گزارش ماکروسافت Senua را برای فروش Ninja Theory رونمایی کرد

[Farh@d]

​

براساس گزارش‌های جدید، Xbox در جریان رویداد هفته گذشته خود بازی جدید Senua را معرفی کرد تا بتواند توجه سرمایه‌گذاران را جلب کرده و خریداری برای استودیوی Ninja Theory پیدا کند.
استودیو Theory در میان چندین استودیویی قرار دارد که با خطر تعطیلی از سوی مایکروسافت مواجه هستند.

طبق گزارش Game File، مایکروسافت برنامه تعطیلی یا جداسازی Ninja Theory را قبل از نمایشگاه Xbox Game Showcase در ۷ ژوئن نهایی کرده بود. هدفشان این بود که «وعده یک بازی تازه رونمایی‌شده، علاقه سرمایه‌گذاران به استودیو را جلب کند.»
اما ظاهراً این استراتژی طبق برنامه پیش نرفته و گزارش‌ها همچنان نشان می‌دهند که Ninja Theory در حال تعطیلی است. در حالی که استودیوهای دیگری مثل Compulsion و Double Fine در حال مذاکره با مایکروسافت برای جلوگیری از تعطیلی هستند، Ninja Theory احتمالاً تعطیل خواهد شد.

XBOX Revealed Senua to Attract Ninja Theory Buyer

 

[u.s.a]

بر خلاف اکثریت، من شدیدا با این آی پی حال میکنم و هر دو نسخه رو دوبار تموم کردم. اتمسفرش یه حالت سیک و مریضی داره که شدیدا حال میکنم باهاش اون زمزمه ها، با خودش حرف زدن، فضای دارک و پازل هاش رو به شدت دوست داشتم. گیم پلی و کامبت سیستمش هم خدایی خوب بود. حالا در حد GOW نیست، ولی قابل قبول بود. گرافیکش هم که واقعا نیازی به تعریف و تمجید نداره از بس خفن بود. با خود سنوا هم شدید حال می کردم. یه حالت خل وضعی داشت که باحال بود، نمیشه توضیح داد

در کل امیدوارم این آی پی ادامه پیدا کنه. پتانسیل بالایی داره.

 

[m.d.makan]

همینم غلطه. منهای اینکه کلا در هیچ زمینه ای و تحت هیچ شرایطی مقصر فروش نرفتن بازی ها پلیرها نیستن، یه بازی مثل Prey هم اصلا بازی درجه یک و خفنی نیست و اینکه فروش نرفته جای تعجب نداره اصلا!

Prey متاش 79 ـه، یعنی یه بازی کاملا معمولی. هیچ نکته خاصی هم نداره، و شخصا میتونم یه لیست بلند بالا از ایرادات فاحش این بازی درست کنم، منجمله بزرگ ترین ایرادش که همون گنگ بودنه و اصلی ترین عامل برای فروش نرفتن یه بازی. وقتی یه استدیو میاد یه بازی کاملا معمولی و متوسط تو یه ژانر اساسا کم مخاطب درسته میکنه اما با بودجه بالا، طبیعیه که مخاطب کمی داشته باشه و با اون فروش هم نتونه هزینه هارو جبران کنه. پس دیگه نباید یقه گیمرهارو گرفت که های چرا نمیایید بازی رو بخرید!

حالا این بازی ها که هیچ، ما کلی شاهکار درجه یک مثل Ico و SotC داریم که عملا رو بیشتر بازیسازهای بعد خودشون تاثیر گذاشتن و جزو آثار ماندگار ویدئو گیمن، و با این حال فروش نرفتن و شکست تجاری بودن. حتا ریمستر و ریمیک SotC هم فروش نداشته. اینجا هم گیمر مقصر نیست و اینکه چه بازی خفنی و چقدر نوآورانه است و چقدر بازیسازهای دیگه ازش الهام گرفتن دلیل نمیشه ملت هم بخوان بخرن اینارو!

ضمن اینکه به نظر من حتا اگه در یه حالتی بخوایم تغییر سلیقه گیمرهارو به عنوان دلیل شکست یه سری بازی اسم ببریم، مقصر این تغییر سلیقه هم باز خود استدیوها و ناشرهای بزرگ هستن.

من میتونم با همه متنت همراه باشم الا اینکه میگی Prey یه بازی کاملا معمولیه.
یا اینکه گنگه ، آره میتونه گنگ هم باشه ولی از نوع خوبش.
یکسری از پلیرها به بلادبورن/دارک سولز و... هم میتونن بگن گنگ.
این بازیها با همین رویکرد ساخته شدن که دست پلیر رو نگیرن ، مخصوصا تو ساعات اولیه بازی ولی بعدش کم کم موارد گیم پلی تو ذهن پلیر کلیک میخوره و جاش رو پیدا میکنه.

Prey بدون تعصب یه شاهکاره ، نه یک کلمه کم نه یک کلمه بیش.
حاضرم شرط ببندم بالای 80 درصد پلیرهایی که از بازی بد میگن 5-4 ساعت هم پای بازی وقت نزاشتن.
البته همیشه پلیرهایی پیدا میشن که از یه سبکی به هیچ عنوان خوششون نمیاد و این طبیعیه ولی حرفم در مورد کسیه که با سبک آشناست و میگه Prey یه بازی معمولی یا حتی ضعیفه.
مواردت و ایراداتت به بازی رو اگه حوصله کردی لیست کن و بنویس ، من هم حتما جواب میدم.

همونطور که تو همین پست بالا گفتم همه بازیها رو نمیشه با یک تئوری یک کاسه کرد ، سنجید و یا نقد کرد.
با همین رویکرد در تایید و ادامه پستت چه فیلمهای شاهکاری که دیده نشدن ، چه موسیقیهایی که شنیده نشدن ، منتقدها اونها رو درک نکردن ... من این رو متوجهم.

اما در مورد مثلا Prey جامعه ایمرسیوسیم باز یه کمیونیتی داره (در واقع داشت) که مثلا Deus ex هارو روی سرشون حلوا حلوا کردن و به لطف تبلیغات خوب کلی فروش داشتن.
اما سر Prey پلیرهای همین کمیونیتی هم حتی بخش زیادیشون نخریدن بازی رو.
حالا بخش تبلیغات اشتباه ، اسم اشتباهی که بتسدا به استودیو اجبار کرد بماند که کم بهشون ضربه نزد (البته این مورد کامنت تو رو تایید میکنه).
اما میخوام بگم چه بازیهایی که سالانه روی استیم یا جاهای دیگه منتشر میشن ، تو دوره ارلی اکسس با کلی باگ و گلیچ و خام بودن ؛ نقص گیم پلی و... اونهم بدون تبلیغ و پلیرها بین خودشون برجستش میکنن و کلی به فروش میرسن.
این در مورد یکسری از بازیهای شاهکاری مثل Prey یا عناوینی که نام بردی صورت نمیگیره.
من همه این رو به دوش سازنده نمیندازم.

اما اینکه میگی سلایق پلیرها تغییر کرده خب منم همین رو میگم ، اینکه میگم پلیرها احمق شدن و... یکدفعه و یکشبه با یه بشکن که نبوده.
من اشاره کردم به بازیهای سالانه و...
این تغییر حتما از سمت برخی از ناشرها بوده که صنعت رو بردن به سمت خاصی ، شکی درش نیست.
بالاخره اونی که میکاری رو برداشت میکنی ، بخشی از پلیرهای الان هم درصد نه چندان کمی ازشون نتیجه همین روند هستن.

 

[Cloud Strife]

من میتونم با همه متنت همراه باشم الا اینکه میگی Prey یه بازی کاملا معمولیه.
یا اینکه گنگه ، آره میتونه گنگ هم باشه ولی از نوع خوبش.
یکسری از پلیرها به بلادبورن/دارک سولز و... هم میتونن بگن گنگ.
این بازیها با همین رویکرد ساخته شدن که دست پلیر رو نگیرن ، مخصوصا تو ساعات اولیه بازی ولی بعدش کم کم موارد گیم پلی تو ذهن پلیر کلیک میخوره و جاش رو پیدا میکنه.

Prey بدون تعصب یه شاهکاره ، نه یک کلمه کم نه یک کلمه بیش.
حاضرم شرط ببندم بالای 80 درصد پلیرهایی که از بازی بد میگن 5-4 ساعت هم پای بازی وقت نزاشتن.
البته همیشه پلیرهایی پیدا میشن که از یه سبکی به هیچ عنوان خوششون نمیاد و این طبیعیه ولی حرفم در مورد کسیه که با سبک آشناست و میگه Prey یه بازی معمولی یا حتی ضعیفه.
مواردت و ایراداتت به بازی رو اگه حوصله کردی لیست کن و بنویس ، من هم حتما جواب میدم.

همونطور که تو همین پست بالا گفتم همه بازیها رو نمیشه با یک تئوری یک کاسه کرد ، سنجید و یا نقد کرد.
با همین رویکرد در تایید و ادامه پستت چه فیلمهای شاهکاری که دیده نشدن ، چه موسیقیهایی که شنیده نشدن ، منتقدها اونها رو درک نکردن ... من این رو متوجهم.

اما در مورد مثلا Prey جامعه ایمرسیوسیم باز یه کمیونیتی داره (در واقع داشت) که مثلا Deus ex هارو روی سرشون حلوا حلوا کردن و به لطف تبلیغات خوب کلی فروش داشتن.
اما سر Prey پلیرهای همین کمیونیتی هم حتی بخش زیادیشون نخریدن بازی رو.
حالا بخش تبلیغات اشتباه ، اسم اشتباهی که بتسدا به استودیو اجبار کرد بماند که کم بهشون ضربه نزد (البته این مورد کامنت تو رو تایید میکنه).
اما میخوام بگم چه بازیهایی که سالانه روی استیم یا جاهای دیگه منتشر میشن ، تو دوره ارلی اکسس با کلی باگ و گلیچ و خام بودن ؛ نقص گیم پلی و... اونهم بدون تبلیغ و پلیرها بین خودشون برجستش میکنن و کلی به فروش میرسن.
این در مورد یکسری از بازیهای شاهکاری مثل Prey یا عناوینی که نام بردی صورت نمیگیره.
من همه این رو به دوش سازنده نمیندازم.

اما اینکه میگی سلایق پلیرها تغییر کرده خب منم همین رو میگم ، اینکه میگم پلیرها احمق شدن و... یکدفعه و یکشبه با یه بشکن که نبوده.
من اشاره کردم به بازیهای سالانه و...
این تغییر حتما از سمت برخی از ناشرها بوده که صنعت رو بردن به سمت خاصی ، شکی درش نیست.
بالاخره اونی که میکاری رو برداشت میکنی ، بخشی از پلیرهای الان هم درصد نه چندان کمی ازشون نتیجه همین روند هستن.

منم میتونم با همه حرف هات موافق باشم و برعکس هیچ مخالفتی هم نکنم، و نتیجه بگیرم علت علاقه ماها به گیم ها سلیقه است. یعنی نگاه ماست که تعیین میکنه از یه چیز خوشمون بیاد یا نه، همینم باعث میشه من گنگی بازی برام زننده باشه، تو برعکس بگی یه گنگی دلپذیر داره که همراه با کشفه. اینم تعیین میکنه که من نوعی بازی رو بخرم یا نه.

سلیقه شخصی رو بزاریم کنار و بخوایم به میانگین نظرات منتقدین نگاه کنیم Prey با متا 79 میشه یه بازی صرفا خوب و معمولی. اینکه گیمرها ازش استقبال نکردنم مستقیما به سازنده و ناشر ربط داره. در هیچ کجای دنیا نمیان علت فروش نرفتن یه محصول رو در کج سلیقگی مخاطب پیدا کنن.

حتا کسایی که میرن سمت ساخت آثار فاخر هم توجیه هستن، طرف میدونه من دارم یه چیز خیلی خفن میسازم، ولی میدونم که قرار نیست همه ازش استقبال کنن. چون دست گذاشتم رو یه ترکیب خیلی خیلی خاص که باب سلیقه عموم نیست و دیگه فرق نداره اینو چقدر خوش ساخت بسازم. چون میدونم اکثرا حال نمیکنن. اینجور مواقع کسی که میتونه یه مقدار کمک کنه به این ضعف ناشره. یعنی انقدر خوب مارکت کنه، انقدر نقاط خوب رو بلد کنه، و مخاطب رو انگولک که ترقیب شه از سر کنجکاوی هم که شده یه ناخونکی بزنه ببینه چیه.

مثلا سونی این کارو برای Deathloop عالی انجام داد و رو حساب انحصاری بودنش و کیفیت و تبلیغات عالی من نوعی که اصلا مخاطب این بازی های روگ لایک طور کلا نیستمم رفتم سراغش. ولی اگه ولش کنی به امون خدا طبیعیه یه عده کمی میخرن.

حالا اینجا مسوولیت و تصمیم به عهده سازنده و ناشره. که چقدر میخواد رو تز فکری و خط مشی خودش بمونه و در ساخت این مدل بازی ها اصرار بورزه، ولو به قیمت فروش نرفتن؟ و چطور اینکارو میکنه که بتونه به حیات خودش هم ادامه بده؟ هنر اینجاست که یا عین فرام سافتور انقدر یه کار خفن و درست و دقیق و با سماجت انجام بدی که تبدیل بشه به یه چیز پرطرفدار و در واقع عوض انطباق با بازار تو سلیقه گیمرهارو تغییر بدی، یا بودجه و اسکوپ گیمت رو درست برداری تا بتونی با همون فروش کم و مخاطب اندک هم به حیاتت ادامه بدی.

من مشکل بازی هایی مثل HB2 رو دقیقا این میدونم و به همین دلیل میگم تعطیل شدن این مشکل مایکروسافت نیست واقعا. ببین هیچ کس به اندازه من با مایکروسافت اینجا مشکل نداره، منباب دفاع ازشون نمیگم، واقعا مایکروسافت تا تونسته از اینا حمایت کرده، مشکل این وضع امثال NT خودشونن! طرف یه ایده داره که با ضریب هوشی پایین هم میشه فهمید صرف نظر از کیفیت بازی، مخاطب خاصی نداره و قرار نیست این بازی به شدت خاص رو طیف زیادی بازی کنن. مالتی پلتفرم هم باشی باز عدد زیادی نمیفروشه. ولی با این حال N سال صرف ساخت بازی کرده و بودجه ای براش خرج شده که مشخصا بازی قرار نیست برش گردونه!

تازه یه فکتی بهتون بگم، ویس اکتور ناصر تو بازی من، استیون هارتلی، بابای سنوآست. از ابتدا خوب همیشه مارو در جریان روند ساخت Hellblade میزاشت. میگفت HB2 بزرگتر و کامل تر بوده، اما انقدر ساختش طولانی میشه که به اجبار میان کاتش میکنن، نصفش میشه HB2 و نصف دیگه هم HB3 که قرار بود بیاد و بابای سنوآ خودش بشه یه شخصیت فیزیکی و حتا موشن کپچرش هم انجام شده بوده... ولی ظاهرا کنسل میشه. یعنی میخوام بگم NT بعد N سال پروداکشن حتا نمیتونه همون ایده نیش و خاصش رو کامل بسازه و به اجبار یه بازی نصفه و نیمه رو میدن بیرون! بازی که کار ندارم حالا خوبه یا بد، اما از اول تا آخرش راه رفتنه با مینیموم گیم پلی. این چه استدیویی که بعد این سال تجربه هنوز درک درستی از اسکوپ پروژه اش نداره و با وجود سرمایه مایکروسافت باز نمیتونه تو 5 6 سال ایده اش رو کامل بسازه؟ اونم یه گیمی که پروداکشنش حداقل ساده است. قرار نیست N مدل مکنیک گیم پلی پیاده کنن، کامبت، AI، فیزیکی پیچیده... همش موشن کپچر و در آوردن یه اتمسفره... اگه از پس اینم بر نمیای خوب چرا باید ازت حمایت بشه؟

 

[arash1996]

دقیقا سطح صنعت رو در چه زمینه ای ارتقا داده ایشون که حالا ما باید ممنونش هم باشیم؟

ماکان جان اصلا اون جمله‌ای که نقل قول کردی رو کامل خوندی؟ گفتم که در زمینه روایت داستان. البته شاید ارتقا دادن عبارت مناسبی نباشه چون بازی‌های دیگه‌ای هم باید در این سطح و با این کیفیت عرضه بشند تا بشه چنین حرفی رو زد.
سالی هزارتا بازی کوچک و بزرگ منتشر میشه و من هر سال به تعداد انگشتان دست بازی جدید بازی می‌کنم و درنتیجه اصلا نمی‌تونم خودم رو مرجع سنجش کیفیت داستان همه بازی‌های صنعت بدونم (و حتی در صورت تجربه همه بازی‌ها هم دانش این کار رو ندارم)، اما هیچ بازی AA یا AAA رو تا به حال بازی نکردم که کاملا خودش رو وقف موضوع روان‌پریشی کرده باشه. مهم‌تر از این، در زمینه روایت داستان هم من بازی دیگه‌ای رو در سطح نسخه اول Hellblade نمی‌دونم. خودم داستان یه بازی مثل BioShock Infinite رو ترجیح میدم و در زمینه لور هیچ اثری رو رقیب بازی‌های میازاکی نمی‌دونم، اما به‌نظرم شیوه روایت داستان Hellblade بی‌نظیره.

اگه کسی دوست داشت که نظر کمی عمیق‌تر من رو درباره داستان بازی بخونه، من مقاله‌ای رو در این مجله چاپ کردم (شروع مقاله از صفحه 29 فایل) که سال گذشته در تاپیک خود بازی هم لینکش رو گذاشته بودم. طبیعتا همه این حرف‌ها نظر شخصی منه و کاملا قبول دارم که عده‌ای با اون مخالف باشند، البته اگه مخالفت فقط در زمینه موارد نسبتا پوچی مثل جذابیت ظاهری شخصیت اول نباشه که همون‌طور که آریا گفت، سنوئا از این نظر هم مشکلی نداره.


پ.ن: نسخه دوم در همه زمینه‌ها منهای جلوه‌های بصری و صوتی و حس و حال مبارزات تن به تن نسبت به نسخه اول پسرفت کرده بود؛ به‌خصوص بخش پازل بازی که به شکل قابل توجهی کمرنگ‌تر شده. با این وجود، یک Hellblade ضعیف‌تر همچنان از 90 درصد از بازی‌های AA و AAA صنعت بهتره البته می‌دونم کسی که نسخه دوم رو با قیمت کامل خریده (برخلاف من که روی Game Pass بازیش کردم)، ممکنه بخاطر کوتاه بودن Hellblade II هیچ تعریفی از اون رو قبول نکنه که بهش حق میدم. اما اگه من فقط دو گزینه داشته باشم که یکیش 200 ساعت bloat یوبی‌سافتی و اون یکی 5 ساعت تجربه سینمایی Hellblade II و هر دو با قیمت یکسان باشه، راحت‌ترین انتخاب زندگیم رو انجام خواهم داد

خوندم داداش، همونم منظورمه، HB2 از نظر روایت و داستان و شخصیت پردازی و کلا هرچی منظور خودت هست دقیقا چیو ارتقا داده و چه دست آوردی داشته؟ چی ساخته که قبلش نبوده؟ از نظر فنی؟ از نظر روایی؟ فرمی؟ محتوا؟ چی؟ دقیقا به چه شکل صنعت رو برده جلو و پوش کرده؟ سواله واقعا. خوشحال میشم نظرت رو بشنوم. گیر و این چیزا نیست. صحبت میکنیم

من که یادم نمیاد جایی از داستان Hellblade II دفاع کرده باشم. اما جواب سوالت رو با دفاعم از نسخه اول این مجموعه میدم:
هم از نظر فنی که با binaural audio و صداهای Furyها بازی‌باز در جایگاه این شخصیت روان‌پریش قرار می‌گیره. هم از لحاظ محتوایی چون تا جایی که می‌دونم سابقه نداشته در حوزه AA و AAA کنترل کسی رو به دست بگیریم که به این شکل واضح ثانیه به ثانیه بازی داره از درون خرد میشه. مثلا می‌تونم Cyberpunk 2077 و مشکلی که شخصیت V با Relic داره رو مثال بزنم. در سایبرپانک یه جاهایی به اقتضای داستان مشکلات درونی V رو می‌بینیم که این موضوع تا حد زیادی از شخصیت‌های دیگه پنهانه و در بیشتر زمان‌های دیگه بدون مشکل در حال ساطور کردن دشمنان هستیم که با توجه به جهان باز بودن بازی این مسئله کاملا منطقیه و جور دیگه‌ای اصلا نمیشه اون رو متصور شد. اما در Hellblade صداهایی که سنوئا می‌شنوه دائما بهش میگن که «تو احمقی»، «قطعا کشته میشی»، «آخه Hela چرا باید توی بی‌خاصیت رو قبول کنه» و مواردی مثل این. از طرفی یه اندک صداهای مثبت‌اندیشی هم وجود دارن که مثلا میگن «سنوئا یه جنگجوئه و بخاطر همین Hela قبولش می‌کنه». منِ بازی‌باز این حرف‌ها رو به خودم می‌گیرم چون به لطف فناوری‌های مورد استفاده بازی، خودم رو از سنوئا جدا نمی‌دونم. سنوئا شخصیتی نیست که من فقط دارم کنترلش می‌کنم، بلکه مادامی که در حال بازی هستم، من و سنوئا یکی هستیم. این هم‌ذات‌پنداری در پایان بازی به بالاترین حد خودش می‌رسه چون بازی‌باز هم مثل سنوئا باید دست از تلاش بیهوده برداره و ما برخلاف اون چیزی که بعنوان بازی‌باز عادت داریم، باید دسته رو زمین بذاریم تا به خط پایان برسیم. طبیعتا این موضوع می‌تونه برای بازیکنان دیگه متفاوت باشه و بدون هدست به احتمال زیاد این نزدیکی به کاراکتر اصلا شکل نمی‌گیره.
بازی همچنین مشکلاتی که سنوئا از کودکی دچارشون شده رو به موانعی در سفر قهرمان تبدیل کرده؛ سفری که بیرونی نیست و درونیه. این روایت دوسطحی قطعا انقلابی نیست، اما برای من یکی شدن با کاراکتر در کنار دیدن اینکه Valravn و Surtr تجسم کدوم خاطرات سنوئا هستند و سایه سنوئا که بدون شکست دادنش نمی‌تونه به مقابله نهایی برسه، چه کسیه، اثرگذاری احساسی این سفر ذهنی رو چندین برابر می‌کنه.

البته فارق از ژانر و موضوع، اگه دوستان با بازی‌های این‌چنینی دیگه‌ای آشنا هستند، خوشحال میشم که بهم معرفی‌شون کنند تا چند اثر فوق‌العاده تاثیرگذار دیگه رو تجربه کنم. منظورم شبیه‌سازهای به‌اصطلاح پیاده‌روی دیگه نیست چون بعضی‌ها Hellblade رو فقط به این شکل می‌بینند، بلکه کاوش روانشناختانه قهرمان در قالب یک روایت دو سطحی.

 

[Cloud Strife]

ماکان جان اصلا اون جمله‌ای که نقل قول کردی رو کامل خوندی؟ گفتم که در زمینه روایت داستان. البته شاید ارتقا دادن عبارت مناسبی نباشه چون بازی‌های دیگه‌ای هم باید در این سطح و با این کیفیت عرضه بشند تا بشه چنین حرفی رو زد.
سالی هزارتا بازی کوچک و بزرگ منتشر میشه و من هر سال به تعداد انگشتان دست بازی جدید بازی می‌کنم و درنتیجه اصلا نمی‌تونم خودم رو مرجع سنجش کیفیت داستان همه بازی‌های صنعت بدونم (و حتی در صورت تجربه همه بازی‌ها هم دانش این کار رو ندارم)، اما هیچ بازی AA یا AAA رو تا به حال بازی نکردم که کاملا خودش رو وقف موضوع روان‌پریشی کرده باشه. مهم‌تر از این، در زمینه روایت داستان هم من بازی دیگه‌ای رو در سطح نسخه اول Hellblade نمی‌دونم. خودم داستان یه بازی مثل BioShock Infinite رو ترجیح میدم و در زمینه لور هیچ اثری رو رقیب بازی‌های میازاکی نمی‌دونم، اما به‌نظرم شیوه روایت داستان Hellblade بی‌نظیره.

اگه کسی دوست داشت که نظر کمی عمیق‌تر من رو درباره داستان بازی بخونه، من مقاله‌ای رو در این مجله چاپ کردم (شروع مقاله از صفحه 29 فایل) که سال گذشته در تاپیک خود بازی هم لینکش رو گذاشته بودم. طبیعتا همه این حرف‌ها نظر شخصی منه و کاملا قبول دارم که عده‌ای با اون مخالف باشند، البته اگه مخالفت فقط در زمینه موارد نسبتا پوچی مثل جذابیت ظاهری شخصیت اول نباشه که همون‌طور که آریا گفت، سنوئا از این نظر هم مشکلی نداره.


پ.ن: نسخه دوم در همه زمینه‌ها منهای جلوه‌های بصری و صوتی و حس و حال مبارزات تن به تن نسبت به نسخه اول پسرفت کرده بود؛ به‌خصوص بخش پازل بازی که به شکل قابل توجهی کمرنگ‌تر شده. با این وجود، یک Hellblade ضعیف‌تر همچنان از 90 درصد از بازی‌های AA و AAA صنعت بهتره البته می‌دونم کسی که نسخه دوم رو با قیمت کامل خریده (برخلاف من که روی Game Pass بازیش کردم)، ممکنه بخاطر کوتاه بودن Hellblade II هیچ تعریفی از اون رو قبول نکنه که بهش حق میدم. اما اگه من فقط دو گزینه داشته باشم که یکیش 200 ساعت bloat یوبی‌سافتی و اون یکی 5 ساعت تجربه سینمایی Hellblade II و هر دو با قیمت یکسان باشه، راحت‌ترین انتخاب زندگیم رو انجام خواهم داد

خوندم داداش، همونم منظورمه، HB2 از نظر روایت و داستان و شخصیت پردازی و کلا هرچی منظور خودت هست دقیقا چیو ارتقا داده و چه دست آوردی داشته؟ چی ساخته که قبلش نبوده؟ از نظر فنی؟ از نظر روایی؟ فرمی؟ محتوا؟ چی؟ دقیقا به چه شکل صنعت رو برده جلو و پوش کرده؟ سواله واقعا. خوشحال میشم نظرت رو بشنوم. گیر و این چیزا نیست. صحبت میکنیم

 

[m.d.makan]

سلیقه شخصی رو بزاریم کنار و بخوایم به میانگین نظرات منتقدین نگاه کنیم Prey با متا 79 میشه یه بازی صرفا خوب و معمولی. اینکه گیمرها ازش استقبال نکردنم مستقیما به سازنده و ناشر ربط داره. در هیچ کجای دنیا نمیان علت فروش نرفتن یه محصول رو در کج سلیقگی مخاطب پیدا کنن.

چرا واقعا الان تو دوره ای هستیم که این کم محلی کردن پلیرها به یکسری از سبکها رو داریم میبینیم.
حالا از Prey بگذریم (اگه فرصت کنم یه مقاله براش مینویسم و یه تاپیک براش میزنم که اونجا از ویژگیهای بازی کمی صحبت کنیم که دوستان دیگه هم وارد بشن و نقطه نظرات خودشون هم بدن)
متای 79 این بازی هم یکی دیگه از اون نقاط رسوایی صنف منتقدهاست ، من این رو اگه بتونم اونجا بیشتر توضیح میدم.

اما مثال امروزی ترش میشه از نینجا گایدن 4 نام برد(نادیده گرفتن یا کم محلی پلیرها نسبت به یکسری از سبک‌ها رو میگم).
که چند روز پیش گزارشی اومد که میگن مایکرو از فروش بازی راضی نیست و مثل اینکه اونطور که باید خوب کار نکرده.
بازیی که طرفدارهای سبک کرکتر اکشن/H&S باید بزارن روی سرشون حلوا حلوا کنن ، مخصوصا تو این کویری که برای این سبک طی این سالها وجود داشته.
بازی حتما یکسری مشکلاتی داره مثل تو حاشیه بردن Ryu رو اگه بشه از مشکلاتش شمرد که به مذاق طرفدارها شاید خوش نیومده باشه...
ولی پکیج کلی یه بازی عالیه و به صورت نرمال اگه تو نسلهای گذشته میومد نباید همچین سرنوشتی میداشت.

به نظرم مایکرو براش تبلیغات/بازاریابی خوبی رو هم داشت ، همه جوره کمپین پیش از انتشارش اگه نگیم عالی بود ولی خیلی فراتر از قابل قبول بود.

این مورد رو الان تو خیلی از سبکها میشه دید که سلیقه جمعی پلیرها خیلی تغییر کرده و این باعث شده یکسری از سبکهای جذاب صنعت کم فروغ بشن یا اصلا به دست فراموشی سپرده بشن.
خب جون گرفتن اونها مگه با خریده شدن معدود بازیهایی با کیفیتی که گه گاه ساخته میشه نیست؟
مثلا یه ناشری پیدا بشه که سرش به سنگ خورده و میخواد بیاد درست کار کنه و یکی از این سبکها رو دوباره زنده کنه....
ناشر چطور باید ریسک و سرمایه گذاری کنه؟
اونهم تو سبکی که پلیرها حتی همون بخشی که چپ و راست داد و فریاد میکنن و برای این سبک از بازیها گریه زاری میکنن هم حتی نمیخرنش؟!

===========
===========
در مورد هلبلید 2 هم من اصلا صحبتی نداشتم ولی باهات موافقم. (من بیشتر یه کلمه Prey رو تو کامنتهات دیدم و تریگر شدم و خواستم بحث رو کمی باز کنم)
من هم مسئولیت شکست HB2 رو کاملا میزارم به عهده اول استودیو و بعد مایکرو.
این بازی خیلی جاهاش لنگ میزنه که عده ای میتونن اون رو تو فرمتهای دیگه ای غیر از گیمینگ هم جا بدن.
تو حالت نرمال باید یه بازی میبود که طی 3-2 سال ساخته میشد و با یه قیمت 40-30 دلاری عرضه میشد.
البته اشتباه مایکرو حتما اینجا بود که این بازی رو بیش از حد برجسته کرد و ازش یه عنوان انحصاری پرخرج تو ذهن پلیرها ساخت که خب در آخر نتیجه‌اش رو هم دید.