Rate your last seen TV Series [پست اول تاپیک خوانده شود]

[Origami 2008]

Moon Knight (2022)
8.7/10

آگاهی ندارم که جایگاه «مون نایت» در دنیای ابرقهرمان‌های مارول، هم‌سطح «آیرون من» و «مرد-عنکبوتی» است یا خیر؛ اما اگر در سطح B یا C این دنیا پرهیاهو قرار دارد و دیزنی می‌آید با بودجه‌ای پرطمطراق، یک داستان از این شبه‌افسانه مصری می‌سازد، باید بهش تبریک گرفت؛ «مون نایت» پیش از اینکه تماماً اثری ابرقهرمانی باشد؛ یک داستانِ Psychological Thriller با برچسب «ابرقهرمانی» است؛ این موضوع «مون نایت» را با سایر آثار کلیشه‌ای و نخ‌نمای ابرقهرمان‌های مارول متمایز می‌کند و می‌کوشد بیشتر از سایر آثار، به Character Study بپردازد؛ البته نباید از نقش‌آفرینی بی‌نظیر اسکار ایزاک و ساندتراک عربی - شرقی آن غافل شد؛ اپیزود پایانی کمی شتاب‌زده عمل می‌کند؛ اما پایان‌بندی معرکه‌ای دارد که ضرورتی نمی‌دانم به فصل دوم حتمی منتهی شود.​

 

[.Amirone]

Pluribus Season 1
3/10​

آواز خر در چمن..

 

[Arima Kishou]

Pluribus Season 1:
5/10
واقعا آخرا افتضاح بود، اصلا هم فقط خود پیسینگ هم نیست، سریال محتوای خوبی نداره. کرکتر اصلی یک اشغال به تمام معناست.
همون وینس برگرده کرکترای منفی رو به تصویر بکشه بیشترین لطف رو به ما و مخاطبان خودش کرده.

 

[Changed_Man 50]

Family Guy
(Season 1 to 10)

این چند تا فصلو یه شش هفت سالی طول کشید تا دیدم
چون کلا بینج واچ نکردم و یه مقاطعی نمیدیدم کلا
بنظرم یکی از بهترین شو های کمدی هست ینی برا من تقریبا در کنار ساینفلد جا داره
واقعا کیفیت نویسندگی عجیب غریب خوبه
کمدی بشدت خلاقانه، بدون حد و مرز و شوک محور
تنها نقطه ضعف سریال بنظرم چیزیه که نقطه قوت ش هم هست،
این که خیلی از شوخی ها ارجاع به شخصیت ها یا آثار معروف دیگه هست
این یه شمشیر دو طرفست که باعث میشه کسی که متوجه ارجاع میشه خیلی اون لحظه جذب بشه و کسی هم که متوجه نمیشه ...
خب هیچی فقط چند ثانیه وقتش تلف شده
میگن فصلای 12 تا 20 دیگه مث این اولی ها نیست ولی خب من ندیدم نمیدونم دقیقا چقدر فرق میکنه
اگه کسی کامل دیده بگه کدوم فصلا دقیقا خوب نیستن

9/10




Clarkson's Farm
(Season 1 to 4)

اگه فقط سریال نمیبینید و به شو تلویزیونی هم علاقه دارید مزرعه کلارکسون ر از دست ندید
یه ریالیتی شو درباره مزرعه و دامداری هست که داخلش کلارکسون با بودجه بی نهایت و تجربه صفر سعی در کشاورزی و دامداری میکنه
مناظر زیبای انگلیس روستایی به کنار، ماشین آلات خیلی پیشرفته و متنوع شون هم به کنار
اسپات لایت این برنامه شخصیت هاش هستن. واقعا جای تحسین داره با اینکه ریلیتی تیوی هست و نقش بازی نمیکنن چه داینامیک و تنوع جالبی از لحاظ کاراکتر ها داره
9/10




Pluribus
Season 1
​

Spoiler

یه سریال سایفای با کانسپت داستانی خیلی متفاوت
کانسپت "ویروس رضایت آور که همه رو با هم یکی میکنه" برای تلویزیون کاملا تازه بود
(چندتا رمان سایفای با موضوع مشابه هست که خوشبختانه یا متاسفانه من نخونده بودم)
و تیم وینس گیلیگان که اینو میدونستن تمام این فصل رو اختصاص دادن به رفتار و واکنش بازمانده ها در دنیایی که این ویروس فراگرفته

یکی که تمام عمرش حقارت مالی داشته از فرصت استفاده میکنه تا مث یه بیلیونر زندگی کنه
یکی دیگه بشدت پارانوییده و به همه چیز مبتلایان شک داره
و چند تای دیگه که بطرز عجیبی متوجه نیستن واقعا چه اتفاقی افتاده و مشکلی باهاش ندارن

اما بیشتر از همه زندگی کاراکتر اصلی رو میبینیم که اولش شدیدا عصبانیه و نمیتونه جلو بقیه خودش رو کنترل کنه
در نتیجه همه رو از خودش میرونه، اما بعد از چند روز زیر فشار تنهایی وا میده ...

فصل اول پلوریبوس همینه، رفتار و واکنش بازمانده ها در دنیایی که همه چیزش به اجبار گل و بلبله

کسایی که ازین سریال لذت میبرن دلیلش درک موقعیت و همدلی با کاراکتره،
به این معنی که جذب این کانسپت بشی و خودت رو توش تصور کنی، و در نتیجه اهمیت و اساسی بودن وجوه بظاهر منفی انسان مث عصبانیت رو درک کنی
اونم تو عصری که "بر خوردن" یا بقول خارجی ها Offend شدن داخلش ترند شده و
نسل جدید هم دارن با هوش مصنوعی بزرگ میشن که برا همه چیزت ذوق زده میشه و دقیقا میدونه چطور حرف بزنه که خوشت بیاد

یکی از به یاد موندنی ترین برخورد ها تو این سریال برام آخر قسمت 6 بود
وقتی که مانوسوس میخواد سوار ماشینش بشه و یه خانم مسنی میاد با مهربونی میگه چیزی نیاز داری پسرم
و مانوسوس میگه: به من نگو پسرم، تو مادر من نیستی، مادر من ج*ده ای بیش نبود!
(منظور اینکه که مادر من یه آدم دریده ای بود و تویی که با مهربونی حرف میزنی فقط جسمت شبیه مادر منه)

همین دیالوگ بنظرم عصاره کل فصل یک بود، اینکه چه چیزی ما رو انسان میکنه و چطور مصنوعی و ربات گونه میشیم

پلوریبوس برای کسایی که انتظار "قهرمان" و "اتفاقات جذاب" دارن بدون اینکه اهمیت زیادی به کانسپت سریال بدن نیست.
کاراکتر اصلی قهرمان نیست، یه آدم دائما عصبیه که حتی تو دنیای عادی هم تماما اونجوری که میخواست زندگی نکرده. و حالا همون فرصت رو هم از دست داده​

9/10
​

 

[Thundersky]

Last samurai standing. Season 1

سامورایی ها در عصر اصلاحات و مدرنیته ژاپن ، به فراموشی سپرده شدند . حال مسابقه مرگبار و مرموز برای بهترین شمشیرزن های ژاپن برگذار شده که ....

سریالی فوق العاده زیبا با مناظر مسحور کننده و سکانس های اکشن نفس گیر . عالیه

نمره من : ۹ از ۱۰

 

[Origami 2008]

دوست دارم یک یادداشت کاملاً دلی درباره سریال کمدی و موسیقی‌محور Roadies بنویسم. منتقدان این سریالِ ساخته کامرون کرو (خالق فیلم Almost Famous) را دوست نداشتند؛ می‌گفتند کلیشه‌ای است، شخصیت‌هایش کاغذی هستند، خسته‌کننده است و غیره. ده سال از پخش سریال Roadies گذشته و اکنون وقتِ Retrospective آن رسیده است؛ من که معتقدم که نوستالژی چیزی بیهوده‌ای است و به قول بنده خدایی «کشک» محسوب می‌شود؛ اما با اعتقاد، با تمام وجود سریال Roadies را دوست داشتم. سریال دقیقاً شما را به سال 2016 می‌برد؛ به فارسی همان سال 1395؛ سالی که تقریباً همه شاد بودند؛ دغدغه‌ای سیاسی و مالی نداشتند؛ موسیقی گوش‌کردن حالِ افراد را خوب می‌کرد؛ عاشقانه‌ها رنگ‌وبوی متفاوت و لذت‌بخشی داشتند؛ شاید آخرین سالی بود که واقعاً خودم حالِ خوبی داشتم. تمام این حس‌های پرانرژی و هپی‌لایف را در تک‌تک پلان‌های سریال Roadies احساس خواهید کرد. عاشقانه‌ای که میان کلی آلن (با بازی دوست‌داشتنی ایموجن پوتس) و رج وایت‌هد (با بازی رافه اسپال) در سریال مذکور به نمایش گذاشته می‌شود، کاملاً قابل‌لمس است و در جایِ کاملاً درست به یکدیگر می‌رسند. عاشقانه‌ای که نسبت به تمام سریال‌های اخیر تینیجری و با غلظت فراوان اروتیک، قابل‌تأمل‌تر و سینمایی‌تر است.



8.8/10

 

[Origami 2008]

​

یک حماسه‌سرایی کاذب از ذهن نویسنده‌ای که گرت ساوث‌گیت را قهرمان ملی می‌پندارد؛ این نویسنده تیم ملی انگلیس را طوری به تصویر می‌کشد که انگار گینه بیسائو بوده است؛ آیا واقعاً کسب مقام‌های دوم و چهارم در جام‌های مختلف، یک افتخار و یک پتانسیل نمایشی برای هواداران انگلیس تلقی می‌شود؟

بااین‌حال، مینی‌سریال Dear English کمی رویکرد فوتبالی‌تری نسبت به Ted Lasso دارد؛ اما مشکل هر دو اینجاست که بیشتر روی مسئله روان‌شناختی تأکید می‌کنند تا مباحث فنی؛ یعنی این اعتقاد را دارند کارکردن روی مباحث فنی، بُعد دراماتیک به ارمغان نمی‌آورد! پس چرا فیلم‌های Moneyball و The Damned United تعادل را به‌نحوی شگفت‌انگیز میان بُعد روان‌شناختی و مسائل فنی حفظ می‌کند؟ بااین‌وجود، سریال Dear England به‌خوبی ترومای ساوث‌گیت از نیمه‌نهایی یورو ۱۹۹۶ را به تصویر می‌کشد و طبق گفته فوق، کوشیده یک رویکرد Psychological Drama در دنیای فوتبال نشان دهد.

از طرفی، بازی جوزف فاینس در نقشِ ساوث‌گیت خوب است؛ گاهی کاریکاتوری می‌شود؛ اما در مجموع قدرت درامای سریال را به‌تنهایی به دوش می‌کشد؛ تأکید روی مسائل فراتر از فوتبال مانند مسائل اجتماعی، نژادی (به‌خصوص تحقیر نژادی بازیکنان سیاه‌پوست تیم ملی پس از شکست مقابل ایتالیا در ضربات پنالتی) و جنسیتی (حس ایجاد دوگانگی ساوث‌گیت در سوگیری مسائل سیاسی - اجتماعی در جام جهانی قطر) از نکات مثبت سریال Dear English محسوب می‌شود. در کل، این سریال برای طرفداران تیم ملی انگلیس می‌تواند جذاب باشد.


7.8/10​