از نظر من دو نوع فیلمنامهنویس داریم: اونی که بلده Plot رو بدون توجه به جایگاه شخصیتها تعریف کنه و دیگری کسی که بلده شخصیتهای یونیک و دیالوگهای جذاب بنویسه؛ PTA از نظر من جز فیلمنامهنویسان نوعِ دوم است (امیدوارم دوهزاریتون کج نباشه🦆:D)؛ مثال بیشتر میخواین؟ الان مثل بهتر از پیمان قاسمخانی...