میخوام یه انیمه جدید شروع کنم که تموم شده باشه My Hero Academi ارزش دیدن و وقت گذاشتن داره یا نه خیلی تینیجر پسنده ؟؟
دست رو چه چیزی هم گذاشتی
کار خوبیه
ولی به شدت تینیجر پسنده. در نتیجه آب و روغن قاطی می کنی اگه ببینینیش
=================
نشستم فصل چهارم Ascendance of Bookworm رو یه چند قسمتی دیدم و این قدر اقتباس بد و تیکه تیکه ای بود که بهم اتفاقا انگیزه داد چند جلد آخر رمان که مونده بود بخونم رو با قدرت ادامه بدم و داستان اصلی رو تو رمان به اتمام برسونم.
کاری ندارم چقدر انیمه در حق اثر اصلی و لایت ناول اش اجحاف کرده و هیچ کدوم از نقاط قوت شو اقتباس نکرده، ولی خود لایت ناول واقعا عالیه.
این که بگم AoB یه کار ایسکای مخصوص مخاطب های خانم ـه، واقعا کم فروشی اثره. درسته تو بطن کار هیچ تمرکز عمیقی روی اکشن یا پلات توییست خفن نیست، داستان هم حالت ادونچر هم حتی نداره عملا. وقتی از دور نگاه می کنی واقعا خیلی عجیبه برات که چی داره AoB که این قدر خوبه... و به نظرم برای همینه این قدر انیمه بد از آب دراومده. چون یه چیز کلی ای از رمان کشیده بیرون که دقیقا همه نداشته هاش رو به رخ می کشه تا داشته هاش رو!
AoB یه کار به شدت سیاسی ایه. نه این که بیاد شر و ور در مورد چمیدونم کاپیتالیسم و نژادپرستی و آزادی جنسی و این مزخرفات با استعاره تحویل بده، نه! کاریه که توش شخصیت اصلی با یه تمرکز شدید روی یه هدف خیلی روشن باید راهشو از وسط کلی فکشن و اشراف و حتی مردم عادی پیدا کنه و این وسط متحد جمع کنه، دامنه نفوذشو تو سطوح مختلف کشور گسترش بده، نقطه ضعف دشمن هاشو دستش بگیره، اطلاعات از هر جایی که هست جمع کنه و ذره ذره ذره برای هدفش که گسترش صنعت چاپ و مطالعه کتاب ـه (I'm serious
) قدرت سیاسی ای رو جمع کنه که کسی نتونه جلوی جاه طلبی هاش وایسه.
و شخصیت اصلی هم یه کرم کتاب مهربونیه که وقتی ایسکای میشه اوایل رسما از شدت مریضی نمیتونه پا به پای هم سن هاش بیشتر از چند دقیقه راه بره وگرنه غش می کنه میفته
نمیدونم چطور توضیح بدم، روند پیشروی شخصیت رزماین از اول داستان به عنوان یه رعیت مریض حال تا وقتی میره تو صومعه، بعد منطقه اشراف زاده ها، و بعد آکادمی و... هم طبیعیه هم خیلی دنبال کردنی و پر پیچ و خم. یه سری جاها شده رزماین واقعا حس Mary sue بودن بده به خواننده (مخصوصا به خاطر نقش مکمل قوی ای که فردیناند داره و عملا همه ضعف های شخصیت رزماین رو پوشش میده تو داستان) ولی به نظرم روی هم رفته داستان خیلی خوب از آب درمیاره شخصیت ها و کارکردشون رو.
داستان کامل روی یه روند منظمی زمانش به جلو حرکت می کنه و شخصیت های فرعی و اصلی همه تو این جریان زمان و روایت داستان دچار تحول میشن و هیچ وقت دچار سکون شخصیتی نمیشن و همه هم فرصت درخشش زیاد دارند. رزماین مخصوصا خیلی خوب از آب درمیاد این وسط و درخشش اش تو نقاط مختلف داستان واقعا بی نظیره. من فکر کنم لای لایت ناول هایی که خوندم کمتر کاری هیجان انگیزتر از چپتر Saint Merchant تو بخش پنجم این داستان بوده و کل این چپتر فقط دو نفر اند که نشستن با هم معامله می کنند، ولی به غایت هیچی خفن تر از جریان دیالوگ این شخصیت ها و دست بالایی که یکی نسبت به اون یکی سعی می کنه بگیره نیست!
متاسفانه انیمه این کار در نادرترین حالتی میتونه نقطه قوت رمان رو از آب دربیاره. چون اصل ارزش AoB به تمام چپترهای ریز و درشتیه که محتواش ملاقات شخصیت ها و جزئی ترین تعاملات شون طی هر کدوم از این ملاقات هاست که دونه دونه خشتی میشن که نهایت ازشون نقاط اوج داستان ساخته میشه.
نمیتونم به هر کسی رمان رو پیشنهاد بدم، چون میگم، خیلی داستان اش فراز و نشیب نداره (البته تاکید روی "خیلی" باید کرد چون بخش پنجم داستان که Pay-off خیلی چیزهاست زیاد فراز و نشیب داره
)
به هر صورت برای من کنار ری:زیرو و موشوکو تنسی رسما جزو سه غول ایسکای محسوب میشه از لحاظ غنا و ارزش.
Google