من الان گیم پلی 19 دیقه ای Blood Message رو دیدم و چون تاپیک نداره نظرمو اینجا میگم
اگه بخوام Blood Message رو تو یه جمله توصیف کنم، برای من مرحله مهمی از تکامل و یه آستانه بسیار مهمه. نقطه ای که تعیین میکنه بازی های چینی میتونن از مرحله خوب عبور کرده و تبدیل به گیم هایی بشن که استانداردهای جدید تعریف میکنه یا نه؟
قبل اینکه وارد خود گیم بشم یه چیزی که برام مهمه رونده پیشرفت بازی های چینیه. اگه به گذشته نگاه کنیم در شروع شوخی بودن، بعد پیشرفت های گرافیکیشون باعث شد کم کم جدی گرفته بشن و بازی های فوق موفقی مثل Wukong هم گیمرهارو مجبور کردن از نظر گیم پلی هم جدی بگیرنشون. و حالا بازی هایی داریم که دیگه متوسط هم نیستن، بلکه بازی های کاملا خوب با گیم پلی های استاندارد و گرافیک های جذابن. و تونستن بالاخره یه بالانسی بین گیم پلی و گرافیک ایجاد کنن و از هر دو حیث خفن باشن نه صرفا تک دموهای خفن.
Blood Message در ادامه این رونده و هرچند بازی نوآوری نیست، اما سراغ کپی کردن از فرمول بازی سازی استدیو ـی رفته که بسیار سخته و خوب در آوردنش کار هرکسی نیست!
BM رو باید از حیث گیم پلی و آرت دیرکشن UC4 در دنیای چین قدیم بدونیم و تقریبا عین به عین ساختار اون بازی رو کپی میکنه. برای اینکه کپی کردن رو توضیح بدیم اول لازمه بگیم خود UC4 چی هست و فرمول گیم پلی چیه. ذات Uncharted ها که با UC2 به بلوغ رسید اکشن ادونچر سینمتیکه. اکشن ادونچرها لانگ شات همشون یه روند مشخص دارن که پایه گزار اساسیش سری PoP است. یعنی تلفیق چانک های اکشن و پلتفرمینگ و بعد ترکیب این ها. UC میاد به این ها یه سری چانک های مخفی کاری هم اضافه میکنه تا کور لوپ خودش رو بسازه. یعنی اکسپلور، پلتفرمینگ، مخفی کاری، اکشن، یه اکشن پر هیجان تر مثل تعقیب گریز و ... و بعد کاتسین، ریوارد (که معمولا یه پرک جدیده یا معرفی یه شخصیت تازه یا یه المان جدید) و بعد این لوپ تکرار میشه و گاهی پازل هم میاد توش. و حالا چیزی که این فرمول رو خاص خود ND میکنه ترنزشن های سینماییه.
ND میان همه این موارد رو به طرق مختلف میچینه کنار هم و ترنزشن بین همه این چانک ها اصولا یه ایونت خفن اکشنه، و پلیر مدام سوپراز میشه. یعنی مثلا متصوری وارد یه بخش مخفی کاری شدی، اما با یه حرکت اکشن یهو یه چیزی میاد تو، همه چیزو میترکونه، لو میری و بازی میشه حالا تعقیب و گریز، بعد این روند قطع میشه، میفتی تو پلتفرمینگ و بعد دوباره با یه سکانس اکشن برمیگرده به کامبت و... و این باعث میشه هیچ وقت بازی قابل پیشبینی نباشه و مدام حس سینمایی باهات باشه. کامپنین ها هم میان این حس رو تشدید میکنن و روند بازی فیلم گونه تر میشه.
BM هم عینن بر این پایه ساخته شده. یعنی گیم پلی رو ببینیم اول یه اکسپلور ساده است که تو خونه ها شروع میشه و پیس کندی داره، اینجا به سبک UC مدام همکاری میکنید برای عبور از محیط و بعد به شکل جذابی یهو این چانک کات میخوره به یه اکنش نفس گیر که همونطور که گفتم ترنزشن سینمایی و ایونت گونه است نه اینکه یهو انمی اسپاون بشه. بعد پایان کامبت میری تو یه فاز مخفی کاری و هیجان از بخش قبلی کمتره که این دقیقا فلو بازی های UC هست که در پایان این پست یه لینک میدم ببینید بروس و نیل کامل توضیح میدن چیه. بعد مخفی کاری بلند میشه تو یه تعقیب گریز نفس گیر و پر از هیجان و غافلگیری، در نهایت یه کاتسین، ریوارد که اون شمشیره است و لوپ بازی یدور کامل میشه که هدف هم نمایش همین لوپ بوده.
BM به این فرمول هیچی اضافه نمیکنه، اما به بهترین شکل ممکنه پیادش میکنه که باید بگم کار خیلی سختیه! ساختن بازی به سبک ND در وهله اول یعنی گردن کلفت بودن تو انیمیشن و توانایی برای بلند N مدل انیمیشن تو هم که اینا استادانه از پسش بر امدن. در این حد که واقعا بعضی جاها حتا باور نکردنی نیست چطور این همه انیمیشن یونیک داریم میبینیم؟ در وهله بعدی AI و اسکریپ های خفنه که بتونه ایجنسی بازی رو حفظ کنه، یعنی ضمن اینکه داری بازی میکنی و کنترل دست پلیره خیلی تمیز بلند بشی تو ایونت ها و سکانس های ترنزشن اکشن که بازی به خوبی از پس اینم بر میاد.
کامبت واقعا عالیه! یعنی خیلی سنگین و نفس گیره. اینکه بعضا دوتا انمی میریزن سرت دقیقا وایب ملی سیستم UC رو داره و اینکه چطور یهو از وسط اکشن میندازنت تو یه مینی گیم های دیگه که باید یه کار متفاوت کنی تا از شرشون خلاص شی و برگردی تو کامب معمولی. فقط اینجا جای مشت و لگد شمشیر هست. شامورتی گری هم کم نداشت! مثلا جایی که یهو کوزه رو برداشت کوبید تو کله یارو! موندم چطور این سیستم رو پیاده سازی کردن؟ یعنی اگه هر دفعه بیفتی زمین و یه کوزه کنارت باشه اینکارو میکنه؟ و کلا حس سنگینی ضربات و مبارزه عالی بود! انمی ها هم خیلی خوب چالش درست میکردن و میومدن تو دل شخصیت! صرفا تارگت هایی نبودن که میان تا کشته بشن! (مقایسه کنید با کامبت ولورین تا ببینید چقدر خفنه!)
ویژوال و رنگ بعدی هم که عالیه، و هرچند بالانس نیست، یعنی بعضی جاها خیلی خوبه و بعضی جاها معمولی، ولی خوب برای این استیج از تولید بیش از حد خوبه!
همه این باعث میشه که من Blood Message رو یه مرحله مهم از تکامل و پوست اندازی بازی های چینی بدونم. اینا دارن با سرعت نور پیشرفت میکنن و در عرض چند سال تونستن به کپی کردن از UC برسن. که مطلق کار راحتی نیست. در نتیجه نکته جذابش برای من اینه که بازی بعدیشون چیه؟ وقتی به این تجربه برسن، و تسلط پیدا کنن رو این فرمول ها، حالا تا چه اندازه میتونن نوآور باشن و یه قدم کامل رو به جلو بردارن؟ شاید بازی بعدی این استدیوها چیزی باشه که ویدئو گیم رو پوش میکنه به جلو...
Creating the Active Cinematic Experience of Uncharted 2: Among Thieves
Google