمده بازار، نمیتونن با بازی های آنلاین رقابت کنن. این میشه که به این کج سلیقگی که میگی میرسیم. مثلا من خودم موقع بازی کردن TDA تمام مدت تشتکم پریده بود، به معنای واقعی کلمه هر مرحله با خودم میگفتم چیه این بازی! چقدر خفن آخه! چه لول دیزاینی! چه آرت دیرکشنی! چه اکشنی! ته اکشن بود برای من! و همش میگم خوب دیگه یه بازیساز چی درست کنه که تو مخاطب خوشت بیاد؟ بعد مثلا ملتی رو عینن میبینم که سمت این نمیرن و در عوض N ساعت فورتنایت میزنن. و وقتی باهاشون صحبت میکنی میبینی طرف اصلا دنبال گیم پلی و داستان و آرت دیرکشن و این چیزا نیست، اصلا نمیفهمه اینارو، دنبال همون تجربه بازی کردن فورتنایته، و اون حس با بقیه بازی کردن رو میخواد.

بازم تایید میشه. دقیقا همینطوره. اگر دقیق بخوایم نگاه کنیم اتفاقی که افتاده همینه. فقط شکلشون عوض شده.

 

[MobbMicc]

بدسلیقه که... من همه تقصیرهارو گردن بازی های آنلاین میندازم این بازی ها هیجان و جذابیت بیشتری دارن. بخصوص برای کسایی که با دوستاشون میزنن و خیلی تو بازی هستن، در نتیجه کمتر بازی دیگه ای میتونه این سطح از دوپامین رو براشون داشته باشه.

من خیلی به این مساله فکر کردم، به یه نتیجه شخصی رسیدم. فکر میکنم بازی های آنلاین جایگزین بازی های تو کوچه زمان بچگی های ما شده. یعنی اون هیجانی که گل کوچیک بازی کردن تو کوچه و با بچه محلا برای ما داشت رو الان آنلاین بازی کردن فورتنایت یا CoD داره...

حالا یه زمان ما این هیجان رو از طریق بازی های واقعا جمعی میبردیم، و گیم برامون یه تجربه بدیع و متفاوت تر بود. در نتیجه یه بالانسی داشت برامون، اما الان چون اون تجربه امده تو بازی های آنلاین، هم زمان هر دو حس رو ارضا میکنه. یعنی هم اون دوپامین و لذتی که از بازی کردن با دوستات میبری و هم لذت یه بازی کامپیوتری. در نتیجه یارو بعد سه ساعت آنلاین گیم زدن دیگه یحتمل با خودش نگه بشینم دو ساعت یه بازی داستانی برم! تازه شاید براش دیگه حوصله سر برم باشه، چون قالبا کمتر بازی میتونه واقعا اون سطح از درگیر شدن رو داشته باشه.

مخلص کلام مخاطب بازی های سینگل پلیر و داستانی و ... کمتره. اینا هم تو جذابیت برای نسل جدید و بخش عمده گیمرها که خوب طبیعتا میشن بخش عمده بازار، نمیتونن با بازی های آنلاین رقابت کنن. این میشه که به این کج سلیقگی که میگی میرسیم. مثلا من خودم موقع بازی کردن TDA تمام مدت تشتکم پریده بود، به معنای واقعی کلمه هر مرحله با خودم میگفتم چیه این بازی! چقدر خفن آخه! چه لول دیزاینی! چه آرت دیرکشنی! چه اکشنی! ته اکشن بود برای من! و همش میگم خوب دیگه یه بازیساز چی درست کنه که تو مخاطب خوشت بیاد؟ بعد مثلا ملتی رو عینن میبینم که سمت این نمیرن و در عوض N ساعت فورتنایت میزنن. و وقتی باهاشون صحبت میکنی میبینی طرف اصلا دنبال گیم پلی و داستان و آرت دیرکشن و این چیزا نیست، اصلا نمیفهمه اینارو، دنبال همون تجربه بازی کردن فورتنایته، و اون حس با بقیه بازی کردن رو میخواد.

به نظرم حرفت واقعا درسته. چیزی که گفتی عملا به یه واقعیت تبدیل شده و به نظرم واسه آینده مسیری که داریم به سمتش میریم هم نگران‌کننده‌ست. فقط نمی‌دونم چرا برای من ساعت‌‌ها کولبری تو Death Stranding و چپوندن نردبون و طناب گوشه کنار نقشه یا لت و پار کردن شیطونا تو Doom و ترکوندن مانکنا تو Silent hill 2 بیشتر یادآور بازی‌های توی کوچه زمان بچگی میشه

 

[Cloud Strife]

به نظرم حرفت واقعا درسته. چیزی که گفتی عملا به یه واقعیت تبدیل شده و به نظرم واسه آینده مسیری که داریم به سمتش میریم هم نگران‌کننده‌ست. فقط نمی‌دونم چرا برای من ساعت‌‌ها کولبری تو Death Stranding و چپوندن نردبون و طناب گوشه کنار نقشه یا لت و پار کردن شیطونا تو Doom و ترکوندن مانکنا تو Silent hill 2 بیشتر یادآور بازی‌های توی کوچه زمان بچگی میشه

باز من اینجا یه نظر شخصی دارم، فکر میکنم گیم برای نسل زد و نسل های قبل دوتا تعریف متفاوت داره. کسایی که از قدیم تر گیم رو دیدن و تجربه کردن، مخصوصا از دوره آتاری و میکرو (NES) و سگا (و یا قدیم تر حتا)، بازی های پیکسلی تو تلویزیون های CRT، بعد رسیدن به دوره 3D و عصر PlayStation و ظهرو گرافیک های سه بعدی و ... گیم براشون یه چیزی شبیه معجزه بوده. اصلا تعریف کنسول تو ذهن خود من با خیلی های دیگه از نسل جدید متفاوته. برای همین هنوزم کنسول برام یه وسیله عجیبه! PS5 همون حسی رو داره که میکرو داشت! یه چیزی هست، بهش دسته وصل میکنی، بعد میشه تو تلویزیون بازی کرد و یه چیزی رو کنترل کنی... اما برای نسل جدید دیگه او جادو رو نداره. اون ها کلا گیم رو یجور دیگه شناختن.

ببین ماها روند تولد تا بلوغ و پختگی گیم رو دیدیم و تجربه کردیم. از بازی تو کنسول های 8 بیتی، تا رسیدن به این دنیای عجیب و ری تریسینگ و ... ظهور اکثر فرنچایزهای بزرگ رو دیدیم، خیلی هاشون رو از همون نسخه اول رفتیم... ولی یه نسل تازه ای هست که تا چشم باز کرده و فهمیده ویدئو گیم چیه همه این ها بوده. برای ما CoD مثلا دنباله یه عالم FPS خفن داستانی دیگه بود، حسی مشابه یه سری فیلم، ما چند نسل CoD داستان محور داشتیم، از CoD2 تا 4 و بعد مدرن وارفرها تا اینکه کم کم تبدیل شد به هیولای آنلاین. یعنی این بازی قبل اینکه یه شاهکار مالتی پلیر باشه یه شوتر داستانی خفن بود. و ما CoD رو با این بُعد شخصیتی شناختیم. اما یه نسلی هست که وقتی میشنوه CoD از ابتدای به امر یه بازی آنلاین خیلی خفن میاد تو ذهنش که میتونه با دوستاش بازی کنه...

کلا این مساله تغییر دنیاست. دیدی همیشه یه سری از نسل های قبلی به ما سرکوفت میزدن شما تو رفاهید در صورتی که ما با نور شمع درس میخوندیم و ... اینم از همون جنسه. رفاه عمومی و تکنولوژی باعث شده که ما هیچ وقت نتونیم پرسپکتیو یه سری آدم قدیمی تر رو درک کنیم. آدم هایی که مثلا براشون مدرسه رفتن و درس خوندن یه چیز لاکژری بوده، برای ما یه چیز بدیهی، برای همین اون آدم ها نهایت تلاششون رو میکردن بهش برسن و بتونن سواد داشته باشن، ماها میگفتیم ایکاش اصلا نریم! گیمم همینه. نسل تازه گیم رو یجور دیگه داره میشناسه. خیلی تفاوت دیدگاه داریم. ماها یه مقدار تو گذشته گیر کردیم هنوز. برای همین برای منم همینطوره، حمالی تو DS2 رو به آنلاین بازی کردن ترجیح میدم، چون برای من تدایی کننده لذت گذشته است.

تو روانشناسی اصلا یه مساله ای هست، اسم دقیقش الان یادم رفت، ولی میگن چه تروما و چه یه علاقه ای که ریشه اش در گذشته است، وقتی در بزرگسالی باهاش روبرو میشی، رفتارت با اون مساله مناسب سنت نیست، مناسب زمانیه که اون تروما یا علاقه در تو شکل گرفته. برای همین وقتی مثلا از یه چیزی وحشت داری عین بچه ها میترسی، یا مثلا ماشین کنترلی میبینی هم باز مثل بچه ها باهاش بازی میکنی. من که شخصا در مواجهه با یه سری گیم عین بچه ها رفتار میکنم و اصلا همینشو دوست دارم

 

[RoadRash]

این حرف در خصوص اخراج چند نفر کامل صدق میکنه، اما وقتی با تعدیل فله ای طرفیم یعنی مساله این چیزا نیست. یعنی ناکارآمدی یا درآمد بالا یا کهولت سن یا لگبت و هرچیز دیگه ای عاملش نبوده، ناترازی مالی منجر شده.

کاهش نیرو فکر کنم 75% اید هم یعنی کوچیک شدن استدیو و شاید دادن یه شانس دوباره به تیم. یعنی احتمالا Doom: TDA شکست تجاری بوده، و دیدن این هزینه ها به این درآمد نمیخوره، و سعی کردن تیم رو تا جای ممکن کوچیک کنن، عوض تعطیلی.

فکر نمیکنم کسی دقیق بدونه کیا رفتن و چه بلایی قراره سرشون بیاد، اما Jez Corden گفته اغراق آمیزه این حرف ها و قرار نیست کلا تیم فنی از بین بره و دیگه بیخیال انجین بشن و سوییچ کنن رو UE. البته به حرف های این بشر خیلی نمیشه اعتماد کرد چون یه رگه هایی از فن بوییسم درش هست همیشه، اما با کمال میل امیدوارم این دفعه حق باهاش باشه و اید تک رو نکشن.

کلا یکی از دلایل بی هیجان بودن بازی های نسل جدید و تکراری شدنشون همین ساخته شدن با یه انجینه. قبلا که هرکی انجین خودش رو داشت، این انجین بر اساس فلسفه بازی تعریف میشد، و به کل بازی هویت میبخشید. از نوع رندر و رنگ بندی بگیر تا فیزیک و ... اما وقتی همه بازی ها با یه تولز ساخته بشن، ناگذیر خروجی هم یه شکله، بخصوص تصویر نهایی.

اینکه چرا Doom جدید نفروخت هم به نظرم اصلا ربطی به گیم پس نداره، چون مالتی پلتفرم بود. و این بازی رو PS5 و PC هم عملکرد خوبی نداشت راستش. شاید علتش فاصله گرفتن از ریشه های اصلی Doom ـه، نمیدونم، ولی برای من بهترین شوتر این چند سال اخیر بود. با لحظه به لحظه اش حال کردم و واقعا دوست دارم بدونم ملت چرا استقبال نکردن. با چی بازی حال نکردن؟ یا اصلا مساله یه چیز دیگه است و باید تو مارکتینگ پیدا کرد؟ ولی مارکتینگش هم بد نبود انصافی... نمیدونم بازی چی نداشت که پلیرها بیان سمتش، ولی من شخصا مجذوبش شدم.

وقتی استودیویی کارمند زیادی داشته باشه یا باید از پس هزینه‌های خودش بربیاد یا بره تحت نظر یه ناشر بزرگتر. قدیم میشد شکست یه بازی یا فروش نچندان مطلوبش رو ندید و فرصت بیشتری داد ولی تو شرایط امروزی واقعا زیر یک میلیون نسخه فروختن فاجعه‌ست.

تک پست قبلی به آریا گفتم قطعا علتش رو اگر به ما هم بگن خوب میشه. نظر شخصیم این هست که همه چیز داره میره سمت گیمرهای جدید و گیم باید خیلی کژوآل باشه و احتمالا خوش بگذره. این بازی بهشون حس پیچیدگی میده

هرکی هم بازی رو خریده طرفدار قدیمی این بازی بوده.

پ.ن: دیروز نوشتم، متاسفانه یادم رفته ارسال کنم خوبه فروم نوشته رو نگه میداره

 

[ultimate team 2]

یک سری دلایل شکست تجاری دووم دارک ایجیز رو گفتید ولی مهم ترینش تگ ۸۰ دلاری بود که اگر اشتباه نکنم اون زمان مایکروسافت واسه بازی گذاشته بود بعدم محتوای کم و ری تریسینگ اجباری و نبود مولتی پلیر و نبودن دیتا در دیسک و تغییرات زیاد و لول دیزایننینگ فاجعه و ... اینا بودن

در مورد گیم پس هم دوستان درست گفتند یک سری کلا گیم پس نبود اصلا دووم رو نمیخریدند و تجربه نمیکردن اون مبحث که بازی از ریشه های خودش دور شده هم کاملا درسته

در مورد گیم پس هم خودمو مثال بزنم که کلا همون دووم ۲۰۱۶ رو هم بازی نکرده بودم قبل اینکه کنسول مایکروسافت و گیم پس رو بگیریم . از دووم ۲۰۱۶ خیلی خوشم اومد بعد اترنال این دارک ایجیز رو گرفتم اصلا خوشم نیومد بازی تغییرات بدی نسبت به اترنال و ۲۰۱۶ داشت لول دیزاینینگ بازی هم که از نظر من فاجعه بود در نتیجه دراپش کردم قطعا امثال منم زیاد بودن و اینم برمیگرده به خود سازنده ها .

در مورد گیم پس هم چه خوب چه بد خیلی از مشتری های مایکروسافت بخاطرش کنسول تهیه کردند وجذب اکوسیستمش شدن حالا بد هم باشه مایکروسافت نمیتونه کنسلش بکنه .حالا سنگ بزنید بهش بگید بده .مایکروسافت کنسلش کنه خیلیا کنسولشو کنسل میکنن و نتیجه ناشر بودن هم میشه این .البته مایکروسافت روی پی سی ناشره ولی در قبال سونی هم ناشر باشه نتیجه ش اینه

 

[MyJinx]

تام وارن گفته توسعه نسخه جدید Doom شروع شده! قبلا هم یه گزارشی اومد که گفت حرف و حدیثای مربوط به ترکوندن تیم id به اون صورت بزرگنمایی شده، نبوده و تیم در حدیه که دووم سال ۲۰۱۶ رو ساختن.
بنظرم از شدت نگرانی و دلواپسی دیگه بیاید بیرون. خودشونم که واکنش نشون دادن و گفتن ما زنده ایم.
باید حداقل یسال صبر کرد و اگه خبری از این استودیو نشد اونوقت بیایم بگیم اینا کارشون تموم شد.

 

[Wander]

کلا نمی شه انتظار داشت یکی با سابقه 1000 ساعتی فقط فورتنایت یا یه بازی انلاین دیگه بیاد بفهمه داستان پردازی و کارگردانی و بعد هنری و مسایل فنی بازی ها چیه چون یه تازه وارده و اصلا تجربه ای غیر ازین چند تا بازی انلاین نداشته. بازی های آنلاین، کاری کرده که به سادگی تمام هر شخصی تبدیل به یه گیمر میشه و بسادگی حتی با یه گوشی مبایل که توی جیب همه هست می تونه تو جمع دوستاش ادعای گیمر بودن کنه در صورتی که از نظر قدیمی ها اصلا اون گیمر نیست ولی خب توی نسل جدید این آدم یه گیمر تلقی میشه.حالا این آدم کلی ازین گیما میره اگه واقعا علاقه به گیم و دنیاش داشته باشه بیشتر توش بخواد عمیق بشه میاد سمت بازی های داستان محور و به اون سطح از کیفیت فورتنایت دیگه راضی نمیشه و هی میخواد بره همه چیو تست کنه و با همه مدل تجربه ای آشنا بشه و تازه بفهمه که لذت گیمر بودن چیه چون اون چیزی که داشت تجربه میکرده در حد همون فست فودی بودی که خیلی موقت گشنگیت رو برطرف می کنه ولی هیچ موقع جای شام و نهار رو نمی گیره واسه آدم یا اینکه در حد همون بازی های آنلاین فست فودی می مونه و ادامه میده و تهشم احتمالا رهاش می کنه چون دوستاشم دیگه بازی نمی کنن. ولی خیلی ها توی فامیل با کالاف مبایل شروع کردن و بعدش میان از من در مورد رزیدنت اویل 8-9 و پراگماتا و الدن رینگ سوال می کنن پس مشخص میشه طرف میخواد بیشتر توی این فضاها غرق بشه و دیگه اون کالافه راضیش نمی کنه

 

[NaRiiMaN]

تام وارن گفته id Software تو مراحل اولیه ساخت Doom بعدیه.

 

[Love Console]

تام وارن گفته id Software تو مراحل اولیه ساخت Doom بعدیه.

خب اینم برای دوستان همیشه نگران ‌....
تا اون موقع بساط گیم پس هم جمع شده ایشالله ....

 

[MobbMicc]

باز من اینجا یه نظر شخصی دارم، فکر میکنم گیم برای نسل زد و نسل های قبل دوتا تعریف متفاوت داره. کسایی که از قدیم تر گیم رو دیدن و تجربه کردن، مخصوصا از دوره آتاری و میکرو (NES) و سگا (و یا قدیم تر حتا)، بازی های پیکسلی تو تلویزیون های CRT، بعد رسیدن به دوره 3D و عصر PlayStation و ظهرو گرافیک های سه بعدی و ... گیم براشون یه چیزی شبیه معجزه بوده. اصلا تعریف کنسول تو ذهن خود من با خیلی های دیگه از نسل جدید متفاوته. برای همین هنوزم کنسول برام یه وسیله عجیبه! PS5 همون حسی رو داره که میکرو داشت! یه چیزی هست، بهش دسته وصل میکنی، بعد میشه تو تلویزیون بازی کرد و یه چیزی رو کنترل کنی... اما برای نسل جدید دیگه او جادو رو نداره. اون ها کلا گیم رو یجور دیگه شناختن.

ببین ماها روند تولد تا بلوغ و پختگی گیم رو دیدیم و تجربه کردیم. از بازی تو کنسول های 8 بیتی، تا رسیدن به این دنیای عجیب و ری تریسینگ و ... ظهور اکثر فرنچایزهای بزرگ رو دیدیم، خیلی هاشون رو از همون نسخه اول رفتیم... ولی یه نسل تازه ای هست که تا چشم باز کرده و فهمیده ویدئو گیم چیه همه این ها بوده. برای ما CoD مثلا دنباله یه عالم FPS خفن داستانی دیگه بود، حسی مشابه یه سری فیلم، ما چند نسل CoD داستان محور داشتیم، از CoD2 تا 4 و بعد مدرن وارفرها تا اینکه کم کم تبدیل شد به هیولای آنلاین. یعنی این بازی قبل اینکه یه شاهکار مالتی پلیر باشه یه شوتر داستانی خفن بود. و ما CoD رو با این بُعد شخصیتی شناختیم. اما یه نسلی هست که وقتی میشنوه CoD از ابتدای به امر یه بازی آنلاین خیلی خفن میاد تو ذهنش که میتونه با دوستاش بازی کنه...

کلا این مساله تغییر دنیاست. دیدی همیشه یه سری از نسل های قبلی به ما سرکوفت میزدن شما تو رفاهید در صورتی که ما با نور شمع درس میخوندیم و ... اینم از همون جنسه. رفاه عمومی و تکنولوژی باعث شده که ما هیچ وقت نتونیم پرسپکتیو یه سری آدم قدیمی تر رو درک کنیم. آدم هایی که مثلا براشون مدرسه رفتن و درس خوندن یه چیز لاکژری بوده، برای ما یه چیز بدیهی، برای همین اون آدم ها نهایت تلاششون رو میکردن بهش برسن و بتونن سواد داشته باشن، ماها میگفتیم ایکاش اصلا نریم! گیمم همینه. نسل تازه گیم رو یجور دیگه داره میشناسه. خیلی تفاوت دیدگاه داریم. ماها یه مقدار تو گذشته گیر کردیم هنوز. برای همین برای منم همینطوره، حمالی تو DS2 رو به آنلاین بازی کردن ترجیح میدم، چون برای من تدایی کننده لذت گذشته است.

تو روانشناسی اصلا یه مساله ای هست، اسم دقیقش الان یادم رفت، ولی میگن چه تروما و چه یه علاقه ای که ریشه اش در گذشته است، وقتی در بزرگسالی باهاش روبرو میشی، رفتارت با اون مساله مناسب سنت نیست، مناسب زمانیه که اون تروما یا علاقه در تو شکل گرفته. برای همین وقتی مثلا از یه چیزی وحشت داری عین بچه ها میترسی، یا مثلا ماشین کنترلی میبینی هم باز مثل بچه ها باهاش بازی میکنی. من که شخصا در مواجهه با یه سری گیم عین بچه ها رفتار میکنم و اصلا همینشو دوست دارم

بعضی از قسمتای کامنتتو که می‌خوندم اگه امکان و ویژگی‌ش محیا بود دو بار لایک می‌کردم. یعنی تا این حد باها شون موافقم.

حقیقتش از یه طرف الان نگاه کردم دیدم صدای خودم داخل تاپیک اکو میشهو درست نیست تاپیکو بیارم بالا از یه طرف بی‌ادبی میشه کلی‌ وقت گذاشتی و این کامنت معرکه رو نوشتی حداقل کار این بود که منم وقت بزارم نظرمو بگم حالا یگم خلاصه‌ تر.

ببین چیزی که میگی در خصوص تفاوت ذاتی نسل ما و نسل به تعبیر تو زد نه فقط درست و دقیقه بلک کتمان‌ناپذیره هست. اما شخصا به نظرم باید یکم محتاط بود سر سپردن تمام افسار مارکت و گیشه دست این گروهی که تحت عنوان گیمر نسل زد کتگورایز می‌کنیم و مضاف بر اون با پذیرفتن استانداردهای به زعم منن گاها اشتباهشون به عنوان حتی یه عُرف و هنجار مقبول و پیش‌فرض، عملا داریم این پیچیدگی رو برای خالقین و ناشرین بازی‌ها ایجاد می‌کنیم که باید تصمیمتونو بگیرید که ترجیج میدید مخاطب عمده و اصلی ساخته‌توت کدوم قشر گیمرها باشه. و حتی فراتر از اون قرار دادن اونا به عنوان مخاطب اصلیشون و دایورت کردن بقیه رو ممکنه تپجیه هم بکنیم حتی.

واقعیت “به نظر من” اینه که قطعا ما به عناوین مولتی‌پلیذ چند نفره اصلا نیاز داریم. یعنی خود من اولین کَسیم که به یه بازار تماما متعلق به عناوین مثلا “فاخر” تک‌نفره اعتراض می‌کنن. من احتمالا بدون CS2 و Battlefield و COD اصلا زندع نمونم بابا اما آخه ببینیم چخ بلایی سر این صنعت اومد که ما بازی‌ای مثل Doom TDA داریم که نمیدونم حتی هزینه توسعه خودشو درآورده یا نه. و احتمالا هرگز هم نخواهیم فهمید چون با این تِمپو و اراده‌ای که آشا شازما و مایکروسافت دارن id رو تعدیل می‌کنن احتمالا سال بعد این موقع اصلا کسی تو استودیو نباشه که بخواد آمار مالی بده. اما مورد اسفناکش واسه من این نیست که چرا نسل زد باریو تحویل نگرفت.. دقیقا دلایل مبسوط و دقیقی که تو آوردی برای بستن پرونده‌ این سوال کافیه. چیزی که منو آزار میده اینه که احتمالا عمذه افرادی که شدیدا بهش بی‌توجهی کردن اتفاقل هم سن و سال ماها و حتی ار ما پیرمردترهاست. همین دردناکهه. اینطور نیست که فقط نسل زد ایگنورش کرده باشه. با بازی جوری رفتار شد که انگار وجود نداشت. حال اونکه نه تنها وجود داشت بلکه یکی از محشرترین شوترای نسلم تحویل دادن بندگان خدا. خب من نمی‌تونم مثلا این موضوعو بپذیرم که مثلا یکی از دلیل غالب عدم توفیق تجازیش این بود که بازی مارکتینگ درستی نداشت، گیم‌پلیشو درست معرفی نکرد و به همین دلیل نسل زد باهاش آشنا نشد که بخرتش. داریم از قشر و گروهی صحبت می‌کنیم که اگه اراده کنن نوشتار تتوی محل خصوصی یه بنده خدایی رو در کسری از دقیقه پیدا می‌کنن. یعنی هم سطح دسترسی به داده‌شون در اون حد جامعه هم ابزار مختلفشو دارن. یعنی من باور کنم که TDA نفروخت چون در موردش کسی چیزی ندونست؟ نمیخوام مغلطه کنم.) درسته خب بازی تبلیغات خوبی نداشت. ولی انصافا یه سال از عرضه‌ ش گذشته. بازخورد مخاطبای امثال منو توش موجوده، نظرات کارشناسا موجوده. امتیازات عالیش موجوپه. بابا Eternal اگه اشتباه نکنم متاکرینیک must play دشت کرد و TDA هم اوپنش بالای ۸۵ شد. بازی تخفیفاشو هم حنی خورده. بابا من اون روز داشتم تو یوتیوب یه ویدیو می‌دیدم طرف چند تا بازی معرفی کرده بود که خیلی ازش تعریف کرده بود یکیشم DOOM TDA بود. ویدیو میلیونی ویو خورده بود. خب چند تا امثال همین مطالب و ویدیوها موجودن که بهتر از هر مارکتینگی بازیو تبلیغ و مهرغی میکنن؟ خب غیر از اینه اگه طرف اهل دل بود با یه فریم از کانسپت آرتای بازی هم کافی بود تا رفته بود سمت بازی. حتی اگه دیده و شنیده در مورد بازی، ترجیح داده جای اون مثلا BO7 رو بگیره چون بدسلیقه‌ست بازی اگه مشکل پرفورمنس داشت و نفروخت دیگه انصافا داغونتر از ELDEN RING نبود که پرفومنسش. می‌دونم قیاس مع‌الفارغه البته انصافا. ولی غیر اینه که واسه تک تک اینا مثال نقض وجود داره؟ واسه همین میگم TDA نفروخت چون مخاطب قدرشو ندونست (بدسلیقه‌ست).



نهایتا به نظر خود من بازی ویدیویی (دست‌کم عناوینی که ماها اسمشو‌ میذاریم بازب) باید سرگرم‌کننده باشن اما نه به قیمت اینکه تمام معیارها و ارزش‌های کلاسیکشو نادیده بگیره. حالا من نه در جایگاهیم که اصل بتونم در این مورد نظر تخصصی بدم نه اصلا دانش سوادشو دارم. شاید کلماتم زیادی قلمبه به نظر مرسه. راستش احساس می‌کنم دارم از حرص و جوش پرت و پلا می‌گم، اما حرفم سادست انصافا. می‌گم به عنوان توسعه‌ دهنده جای اینکه به هر رذالتی تن بدیم ، سعی کنیم مخاطبمونو چیزخور کنیم. یعنی یا انقد نابغه و شگفت‌انگیز مثل راکستار باشیم که آنچنان هنرمندانه دو نوع مخاطب رو تلفیق کنیم که کوچک‌ترین اختلاف نظری بین ما پیرمردا و نسل جدید سر این نباشه که این بازی خارق‌العاده‌ست و صدها میلیون نفر از الان واسض زنبیل گذاشتن از هر قشر و سلیقه‌ای. که خب شدنی نیست. راکستار شدن (از نظر درک و شناخت تمام مخاطباشون) شدنی نیست. البته معتقدم میازاکی سر Elden Ring و بعضی استثناهای دیگه هم تا حد زیادی همچین دستاوردی داشتن. یا هم نهایتا مجبوریم یه گروه رو مجبور کنیم که دنباله روئه اون یکی گروه بشه. یعنی یا باید ما پیرمردارو ببندن به بتل‌رویالو گس‌و مولتی‌پلیر (خطرناکتذین و سرطانترین نمونه‌ش هم محتوای ریلیتی شوی موخر کانال گیمینگ mrbeast ئه) و ما مجبور شیم تمکین کنیم (که الان تا حدی نزدیکش شدیم) یا هم جای اینکه بیایم id رو به خاطر حال ندادن به نسل جدید تنبیه کنیم و تا دسته تعذیللش کنیم، و به خاطره‌ها وصلت بدیمش، بیایم و نسل جدید قدرنشناسو بکشونیم سمت این بازیا (که قول میدم بعدا بیان ازمون تشکر کنن و ابراز ندامت کنن). یا هم حالت سومش حالت فعلیه که بذاریم پول و فروش و بازار ازاذ کار خودشو بکنه که نتیجه‌ش بشه اینکه یه روز id تعدیل شه یه روز visceral تعطیل شه یه روز خبر بیاد تیم فورتنایت epic games انقد بزرگ شده که داره ساختمون جدید واسه جا دادن بر و بچ جدیدش احداث می‌کنه.

این نظر منه و احتمالا اکثریت هم اصلا باهاش موافق نباشن اما به نظرک باید یه نهادی ارگانی چیزی باشه که به شکل دستوری نظارت کنه و مسیر سازی کنه سر تعادل و نسبیت انتشار محتوای بازی، و استودیوهای کاردرست مثل اید و غیره رث اصلا ساپورت گنه و حفاظت کنه در برابر همچین قلع و قمع‌هایی. وگرنه اگه الان فقط اقتضای بازارو معیار صرف قرار بدیم ممکنه به دستاوردهای مالی فوق‌العاده‌ای برسیم تو کوتاه مدت، اما تو بلند مدت شاید ویدیو گیم به اون شکل سنتی خودشو از دست بدیم. اگر جایز و مقبوله که یه نهادی به توزیع عادلانه قومیت‌ها و جنسیت‌ها نظارت کنه و انگربودا رو شیاه پوست و کربه‌المنظر کنه و سامورایی سیاه همجنسباز بده به خوردمون پس میشه نهادی هم باشه که به حفظ و نشر چیزی که ویدیو گیم رو ویدیو گیم کرده بپردازه. چه میدونم. جای اینکه جان کارمک افسانه‌ای بیاد عملکرد رقت‌انگیز مایکروسافتو ضمنی توجیه کنه یا فلان ژورنالیست بیاد ماله بکشه که id سرپاست و داره دووم بعدیو میسازه، بیان مایکروسافتو اکس‌باکسو (یا هر ناشر و مالک دیگه‌ای رو) به شکل عملی، به بند بکشن. نه ابراز تاسف و مقاله محزون کار کنن. بلکه بیان واسه همچین تعدیل و اخراج و خبطی، چنان جریمه و عقوبتی بذارن که واسه ناشر و مالک نصرفه. و خب همزمان با اون نسل جدیدم بت برنامه‌ریزی‌های درست بکشن سمت اینت. وگرنه این چیزا رو اگه به بازار آزاد و رقابتی اگه واگذار کنیم، به نظرم ممکنه ویدیو گیم رو به اون شکل سنتی خودش از دست بذیم.

شرمنده اگه داخل تاپیک یه رمان کوتاه تالیف کردم و سرتو درد آوردم.

راستی اوایل صحبتم یه حرفی زدم که الان پسش میگیرم. گفتم حرفمو خلاصه نر میگم. پرت و پلا گفتم. دیگه طول و طوسل تر از این نمیشد به نظرم

 

[Isildur]

یه گزارش خوب از آخرین وضعیت استودیوهای اکس‌باکس بعد از طوفان:

https://www.gamespot.com/articles/xbox-after-the-layoffs-studios-left-and-what-theyre-making/

 

[Terova]

یک سری بازی ها دوره اونها تمام شده یک زمانی شاید به خاطر شرایط گذشته گیمرها جذب این بازی ها میشدن اما نسخه های جدید اونها فقط گیمرهای قدیمی جذب میکنه به خاطر همین نباید روی اینها ریسک کرد و با بودجه هنگفت اونها ساخت چون قطعا ضرر ده میشن
DOOM و Geow و Halo از این دست هستند

 

[NaViiDii]

یک سری بازی ها دوره اونها تمام شده یک زمانی شاید به خاطر شرایط گذشته گیمرها جذب این بازی ها میشدن اما نسخه های جدید اونها فقط گیمرهای قدیمی جذب میکنه به خاطر همین نباید روی اینها ریسک کرد و با بودجه هنگفت اونها ساخت چون قطعا ضرر ده میشن
DOOM و Geow و Halo از این دست هستند

شجاعتت رو تحسین میکنم امین

 

[He!n3ger]

یک سری بازی ها دوره اونها تمام شده یک زمانی شاید به خاطر شرایط گذشته گیمرها جذب این بازی ها میشدن اما نسخه های جدید اونها فقط گیمرهای قدیمی جذب میکنه به خاطر همین نباید روی اینها ریسک کرد و با بودجه هنگفت اونها ساخت چون قطعا ضرر ده میشن
DOOM و Geow و Halo از این دست هستند

Geow و Halo رو قبول دارم و واقعا مایکرو نباید بیشتر از این ادامشون بده ولی DOOM رو نمیدونم. شاید یه جور بشه نجاتش داد.

به نظرم نسل جدید گیمر ها بیشتر از اینکه دنبال اسم باشن دنبال تجربه هستن. یعنی میرن سراغ بازی ای که قراره بهشون یه تجربه جالب ارائه بده. مثلا همین Halo یا گیرز سال هاس که فقط یه اسم دارن به گیمر میفروشن. کلا نسل قدیم گیمر ها خیلی تو قید و بند اسم و شماره و آی پی بودن ولی نسل جدید دیگه اینطور نیستن. دلیل اینکه میبینیم سازنده ها و استدیوهای قدیمی دومینو وار دارن از تا مرز نابودی میرن همینه که سال ها بود که صرفا داشتن اسم میفروختن به مخاطب.